~ 4 ชั่วโมงต่อมา ~
หลังจากที่เลิกคลาสแล้วนั้น ฉันยัยนาเดียร์ ยัยปูเป้ ก็มาทานข้าวที่ร้านอาหารตามสั่งหน้ามอ ทว่าขณะที่ทั้งสามสาวเดินข้ามถนนในซอยจะไปยังร้านนั้น
“ว้ายๆอิผี มึงดูนั้น ใช่อาจารย์หมอณคุณ หนุ่มหล่อขวัญใจแม่กูเปล่า”
“แม่กู” อินนาที่ยัยปูเป้เอ่ยมาเช่นนั้น ฉันก็อดมองตามนางไม่ได้ ดวงตาเรียวเล็กสะดุดกับร่างสูงนัยน์ตาคมเข้มที่หันมาสบตา ขณะที่ฉันไม่ทันเตรียมตัวอะไร วันนี้ฉันคิดว่าเขาไม่มีสอน มีเคสด่วนที่โรงพยาบาลแต่กับไม่ใช่
“แม่มึง ใครเหรอเป้” ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่สงสัย ยัยนาเดียร์ที่ไม่ค่อยจะเผือกเรื่องชาวบ้านเท่าไหร่นัก ทว่านางกับหูผึ่งไม่ต่างจากฉัน
“อ้าว ก็แม่เมรี่ แม่เอมมี่ของกูไงละ ชิ พวกมึงสองตัวทำเป็นลืมไปได้”
“อ๋อ” ฉันและยัยนาเดียร์เราได้แต่มองหน้ากัน
“แม่มึงเนี่ย เห็นใครก็ชอบไปหมดเลยนะ นี้ไม่คิดจะเหลือถึงมือพวกกูบ้างหรือไง” ยัยนาเดียร์เอ่ยอย่างติดตลก
“อาจารย์ห
