ความลับของเจ้าชาย EP.8.1 เล่นของสูง
980 Words
“หึ...นี้อย่าบอกนะ ว่าลิฟต์ค้าง ฮือ... นี้ฉันคงไม่ตายอยู่ที่นี่หรอกใช่ไหม” หัวใจดวงเล็กตกลงไปกองที่ปลายเท้า
“เปล่า ฉันกดเอง”
“ห๊ะ” เสียงอันคุ้นหูเอ่ยเช่นนั้น ดวงตาเรียวถึงกับเบิกกว้างด้วยสีหน้าตกใจสุดๆ ทว่าในจังหวะนั้น ร่างสูงกับก้าวขาเข้ามาหาฉัน แขนทั้งสองข้างค้ำยันกับลิฟต์ อินนาที่เห็นเช่นนั้น มือเรียวกำชายกระโปรงแน่น ร่างบางถึงกับหลับตาพริบๆด้วยความกลัว
“นี้ คุณจะทำอะไร” ฉันอุตส่าห์ไม่เดินไปทางห้องพยาบาลแล้ว ทำไมต้องเจอเขาอีก ใบหน้าอันหล่อเหลาของณคุณ โน้มเข้าหาคนตัวเล็กอย่างใกล้ชิด นี้อย่าบอกนะว่าเขาจะจูบฉันเหมือนวันนั้นอีก เมื่อเป็นเช่นนั้น คนตัวเล็กยื่นใบหน้าให้กับเขา
ด้านณคุณที่เห็นเช่นนั้น ร่างสูงถึงกับเค้นยิ้ม
“หึ...” เขาไม่ได้จะจูบเธอ
!! โป๊ก !! มือหนาดีดนิ้วที่หน้าผากกลมๆ ของคนตัวเล็กไปหนึ่งที
!! อ้าก !! อินนาถึงกับหน้าเสีย เธอคิดว่าเขาจะจูบ ทว่ากับไม่เป็นเช่นนั้น ในเมื่อเขาไม่ทำในสิ่งที่เธอคิด แล้วจะเข้าหาเธอทำไมกัน
“ในเมื่อคืนนั้นคุณเมาฉันก็เมา เราแค่สนุกกันเท่านั้น ขอร้องละ อย่าทำเป็นรู้จักกันได้ไหมคะ”
“แน่ใจเหรอ ว่าต้องการอย่าที่พูดจริง” เขาถาม ที่วันนั้นเธอยังทำเป็นจำเขาไม่ได้ แล้วที่วันนี้ละ ใครกันแน่ที่ควรพูดคำนั้นออกมา
“แสดงว่าเธอ จำฉันได้แล้วสินะ” เสียงเข้มเอ่ยมาเช่นนั้น คนฟังถึงกับคอแข็ง สะอึกขึ้นมาทันที
ในเมื่อเธอต้องการเช่นนั้น ทำไมเขาจะให้ไม่ได้ละ ถึงจะโกรธไม่พอใจให้กับคนตรงหน้าที่เธอถือตัว พยศใส่เขานักหนานั้น แล้วแต่เลยใครสน
มือหนาเลื่อนไปกดลิฟต์ ทว่าขณะที่ร่างสูงจะเดินออกจากลิฟต์นั้น สายตาฉันสะดุดเข้ากับแอร์พอร์ตในหูของเขา ซึ่งฉันมองยังไงก็ไม่ใช่ของเขาแน่ แต่มันเป็นของฉันไงละ
!! ติ๊ง !! ชั้น 15 ถึงแล้วค่ะ เสียงลิฟต์ที่ดังขึ้นมาเช่นนั้น ทว่าขณะที่ลิฟต์เปิดออก
ณคุณสาวเท้าออกจากลิฟต์ด้วยท่าทีเร่งรีบ
“คุณหมอ หมอขา” เสียงหวานที่เธอเอาแต่วิ่งตามเขา
“นั้นมันแอร์พอร์ตของฉันนะคะ มันไปอยู่กับคุณได้ไง” อินนา ฉันที่ห้ามเขาไม่ให้เราทำตัวรู้จักกัน ทว่าตอนนี้กับเป็นฉันเสียเองที่วิ่งตามเขา น่าอายมาก
“หมอขา คืนของฉันมานะ” อินนาไม่สนว่าท่าทีของเธอ และเขาจะตกเป็นเป้าสายตาของใครหลายคน ร่างบางวิ่งตามหลังของคุณหมอจนกระทั่งมาถึงหน้าห้อง ซึ่งเขียนว่า
ห้องพักผู้บริหาร นพ.ณคุณ อิสริยะพงศ์พิทักษ์กุล
อินนาที่เห็นเช่นนั้น ร่างบางเท้าชะงักดวงตาเบิกกว้าง นี้นอกจากเขาจะเป็นหมอแล้ว เขายังมีตำแหน่งผู้บริหารมหาวิทยาลัยอีกด้วยเหรอ อินนาที่รู้ตัวอีกทีเธอก็วิ่งตามเขามาถึงชั้นผู้บริหาร ละไหนฉันบอก “ไม่ต้องทำตัวรู้จักกัน” ทว่ากับเป็นฉันเสียเองที่วิ่งตามเขามา
‘ไม่สิ ฉันแค่มาเอาของๆ ฉันคืนต่างหาก’ แต่นั้นก็อดคิดไม่ได้ แล้วของๆเธอมันไปอยู่กับเขาได้ยังไงเถอะ ฉันทำหายที่ใต้ตึกคณะไม่ใช่เหรอ อินนามองหน้าห้อง ณคุณตาพริบๆ เธอไม่กล้าก้าวขาตามเขาเข้าห้อง ทว่าขณะที่ร่างบางจะหันหลังกลับทางเดิม หมดหวังเสียแล้วนั้น ยังไงเสียฉันก็คงไม่ได้แอร์พอร์ตคืนแน่ ทว่าในจังหวะนั้น
!! พรึ่บ !! มือเรียวกับถูกใครบางคนกระชากด้วยความแรง จนกระทั่งร่างฉันเซกระแทกหน้าอกของเขา
“คุณหมอ นี้คุณ”
“พูดกับครูบาอาจารย์ คุยกับผู้หลักผู้ใหญ่ หางเสียงไปไหน หรือไม่เอามาจากบ้าน” เธอสบตาเขา ขณะที่แขนหนาทั้งสองข้าง อุ้มเธอนั่งบนตักของเขา ขณะที่แขนทั้งสองข้างของฉันโอบต้นคอคนตัวสูง ได้จังหวะพอดีเป๊ะเลย
“หึ...” ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ละ นัยน์ตาทั้งสองคู่ประสานเข้าหากัน
ทว่าเธอเหลือบมองบนโต๊ะทำงานของเขา นอกจากเขาเป็นผู้บริหารแล้ว ยังเป็นอาจารย์หมอสอนที่นี่อีก
“อาจารย์หมอขา แอร์พอร์ตฉันอยู่กับคุณ คืนมันให้ฉันเถอะค่ะ” อินนาเอ่ยพร้อมกับแบมือขอของเธอคืน
“ไหน เธอบอกเราไม่รู้จักกัน”
“นะคะ ฉันขอคืนได้ไหม” เมื่อเธอใช้เสียงแข็งๆใส่เขาแล้วมันไม่ได้ผล อินนาแปรเปลี่ยนโทนเสียงนุ่มละมุน ชวนคนฟังลื่นหูลุ่มหลงอย่างไม่รู้ตัวนั้น
“อะไรนะ ฉันไม่ได้ยิน” เขาแกล้ง
“อาจารย์หมอขา ฉันขอแอร์พอร์ตจากคุณคืนได้ไหม”
“อาจารย์หมอไหน”
“หมอณคุณขา นะคะ” คนฟังหลุดยิ้ม ทว่ารอยยิ้มพิฆาตจากคุณหมอหนุ่มเจ้าเสน่ห์ ทำอินนาถึงกับหูอื้อตาลายไปหมด
“เธอรู้จักฉันหนิ ไหนตอนแรกบอกไม่รู้จัก เธอปฏิเสธฉัน”
“ค่ะ ฉันรู้จักคุณ” อินนายอมรับในห้องพยาบาลวันนั้น เธอเจอเขาไม่ทันเตรียมตัวเตรียมใจ ทำฉันตกใจมาก ไม่ว่าฉันจะหลอกตัวเอง ไม่รู้จักเขายังไงก็หลอกตัวเองไม่ได้อีก อินนาได้แต่ก้มหน้ายอมรับความจริง
“มันต้องมีอะไรมาแลก”
“ห๊ะ...”
“อยากจูบฉันมากไม่ใช่เหรอ เอาสิ”
!! อึก !! อินนาสะอึกเล็กน้อย
- Writer
