ตอนที่ 10 : เดิมพันที่อันตราย
1638 Words
บรรยากาศที่โต๊ะหินอ่อนเริ่มร้อนระอุขึ้นมาทันที เมื่ออาทิตย์โยนคำท้าทายทิ้งไว้แล้วเดินจากไป โน้ตกับเก่งหันมามองหน้ากัน ตาเป็นประกายเหมือนได้รับภารกิจระดับชาติ
"เฮ้ย มึงได้ยินใช่ไหม ไอ้เก่ง... ไอ้คนถือตัวอย่างไอ้อาทิตย์มันบอกว่าจะไป" โน๊ตลนลานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
"งานนี้ถ้ากูนัดไม่ได้ กูเสียหมาแน่"
"เออดิ ร้อยวันพันปีชวนไปเปิดหูเปิดตาแม่งไม่เคยสน แต่วันนี้กลับยอมรับนัดน้องน้ำฝนง่าย ๆ" เก่งขมวดคิ้วพลางใช้ความคิด
"กูว่ามันแปลกว่ะ เหมือนมันแค้นน้องเขามาตั้งแต่ชาติปางไหน"
"ช่างหัวมันเหอะ มึงรีบหาเบอร์เจ่เจ้มาให้กูเร็ว งานนี้ต้อง สายตรง เท่านั้น แชตเฟซบุ๊กน้องน้ำฝนคนก็คงทักเป็นหมื่น เจ่เจ้ไม่เห็นหัวพวกเราหรอก"
โน๊ตใช้วิชาชีพ สายปาร์ตี้ ติดต่อรุ่นพี่สายเที่ยวในกลุ่มไลน์อย่างรวดเร็ว ไม่นานนักเขาก็ได้เบอร์โทรศัพท์ลับของเอเจนซี่มือหนึ่งมา เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะกดโทรออกกลางลานเกียร์ ท่ามกลางเสียงเจี๊ยวจ๊าวของนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา
(เสียงรอสายดังขึ้นไม่นานก่อนจะมีเสียงแหบเสน่ห์กดรับ)
"ฮัลโหล... เจ่เจ้พูดค่ะ ใครคะเนี่ย โทรมาเวลาพักผ่อนของเจ้"
"เจ่เจ้ครับ ผมโน้ตนะครับ ที่เคยไปโต๊ะวีไอพีกับพี่บอยวิศวะบ่อย ๆ ไงเจ้" โน๊ตดัดเสียงให้ดูภูมิฐานและเป็นงาน
"อ๋อ... น้องโน้ต วิศวะแก๊งนายแบบน่ะเหรอ มีอะไรยะ โทรมาซะสายด่วนเชียว"
"พอดีคืนนี้เพื่อนผม... เออ คือ 'เฮดว้าก' คณะผมเลยนะเจ้"
"เขาอยากหาที่พักผ่อนเงียบ ๆ แล้วเขาสนใจ 'น้องน้ำฝน' มากครับเจ้ พอจะมีคิวว่างให้พวกผมไหมครับ" ปลายสายเงียบไปอึดอัดครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงถอนหายใจยาว
"ว้าย... น้องน้ำฝนเหรอคะ รายนี้เขางานชุกนะจ๊ะหนู แถมเพิ่งจะรับงานหนักไปเมื่อคืน เจ้กะจะให้พักสักหน่อย"
"เจ้ครับ... คืนนี้คืนเดียว เพื่อนผมมันร้อนรุ่มมากเจ้"
"เงินไม่ใช่ปัญหาครับเจ้บอกตัวเลขมาได้เลย"
"เพื่อนผมมันอยากเจอตัวจริงน้องน้ำฝนมาก ถ้าไม่ได้คืนนี้มันคงเรียนไม่รู้เรื่องแน่ ๆ" โน๊ตพยายามเซ้าซี้พลางส่งซิกให้เก่งเตรียมโอนเงินมัดจำ
"แหม๋... ร้อนรุ่มขนาดนั้นเลยเหรอคะ โอเค ๆ เห็นแก่ว่าน้องโน้ตเป็นลูกค้าเก่านะ"
"คืนนี้สี่ทุ่ม เจ้จะส่งน้องน้ำฝนไปที่ร้านเดิมที่แก๊งพวกเธอชอบไปกัน"
"แต่บอกไว้ก่อนนะ... น้องเขารับแค่ทานข้าว นั่งคุย เป็นเพื่อนดื่มเท่านั้นนะจ๊ะ อย่าไปทำอะไรรุนแรงกับลูกสาวเจ้ล่ะ"
"รับรองครับเจ้ พวกผมสุภาพบุรุษตัวพ่อของวิศวะเลยครับ" เมื่อวางสาย โน๊ตหันมาแท็กมือกับเก่งอย่างผู้ชนะ
"เรียบร้อยมึง เจ่เจ้คอนเฟิร์ม คืนนี้สี่ทุ่ม ร้านเดิม"
"มึงว่าไอ้อาทิตย์จะทำหน้ายังไงวะ ถ้าเห็นน้องน้ำฝนตัวเป็น ๆ มานั่งออดอ้อน 'พี่อาทิตย์ขา' อยู่ข้าง ๆ" เก่งหัวเราะร่า
"กูอยากจะรู้นักว่าไอ้ท่าทางรังเกียจที่มันทำน่ะ จะทนได้นานแค่ไหน"
"เออ แต่กูก็ยังสงสัยนะ..." โน๊ตลดเสียงลง
"ที่มันบอกว่าในคณะทำเป็นติ๋มนี่มันหมายถึงใครวะ หรือว่ามันเคยเห็นใครในคณะเราหน้าตาเหมือนน้องน้ำฝนจริง ๆ"
"โอ๊ย มึงก็คิดมากไปได้" เก่งปัดมือ
"ไอ้อาทิตย์มันก็แค่หาเรื่องด่าไปเรื่อยตามสไตล์มันนั่นแหละ มันอาจจะเห็นรุ่นน้องสักคนทำตัวเรียบร้อยเกินไปจนขัดตามันมั้ง เลยเอามาเปรียบเทียบกัน"
ทั้งสองคนเดินหัวเราะร่าออกไปจากลานเกียร์เพื่อเตรียมตัวสำหรับ 'เดิมพัน' คืนนี้ โดยที่ไม่ได้เฉลียวใจเลยว่า โทรศัพท์ที่พวกเขายกหูหาเจ่เจ้เมื่อครู่ คือการหยิบยื่น 'นรก' ให้กับรุ่นน้องร่วมคณะที่พวกเขากำลังสงสาร
ในขณะเดียวกัน... เรนที่เพิ่งกลับจากคอนโดเจ่เจ้ นั่งมองโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนจากเอเจนซี่
[Line - เจ่เจ้] : "เรน... คืนนี้สี่ทุ่มนะลูก ร้านเดิม ลูกค้าวีไอพีแก๊งวิศวะ"
"เขาบอกว่าอยากเจอแกมากเป็นพิเศษ"
"เจ้คัดมาให้แล้ว พวกนี้กระเป๋าหนักและเป็นสุภาพบุรุษ รับรองปลอดภัย... สู้ ๆ นะนังหนู เพื่อค่าผ่าตัดแม่"
เรนหลับตาลงพร้อมหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า วิศวะงั้นเหรอ... หัวใจเธอเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว เธอหวังเพียงอย่างเดียวว่า 'ลูกค้าวีไอพี' กลุ่มนั้น จะไม่มีใครที่ชื่อ อาทิตย์ รวมอยู่ด้วย
ที่คลับ ห้องวีไอพี คาราโอเกะ
บรรยากาศภายในร้านอาหารกึ่งบาร์ย่านหรูอบอวลไปด้วยเสียงดนตรีสดและกลิ่นอายความบันเทิงระดับพรีเมียม โน๊ตและเก่งนั่งยืดตัวอยู่ในโซนวีไอพีที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว พวกเขาดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ ต่างจาก 'อาทิตย์' ที่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้น มือหนาหมุนแก้วเหล้าในมือไปมา สายตาคมจ้องมองไปที่ทางเข้าเหมือนเสือที่กำลังรอตะครุบเหยื่อ
"มึงใจเย็นนะไอ้อาทิตย์ คอจะเคล็ดแล้วมั้ง จ้องขนาดนั้น" เก่งแซวพลางจิบเครื่องดื่ม
"กูตื่นเต้นว่ะ อยากรู้ว่าตัวจริงน้องน้ำฝนจะ สวยหวานขนาดไหน"
"กูไม่ได้ตื่นเต้น" อาทิตย์ตอบเสียงเย็น
"กูแค่จะมาดูให้เห็นกับตา... ว่าหน้ากากที่ใส่ไว้ มันจะหนาแค่ไหน"
พริบตานั้นเอง โทรศัพท์ของโน๊ตก็สั่นครืด เขาเขี่ยรับสายจากเจ่เจ้เพียงครู่เดียว ก่อนจะทำหน้าเซ็งสุดขีดจนอาทิตย์ขมวดคิ้วตาม
"มีอะไรวะ" อาทิตย์ถามเสียงนิ่ง
"เชี่ยเอ๊ย... เจ่เจ้โทรมาบอกว่าน้องน้ำฝนมาไม่ได้ว่ะ เจ่เจ้บอกว่าเมื่อกี้เข้าไปดูน้องที่ห้อง กะจะไปช่วยแต่งตัวแต่เจอน้องเป็นลมนอนกองอยู่ที่พื้น หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ไข้ขึ้นสูงแถมยังปวดท้องบิดจนพูดไม่ออก เจ่เจ้เลยสั่งเบรกงานทันทีเพราะขืนส่งมาสภาพนั้นลูกค้าได้ตกใจกันพอดี"
โน๊ตถ่ายทอดคำพูดของเจ่เจ้ที่แต่งเรื่องขึ้นมาได้อย่างแนบเนียนเพื่อปกป้องรินรดา
"น่าจะอาหารเป็นพิษหรือเครียดอะไรสักอย่าง น้องฝากขอโทษพวกเราอย่างด่วนเลยว่ะ"
อาทิตย์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางอากาศ ความโกรธที่เตรียมจะระเบิดใส่ 'รินรดา' กลายเป็นความว่างเปล่าที่น่าหงุดหงิดกว่าเดิม
'ปวดท้องงั้นเหรอ... เป็นลมงั้นเหรอ หรือว่ารู้ตัวเลยแกล้งป่วยชิ่งหนีก่อน'
เขาตั้งคำถามในใจด้วยความระแวง แต่ภาพใบหน้าซีดเผือดของยัยแว่นตอนที่วิ่งหนีเขาไปเมื่อวานกลับแวบเข้ามาในหัวไม่ยอมหยุด
"แต่เจ่เจ้บอกว่ากลัวพวกเราเสียเที่ยว เลยส่งน้องส้มหวานมาแทน" โน๊ตพูดต่อพลางชี้มือไปทางบันได
"เจ่เจ้รับประกันว่าสวย งานดี และดีกรีพรีเมียมพอ ๆ กับน้ำฝนเลย"
ไม่นานนัก หญิงสาวในชุดเดรสสั้นสีแชมเปญทองก็เดินตรงเข้ามาที่โต๊ะ เธอสวยสะดุดตา ผิวขาวจัด และมีรอยยิ้มที่ละลายใจชายได้ไม่ยาก 'ส้มหวาน' วางตัวอย่างเป็นงาน เธอขยับเข้าไปนั่งข้างโน้ตและเก่ง พร้อมพูดจาฉอเลาะอย่างเป็นธรรมชาติ
"ขอโทษแทนพี่น้ำฝนด้วยนะคะพี่ ๆ พอดีพี่เขาอาการไม่ค่อยดีจริง ๆ คืนนี้ให้ส้มหวานดูแลแทนนะคะ"
"โอ้โห... เจ่เจ้ไม่ได้หลอกพวกกูว่ะ งานดีจริง" เก่งตาโตพลางรีบขยับที่ให้สาวสวย
"ไม่เป็นไรครับน้องส้มหวาน น้องน้ำฝนไม่มาไม่เป็นไร เจอส้มหวานพวกพี่ก็โอเคแล้ว"
โน๊ตและเก่งเริ่มสนุกไปกับบทสนทนาที่ลื่นไหลและการปรนนิบัติอย่างดีของสาวสวยตรงหน้า แต่คนที่นั่งเป็นส่วนเกินที่สุดกลับคืออาทิตย์ เขาจ้องมองส้มหวานด้วยสายตาว่างเปล่า ต่อให้เธอจะสวยแค่ไหน หรือจะพยายามส่งยิ้มหวานมาให้เขาเพียงใด แต่มันกลับไม่มี "ความรู้สึก" อะไรเกิดขึ้นในใจเขาเลย
ความคาดหวังที่จะได้กระชากหน้ากากผู้หญิงที่ชื่อรินรดา มันพังทลายลงจนเขารู้สึกเบื่อหน่าย
"อาทิตย์ มึงเป็นไรวะ น้องเขาก็สวยขนาดนี้ มึงไม่คุยด้วยสักคำ" โน๊ตสะกิด อาทิตย์วางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดัง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนส้มหวานถึงกับชะงัก ในความออร่า ทะลุออกมา
"พวกมึงสนุกกันไปเถอะ กูหมดอารมณ์แล้ว"
"เฮ้ย จะรีบไปไหนวะ นัดมาเองแท้ ๆ " เก่งทักอย่างเสียดาย
"คนที่กูอยากเจอ... ไม่ใช่คนนี้"
อาทิตย์ทิ้งประโยคปริศนาไว้แค่นั้น ก่อนจะคว้าแจ็กเกตแล้วเดินดุ่ม ๆ ออกจากร้านไปทันที ทิ้งให้เพื่อนทั้งสองคนมองตามอย่างไม่เข้าใจ ส่วนในใจของอาทิตย์ตอนนี้มันว้าวุ่นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว
รินรดา... เธอรอดตัวไปได้อีกครั้งนะ
เขาขับรถกลับคอนโดด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ ในหัวนึกถึงแต่ใบหน้าซีดเซียวของยัยแว่นตอนที่วิ่งหนีเขาไปเมื่อวาน ถ้าเธอปวดท้องจริงๆ ... เธอก็คงนอนซมอยู่ที่ไหนสักแห่งโดยไม่มีคนดูแล
ความห่วงใยที่ปนมากับความรังเกียจทำให้เขายิ่งเกลียดตัวเองที่สลัดความรู้สึกพวกนี้ทิ้งไปไม่ได้เสียที!
- Writer
