บทเรียนที่ 7
เด็กมันอ่อย
รถจักรยานยนต์คันใหญ่ที่มีคนขับเป็นเด็กหน้าตาหล่อเหลาชะลอความเร็วเมื่อเข้าสู่เขตป่าไม้ที่ร่มรื่นเขาถอดหมวกกันน็อกออกในขณะที่ยังขับรถอยู่แล้วยื่นไปยังข้างหลัง มือบางรับหมวกกันน็อคมาถือไว้พร้อมกับที่คนขับรถสะบัดผมสั้นให้ปลิวตามแรงลม
“สดชื่นจังเลยโว้ย...!” เขาตะโกนออกไปเมื่อลมหายใจสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไป
ปิ่นถอดหมวกกันน็อคของตัวเองออกบ้าง สายตากวาดไปรอบๆ สองข้างทางที่มีต้นพญาเสือโคร่งที่ออกดอกบานสะพรั่งขึ้นตามแนวถนน ไกลจนสุดทาง ...บรรยากาศดีจัง
“เราจะไปไหนกันหรอธี?” หญิงสาวตะโกนสวนทางกับเสียงลม
“ไม่บอก เซอร์ไพรซ์” เขายิ้มอย่างมีความสุขยังไม่ยอมบอกจุดหมายปลายทางให้เธอรู้
ธีขับรถมาสักพักหนึ่งก็มีป้ายบอกทาง
‘แม่สาย 15 เชียงราย 53’
นั่นยิ่งทำให้ปิ่นแปลกใจเข้าไปใหญ่ บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปเมื่อขับรถผ่านแนวเขาจากป่าร่มรื่นก็เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ก่อนจะเข้าสู่เขตเมือ
