ความลับของเจ้าชาย EP.9.1 ต่อหน้าต่อตา
870 Words
“ว้าว ไม่ธรรมดาจริงนะพี่” ปูเป้ ว่ามาบ้าง
“นั้นน่ะสิ ใครได้ไปเป็นแฟนนี้โคตรโชคดี และที่สำคัญ อาจารย์หมอณคุณเขาฮอตในหมู่นักศึกษาแพทย์ พยาบาล ไม่เว้นแม้กระทั่ง เด็กนิเทศฯ เด็กวิศวะ แม้แต่เด็กบริหารอย่างเราก็คลั่งไคล้ความหล่อหมอณคุณนะ พี่เมรี่เอ่ยมาเช่นนั้น ฉันถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ
“ขนาดนั้น เลยเหรอคะแม่” อินนาพึมพำเสียงเบา
“มันแน่อยู่แล้ว”
เขาฮอตในหมู่สาวๆสวยๆแบบนี้ หรือมีเพียงแค่ฉัน ที่ตอนนี้ไม่ได้รู้สึกอะไร ความรู้สึกของฉันมันช่างต่างจากคืนแรกที่เราเจอกันนัก
“อุ๊...มึงใช่ไหม อินนา” ทว่าจู่ๆ ยัยปูเป้ ก็ตีที่แขนของฉัน
“ไร ของมึงอิเป้”
“ใช่ ไหมมึง กู...กู จำได้แล้ว” ยัยปูเป้เอ่ยด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“ผู้ชายในชุดสูทสีดำ ที่เราเจอที่สกายผับคืนนั้นใช่คนเดียวกันไหมมึง แต่กูว่าใช่แน่ กูจำได้”
“ว้าย มึงกูตื่นเต้น ไม่อยากจะเชื่อ คนหล่อที่ฉันหมายตาคืนนั้น เขาจะเป็นอาจารย์หมอสุดหล่อสอนที่นี่ด้วย หืย มึงกูตื่นเต้น”
“ตื่นเต้นไรมึง อิเป้มึงทำตัวยังกะเป็นแฟนเขาแน่ะ” ยัยนาเดียร์ที่ไม่แสดงท่าทีอะไรออกมา ทว่าคำพูดนางจี๊ดมาก
“แหม กูก็พูดไปงั้นแหละ ไม่ได้เป็นแฟนหมอเขาซะหน่อยแต่ถ้าได้ก็ดีนะมึง” ปูเป้ยังเอ่ยต่ออย่างสนุกปาก
ด้านอินนาเธอกับนั่งเก็บข้อมูลของเขาอย่างเงียบๆ จนกระทั่ง
“พี่ชื่อพี่อินนา ใช่ไหมครับ” เสียงที่ดังมาจากด้านหลังทำเอาสาวๆ ทั้งห้าคนถึงกับหันมอง
“ใช่ พี่เองค่ะ น้องมีอะไรกับพี่เอ่ย” อินนายเอ่ยพร้อมกับยิ้มรับ
“ผมชื่อ เตชินทร์นะครับ ปี1 คณะบริหาร ห้อง 1 ยินดีที่ได้รู้จักครับพี่อินนา”
“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ”
“พี่ น่ารักตรงสเปคผมเลยนะครับ” เตชินทร์เอ่ย
“ผมชอบพี่ครับ” เตชินทร์ไม่พูดเปล่า ทว่าหนุ่มน้องปี 1 กับยื่นดอกกุหลาบในมือที่ซ่อนไว้ด้านหลังให้กับฉัน
!! อุ้ย...!!
“น้องเต ให้พี่เหรอคะ” อินนาถามเสียงหวาน
“ครับ ผมให้พี่ โปรดรับหัวใจผมไว้ด้วยนะครับ” เตชินทร์ไม่พูดเปล่า ทว่าร่างสูงกับคุกเข่าลงต่อหน้าต่อตาอินนา
“รับเลย รับเลย” เสียงของน้องๆ ปีหนึ่งโห่แซวขึ้นมา อินนาระบายยิ้มให้กับรุ่นน้องอย่างน่ารัก ทว่ามันกับสาดเข้าสายตาของใครบางคนเข้าอย่างจังๆ
ด้านณคุณที่กำลังเดินผ่านตึกคณะบริหาร ทว่าสายตากับสะดุดเข้ากับอินนาที่รับดอกกุหลาบในมือหนุ่มน้อยนักศึกษาคนนั้น
“หึ...ให้มันได้แบบนี้สิวะ” ณคุณไม่คิดจะสนใจ เขาเพียงแค่เดินผ่านไปตรงจุดนั้นเท่านั้น แล้วทำไมผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะ ณคุณกับหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
“แล้ว มันเพราะอะไรละวะ”
~ 3 วันต่อมา ~
@ห้างสรรพสินค้าSX
ด้านอินนาหลังจากที่ฉันเรียนเสร็จ ฉันก็รีบมาทำงานพาร์ทไทม์ต่อ ฉันทำงานที่ร้านอาหารญี่ปุ่น ฉันทำงานที่นี่มาได้ 3 ปีแล้วพอได้จุนเจือครอบครัว แต่ครอบครัวฉันมีเพียงแค่ฉันและยาย ฉันอยู่กับยายแค่ 2 คน ส่วนพ่อกับแม่ฉันแยกทางกันตั้งแต่ฉันยังเด็ก ส่วนค่าเทอมฉันกู้ กยศ ยายฉันมีอาชีพขายขนมไทย แต่โชคดีหน่อยที่เราไม่ได้เช่าบ้าน เพราะบ้านที่เราอยู่ เป็นบ้านเกิดของคุณยายที่ได้มรดกมาจากทวดนั้นเอง
ร่างบางเหลือบมองนาฬิกาอีก 10 นาทีจะถึงเวลาเลิกงาน
“น้องอินนาจ๋า พี่จ๋าฝากตังไปเข้าธนาคาร ด้วยนะลูก หนูไม่ต้องรอสแกนนิ้ว วันนี้พี่ อนุญาตให้หนูกลับก่อนได้เลย”
“ได้เลยค่ะ พี่จ๋า” พอหัวหน้าเอ่ยจบ ร่างบางในชุดยูนิฟอร์มเดินไปหยิบกระเป๋าธนบัตรและเดินไปยังธนาคาร เพื่อไปฝากตังให้กับพี่จ๋า
10 นาทีต่อมาหลังจากที่ฉันทำธุระให้พี่จ๋าเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น ฉันก็มารอรถเมล์เพื่อจะนั่งรถกลับบ้าน ทว่าขณะที่ฉันยืนรอรถอยู่นั้น สายตากับสะดุดเข้าร่างสูง ในชุดเสื้อเชิ้ต สวมทับด้วยแว่นกันแดด มือกอดอกแผ่นหลังพิงรถสปอร์ตคันหรู สายตาจับจ้องมาที่ฉัน
“หึ...” นี้ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า เขามาทำอะไรที่นี่กัน ถึงเขาจะสวมใส่แว่นมา แต่นั้นฉันก็จำเขาได้ ช่างเถอะเขาคงมาทำธุระมั้ง ฉันเลิกสนใจเขา
ทว่าขณะที่ร่างบางจะก้าวขาขึ้นรถกลับบ้านนั้น
!! พรึ่บ !! ทว่ากับมีมือของใครบางคนมารั้งแขนฉันเอาไว้
อินนาที่เห็นเช่นนั้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยสีหน้าตกใจสุดๆ
- Writer
