“มาแล้วค่า”
แอ๊ด...
“กว่าจะเปิดได้นะ ยืนรอจนเมื่อยแล้วเนี่ย” คนที่อยู่อีกฟากประตูบ่นอุบอิบใบหน้ายับยุ่ง
“ธี!”
หญิงสาวได้แต่ยืนอึ้งเมื่อเห็นเด็กตัวโตยืนอยู่หน้าประตู ร่างสูงแทรกตัวเข้ามาในห้องก่อนจะวางกระเป๋าเป้และขาตั้งภาพแบบพับเก็บได้ลงบนพื้นห้องข้างโซฟาแล้วบิดขี้เกียจเพื่อคลายความปวดเมื่อย
“มาได้ไง?” เธอถามในสิ่งที่สงสัย
“วาร์ปมามั้ง” เขาตอบกวนๆ
“กวนตีน”
“โห นี่เล่นตีนเลยหรอ? พูดไม่เพราะเลยนะคุณครู” เขาจงใจล้อเลียนเธอ
“ก็ถามดีๆ จะกวนทำไม?” เธอเลิกสนใจเด็กตัวโตที่นั่งอยู่บนโซฟาเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ครัวอีกครั้งเพื่อทำอาหารให้เสร็จ
“ก็มากินข้าวฝีมือปิ่น และก็ขอที่นี่เป็นที่ซุกหัวนอนซักคืนไง”
“หะ! หมายความว่าไง แล้วบอกที่บ้านว่าไง”
เขาทำเหมือนเป็นห้องตัวเองอย่างงั้นแหล่ะ จะมาบ่อยเกินไปแล้ว แต่ที่เธอเป็นกังวลคือที่บ้านของเขามากกว่า
“ก็บอกว่า ขอไปนอนบ้านเพื่อน พรุ่งนี้เดินทางแต่
