ตอนที่ 6: เมื่อความสวยมีราคาที่ถูกลบ
2007 Words
แสงไฟนีออนระยิบระยับของย่านทองหล่อดูพร่าเลือนในสายตาของเรนภายใต้คอนแทกต์เลนส์สีเทาหม่น รองเท้าส้นเข็มราคาแพงที่เธอหยิบมาใส่รัดเท้าจนเจ็บร้าว แต่ความเจ็บนั้นยังเทียบไม่ได้กับก้อนเนื้อในอกที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก
เธอยืนอยู่หน้าทางเข้า 'The Velvet' คลับหรูระดับเอ็กซ์คลูซีฟ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและควันบุหรี่จาง ๆ ลอยมาแตะจมูก ทันทีที่เธอก้าวเข้าไปข้างใน พนักงานต้อนรับในชุดสูทเนี้ยบก้มหัวให้เธออย่างสุภาพ
"คุณน้ำฝนใช่ไหมครับ เชิญทางนี้ครับ เสี่ยรออยู่ที่ห้องวีไอพี 1 ชั้นบนครับ"
เรนพยักหน้าเบา ๆ พยายามประคองสติภายใต้ชุดเดรสรัดรูปที่สั้นจนเธอรู้สึกไม่มั่นใจ เธอเริ่มก้าวเดินผ่านโซนโต๊ะนั่งปกติที่อยู่ชั้นล่างเพื่อมุ่งหน้าไปยังบันไดวนหินอ่อนที่ทอดยาวขึ้นสู่โซนวีไอพี
ฉากโต๊ะโซนด้านล่าง
ท่ามกลางเสียงเพลงบีทหนัก ๆ และแสงไฟสลัวที่เต้นเร่าไปตามจังหวะ กลุ่มชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตเนี้ยบนั่งรวมตัวกันอยู่มุมหนึ่ง หนึ่งในนั้นคือ 'อาทิตย์' เฮดว้ากจอมดุที่เพิ่งวางแก้วเหล้าลง สายตาคมปลาบของเขาดูเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความอ่อนล้าจากการเคี่ยวเข็ญรุ่นพี่รุ่นน้องในกิจกรรมคณะมาทั้งวัน
"เฮ้ย... พวกมึง ดูนั่นดิ"
เก่ง เพื่อนในกลุ่มสะกิดพลางบุ้ยปากไปทางบันไดวนที่ทอดยาวไปสู่โซนวีไอพีชั้นบน
"เด็กใครวะน่ะ โคตรพรีเมียมเลยว่ะ หุ่นอย่างแซ่บ" โน้ต หรี่ตามองตามพลางหัวเราะร่า ก่อนจะหันมาตบไหล่อาทิตย์แรง ๆ
"เชี่ย... นั่นมันน้องน้ำฝนของมึงนี่หว่าอาทิตย์"
"เพิ่งขึ้นห้องไปกับมึงเมื่อคืน วันนี้รับงานอีกแล้ว ฮฮตแบบไม่พักเลยนะนั่น"
"วันนี้มารับงานอีกแล้วเหรอวะ น้องเขาจะร้อนเงินขนาดนั้นเลยหรือไง"
คำพูดของโน้ตทำให้อาทิตย์ชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธความเข้าใจผิดของเพื่อนที่คิดว่าเขา 'กิน' เด็กที่เพื่อนจัดให้ไปเมื่อคืน สายตาคมกริบเหลือบตามองตามแผ่นหลังบางในชุดเดรสสีดำสนิทที่ขับผิวขาวจนสว่างวาบในความมืด จังหวะที่หญิงสาวคนนั้นกำลังก้าวขึ้นบันได เธอหันมาเพียงเสี้ยวหน้าเพื่อมองทาง ทำให้เขาเห็นแนวกรามเรียวสวยและริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยสีแดงจัดจ้าน
คิ้วเข้มของอาทิตย์ขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกบางอย่างวูบเข้ามาในใจ... กลิ่นน้ำหอม Midnight Rose กลิ่นแป้งเด็ก ที่ลอยมาจาง ๆ นั้นดูคุ้นจมูกอย่างประหลาด แต่อีกใจกลับปฏิเสธ เพราะผู้หญิงที่เขารู้จักไม่มีใครแต่งตัว 'จัดจ้าน' และดู 'แพง' ขนาดนี้
"มองตาค้างเลยนะมึง" เก่งแซวพลางจิบเหล้า
"สนใจอยากซ้ำรอบสองเหรอวะ แต่เสียใจด้วยว่ะ"
"เห็นพนักงานเดินนำทางให้ซะดิบดีขนาดนั้น คืนนี้ระดับเสี่ยกระเป๋าหนักคงจองตัวไปกินต่อข้างบนแล้วล่ะ"
"ไร้สาระ" อาทิตย์ตอบเสียงเรียบก่อนจะหันกลับมาสนใจแก้วตรงหน้า
เขาสลัดภาพผู้หญิงบนบันไดทิ้งไป แต่ลึก ๆ ในใจกลับนึกถึงเหตุการณ์ตอนกลางวัน... ภาพของ 'รินรดา' เด็กปีหนึ่งหน้าจืดที่วิ่งพรวดพราดออกไปจากคณะด้วยใบหน้าซีดเผือด
เธอรีบร้อนไปไหนของเธอ... แล้วทำไมกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงรับงานคนนั้น ถึงได้รบกวนสมาธิเขาได้ขนาดนี้
ภายในห้องวีไอพี 1
เมื่อประตูห้องวีไอพีเปิดรอต้อนรับ น้ำฝน อากาศเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศปะทะใบหน้า กลิ่นวิสกี้และซิการ์รุนแรงจนเรนแทบสำลัก
"มาแล้วเหรอ... น้องน้ำฝนใช่ไหม" ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยที่เจ่เจ้เรียกว่า 'เสี่ยชูชาติ' เงยหน้ามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินค่า
"สวย... สวยกว่าในรูปอีกนะเนี่ย มานี่มา มานั่งข้าง ๆ ฉัน"
ข้างกายเสี่ยมีหญิงสาวอีกสองคนคือ 'นิกกี้' และ 'มายด์' ทั้งคู่มองเรนด้วยสายตาจิกกัดตามประสาเจ้าที่
"สวัสดีค่ะเสี่ย... สวัสดีค่ะทุกคน" เรนพยายามดัดเสียงให้หวานและนิ่งที่สุด
"คืนนี้น้องน้ำฝนช่วยดูแลคุณวิกรมหน่อยนะ"
เสี่ยชูชาติแนะนำชายที่ชื่อวิกรม เรนรับคำอย่างจำใจ เธอขยับไปนั่งใกล้เขา วิกรมไม่ได้พูดอะไรมาก แต่สายตาที่จ้องมองมาที่หน้าอกที่โผล่พ้นเดรสเปิดไหล่ของเธอนั้นดูหิวกระหายจนน่ากลัว
"ชงเหล้าสิ นั่งนิ่งทำไมล่ะจ๊ะน้องน้ำฝน" นิกกี้จิกเสียงเรียกสติเรน เรนรีบหยิบที่คีบน้ำแข็งด้วยมือที่สั่นเทา
"เฮ้ย เอาเข้ม ๆ หน่อยสิหนู" วิกรมพูดพร้อมกับเอื้อมมือมาจับข้อมือเรนเพื่อกดขวดเหล้าลงไปเพิ่ม เหน็บแบงก์ใบเทาให้เรื่อย ๆ
"คนสวยชงทั้งที ต้องให้มันถึงใจหน่อย" สัมผัสจากมือหยาบกร้านทำให้เรนอยากจะสะบัดออกทันที แต่ภาพแม่ที่นอนอยู่ในไอซียูทำให้เธอต้องฝืนยิ้ม
เวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า บรรยากาศเริ่มร้อนแรงขึ้น นิกกี้กับมายด์เริ่มทำหน้าที่อย่างคล่องแคล่ว ทั้งคู่ปล่อยให้พวก ******อบกอด ลูบไล้หน้าขาอย่างไม่ถือสา
"ดูสิคะเสี่ย น้ำฝน.. นั่งเกร็งเหมือนมาสอบวิทยานิพนธ์เลย" มายด์จงใจพูดขัดคอเมื่อเห็นเรนพยายามขยับตัวหนีมือของวิกรม
เมื่อเข้าสู่ช่วงดึก วิกรมเริ่มเมาจนหน้าแดงก่ำ
"น้ำฝน... ผิวเธอนี่เนียนจริงๆ นะ"
เขาพึมพำก่อนจะใช้มือลูบไล้ไปตามช่วงไหล่บางของเรน ปลายนิ้วสัมผัสผิวเนื้อเปลือยเปล่าจนเธอสะดุ้งสุดตัว
"เอ่อ... คุณวิกรมคะ ดื่มอีกหน่อยนะคะ" เรนพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่กลับถูกเขาคว้าเอวหมับแล้วกระชากเข้าไปหาตัว
"จะหนีไปไหนล่ะ... ฉันจ่ายไปตั้งเท่าไหร่ แค่นั่งดริงก์มันไม่คุ้มหรอกมั้ง"
น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รื้นขึ้นมาจนภาพตรงหน้าเบลอไปหมด ความชื้นของน้ำตาทำให้คอนแทกต์เลนส์คู่บางที่เธอไม่คุ้นชินเริ่มระคายเคืองจนแสบพร่า แต่มันยังไม่เจ็บแสบเท่ากับศักดิ์ศรีที่กำลังถูกเหยียบย่ำ เธอหันไปขอความช่วยเหลือจากนิกกี้และมายด์...แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงสายตาเหยียดหยาม
"โถ่... น้องน้ำฝน อย่าเล่นตัวนักเลย"
นิกกี้หัวเราะคิกคักพลางคลอเคลียเสี่ยชูชาติต่อไป
"ปล่อยนะคะ" เรนเผลอเสียงดังพร้อมผลักอกวิกรมออกอย่างแรง
ความเงียบปกคลุมห้องวีไอพีชั่วขณะ วิกรมมองเธอด้วยความโกรธจัด
"อีเด็กนี่! กล้าดียังไงมาผลักฉัน" วิกรมเงื้อมือขึ้น ราวกับจะฟาดลงบนใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างสวยงามของเธอ เรนหลับตาปี๋ ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด...
แต่... ประตูห้องวีไอพีกลับถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงเสียก่อน
ปัง!
เสียงบานประตูกระแทกกับผนังห้องอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วห้องวีไอพีที่เคยอบอวลไปด้วยตัณหา วิกรมชะงักมือที่เงื้อค้างไว้พลางหันไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาขุ่นเคือง
"ใครวะ ไม่รู้หรือไงว่าห้องนี้..."
"อาเขย... มาทำอะไรที่นี่ครับ" น้ำเสียงเย็นเฉียบที่คุ้นหูทำให้เรนที่หลับตาปี๋ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นผ่านม่านน้ำตา เธอเห็นร่างสูงสง่าของ 'อาทิตย์' ยืนเด่นอยู่หน้าประตู โดยมีเก่งและโน้ตยืนประกบข้างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
เสี่ยชูชาติที่กำลังโอบกอดนิกกี้อยู่ถึงกับหน้าซีดเผือด รีบผลักหญิงสาวออกห่างตัวทันทีราวกับต้องของร้อน
"ทะ...อาทิตย์ มาได้ยังไงเนี่ยอาแค่... อามาคุยธุระกับเพื่อน"
"คุยธุระหรือมาหาความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นครับ" อาทิตย์ไม่สนใจคำแก้ตัว
เขาเดินสุ่มเข้าไปกลางห้อง สายตาคมกริบตวัดมองวิกรมที่ยังคงกำข้อมือเรนไว้แน่น
"บอกเพื่อนอาปล่อยมือสกปรกนั่นออกจากตัวผู้หญิงซะ ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูอาหญิง"
"แกเป็นใครวะไอ้เด็กเมื่อวานซืน" วิกรมตะคอกด้วยความเมา
"ฉันจ่ายเงินนะโว้ย เสียทิปไปหลายพันแล้ว"
"ผมเป็นหลานเสี่ย และเป็นคนที่กำลังจะโทรรายงานคุณอาหญิงเดี๋ยวนี้ว่าสามีเขาหนีมามั่วสุมกับพวกเพื่อนขี้หลี"
อาทิตย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์หน้าจอที่มีเบอร์ 'คุณอา' เตรียมไว้ เสี่ยชูชาติถึงกับลนลานรีบเข้าไปตะปบมือวิกรมให้ปล่อยเรนทันที
"ไอ้วิกรม ปล่อยน้องเขาเดี๋ยวนี้ มึงอยากให้กูบ้านแตกหรือไง"
เมื่อพันธนาการหลุดออก เรนรีบถอยกรูดไปข้างหลังด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา เธอพยายามดึงเสื้อเดรสที่รั้งขึ้นมาปิดบังร่างกาย สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงและคราบน้ำตาที่เปื้อนอายไลเนอร์ทำให้เธอดูเปราะบางจนน่าใจหาย อาทิตย์เหลือบมอง 'น้ำฝน' ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ความรู้สึกคุ้นชินในแววตาคู่นั้นทำให้หัวใจเขากระตุกวูบ
"เก่ง โน้ต... พาน้องเขาออกไป" อาทิตย์สั่งเสียงเข้ม
"เฮ้ย จะเอาไปไหน นี่มันเด็กที่อาสั่งมานะ" เสี่ยชูชาติท้วงขึ้นด้วยความเสียดายเงินที่จ่ายไป อาทิตย์หันขวับไปมองอาเขยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิต
"ถ้าอาไม่อยากให้ผมกดโทรออกตอนนี้ ก็หุบปากซะ แล้วจ่ายค่าเสียหายให้น้องเขามาด้วย... ทั้งหมด"
เสี่ยชูชาติจำใจควักปึกเงินออกจากกระเป๋าโยนลงบนโต๊ะอย่างเลี่ยงไม่ได้ อาทิตย์ก้มลงมองปึกเงินก้อนนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะปัดมันไปทางเรนเหมือนปัดเศษทานให้ขอทานที่น่าเวทนา
"เก็บไปซะสิ... เงินที่เธออยากได้นักหนาจนต้องยอมแลกทุกอย่างน่ะ"
น้ำเสียงราบเรียบทว่าบาดลึกเหมือนใบมีดโกนทำเอาเรนชาวาบไปทั้งหัวใจ เธอตัวสั่นขณะเอื้อมมือที่สั่นเทาไปคว้าปึกเงินก้อนนั้นมากอดไว้แนบอก มันคือเงินต่อชีวิตแม่... แม้คนตรงหน้าจะมอบมันให้ด้วยความสมเพชจนถึงที่สุดก็ตาม"
"มานี่" เสียงของอาทิตย์ออกคำสั่งเหมือนตอนอยู่ลานเกียร์
"ปล่อย... น้ำฝนไปเองได้ค่ะ" เรนพยายามขัดขืน เสียงสะอื้นยังคงแผ่วเบาอยู่ในลำคอ
"บอกให้มานี่ อย่าให้ต้องใช้กำลัง" อาทิตย์ไม่ฟังคำประท้วง เขาจูง(หรือแทบจะกึ่งลาก)เธอออกมาจากห้องนั้น ทิ้งความวุ่นวายและเสียงด่าทอของวิกรมไว้เบื้องหลัง เก่งกับโน้ตเดินตามออกมาห่าง ๆ พลางกระซิบกัน
"เชี่ยอาทิตย์มันเดือดจัดเลยว่ะ"
"แต่น้องน้ำฝนคนนี้... ทำไมกูรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนซักแห่งวะมึง"
อาทิตย์พาเรนเดินดุ่มๆ ออกมาจนถึงลานจอดรถด้านหลังคลับที่อากาศค่อนข้างเงียบและเย็นจัด เขาปล่อยแขนเธอออกก่อนจะหันมาเผชิญหน้า กลิ่น Midnight Rose ที่ตอนแรกดูเย้ายวน บัดนี้กลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้าและคราบน้ำตาจนเขาใจแกว่ง
"เธออยากได้เงินขนาดนั้นเลยเหรอ" เขาถามด้วยน้ำเสียงผิดหวังอย่างรุนแรง
"ถึงขั้นต้องมาขายศักดิ์ศรีให้พวกแก่ตัณหากลับแบบนั้นน่ะ" เรนเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคราบเครื่องสำอางมองเขา ดวงตากลมโตภายใต้คอนแทคเลนส์สั่นระริก
"อย่ามาตัดสินคนอื่นแบบนี้"
"ไม่รู้เหรอ ก็เห็นอยู่เต็มสองตาว่าเธอทำอะไรอยู่" เขาตวาดกลับ
"รินรดา... เธอคิดว่าแต่งหน้าแบบนี้แล้วฉันจะจำเธอไม่ได้หรือไง"
- Writer
