ภายในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด มีเพียงแสงสีฟ้าจาง ๆ จากไฟทางด่วนที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาพอให้เห็นเงาสลัว รินรดานั่งนิ่งราวกับรูปปั้น แผ่นหลังพิงผนังเย็นเยียบขณะที่ต้นขาของเธอรับน้ำหนักศีรษะของคนตัวโตที่หลับลึกอยู่บนตัก เธอไม่ได้นอน... และไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว
ดวงตากลมโตภายใต้ม่านน้ำตาที่แห้งเหือดไปแล้ว เฝ้ามองใบหน้ายามหลับของอาทิตย์ ความดุดันที่เคยมีหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงร่องรอยของความเหนื่อยล้าที่เด่นชัด เธอเผลอก้มลงหมายจะปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าเขา แต่แล้วก็ต้องชะงักมือค้างไว้กลางอากาศเมื่อคนบนตักเริ่มขยับกายอย่างกระสับกระส่าย
"อึก... อย่า..." เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอหนา อาทิตย์ขมวดคิ้วแน่นเหมือนกำลังจมอยู่ในฝันร้าย
"น้ำฝน... อย่าไป..."
หัวใจของเรนกระตุกวูบ คำเรียกขานนั้นเหมือนมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม แต่แล้วเสียงละเมอของเขาก็เปลี่ยนไปจนเธอใจหาย
"รินรดา... มึงหลอกกูทำไมวะ... อย่
