Ang Penpal kong Preso

Chapter 2: Ang Sagot sa Loob ng Selda

Dalawang linggo ang lumipas bago dumating ang sagot. Halos sumuko na si Rosa sa kakahintay. Araw-araw siyang tumatakbo sa maliit na post office sa bayan ng Lazi, umaasang may sobre na may sulat-kamay na pamilyar na, kahit hindi pa niya ito nakikita nang personal.

At sa wakas, dumating ito.

Nanginginig ang mga kamay niya habang binubuksan ang sobre. Iba ang amoy ng papel, amoy ng lumang selda at kaunting pawis, pero may bahid ng pag-asa.

"Mahal kong Rosa,

Hindi ko alam kung paano magsisimula. Salamat sa liham mo. Hindi mo alam kung gaano kalaking bagay ang ginawa mo sa akin. Sa loob ng halos limang taon na nandito ako sa loob, ikaw ang unang tao na hindi ako hinusgahan.

Ang pangalan ko ay Gil. Hindi Guillermo, Gil lang. 26 na ako. At oo, nasa kulungan ako ng Cebu City Jail dahil sa isang kasalanan na hindi ko ginawa. Ninakawan ko raw ang isang tindahan at nanakit. Pero ang totoo, napagbintangan lang ako dahil mahirap kami at walang abogado na magaling.

Pero ayoko na ikwento ang lungkot. Gusto kong ikwento kung paano mo nabago ang araw ko.

Nang mabasa ko ang liham mo, umiyak ako. Oo, umiyak ako. Matagal na akong hindi umiiyak. Ang sabi mo, nangangarap kang makatapos at makatulong sa pamilya mo. Alam mo ba, pareho tayo. Pangarap ko rin makalabas dito at makapagsimula ulit. Gusto kong magtayo ng maliit na repair shop ng mga motor. Mahilig ako sa makina.

Nabanggit mo na nag-aaral ka habang nagtitinda ka ng biko at suman sa palengke. Ang sipag mo naman. Sana balang araw matikman ko yang biko mo.

Maaari ba kitang sulatan ulit? Maaari ba tayong maging magkaibigan sa pamamagitan ng liham? Wala akong ibang hinihintay dito kundi ang oras na lumipas. Pero ngayon, may hinihintay na akong liham galing sa Siquijor.

Ingat ka palagi. Huwag kang magpupuyat sa pag-aaral.

Nagpapasalamat,

Gil

P.S. Maganda raw ang Siquijor. Totoo ba na may mga mangkukulam pa rin doon? Natatakot ako pero curious ako."

Napaupo si Rosa sa sahig ng kanilang maliit na bahay na pawid. Ang puso niya ay kumakabog ng napakabilis. Hindi niya alam kung bakit, pero ang sulat na iyon ay parang musika sa kanyang tainga. May lungkot, pero may sinseridad na hindi niya narinig sa mga lalaki sa kanilang bayan.

Kinuha niya agad ang kanyang lumang notebook at ballpen at nagsimulang sumulat ng sagot. Hindi na niya hinintay ang bukas.