“ฉันนอนเฝ้าไข้เธอที่นี่ หรือกลับไปนอนที่ห้องฉันดี” ณคุณเอ่ยกับคนหลับ ขณะที่เก็บเข็มฉีดยาเข้ากระเป๋า จากนั้นก็เดินกลับไปห้องนอนของตน
ด้านณคุณร่างสูงล้มตัวลงนอน ทว่าภายในหัวกับเอาแต่คิดถึงหน้าเธอ เปลือกตาที่คิดจะหลับทว่าตอนนี้กับหลับไม่ลง
ณคุณยืนเต็มความสูง ทั้งที่ห้องนอนของเธออยู่ใกล้เขาแค่นี้ แล้วจิตใจจะฟุ้งซ่านอีกทำไม หรือถ้าเขาปล่อยเธอนอนลำพังในห้องของเธอ เกรงว่าไข้ขึ้นมาจะลำบากเขาเสียเปล่าๆ เมื่อเป็นเช่นนั้นคนหลายอารมณ์อย่างเขาจึงเปลี่ยนความคิด
ร่างสูงเดินมาหยุดภายในห้องของเธอจากนั้นก็สอดตัวใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับคนป่วย ไม่พอมือหนายังคว้าคนตัวเล็กเข้ามาสวมกอด โดยไม่มีท่าทีจะกลัวติดไข้จากเธอ
“แค่ไข้จะกลัวทำไม ในเมื่อเขาเป็นหมอ” จากนั้นจมูกโด่งคมสันก็บรรจงหน้าผากของคนหลับลึก
!! สูด !! เขาสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด
@มหาวิทยาลัย SN
ด้านอินนา ทว่าขณะที่ฉันมาถึงมหาลัยในเวลาเที่ยงเศษๆ เพ
