วิศวะหลงสาวSideline

ตอนที่ 7 : ความลับที่ถูกล้างออก

อาทิตย์กึ่งลากกึ่งจูงเรนออกมาจนถึงโซนซักล้างด้านหลังคลับที่เงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวจากสปอตไลต์ดวงเล็ก เขาเหวี่ยงแขนเธอออกจนร่างบางเซไปปะทะกับผนังปูนเย็นเยียบ

"ปล่อยฝนนะ คุณเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้" เรนพยายามดัดเสียงตีหน้าซื่อปฏิเสธสุดชีวิต

"ฉันไม่ได้รู้จักคุณ ฉันชื่อน้ำฝน ไม่ใช่คนที่คุณคิด"

"หุบปาก" อาทิตย์ตวาดลั่นจนเรนสะดุ้ง

"แต่งหน้าหนาเตอะ ใส่คอนแทคเลนส์บ้าบอพวกนี้ คิดว่าฉันจะโง่จนจำรุ่นน้องตัวเองไม่ได้หรือไง รินรดา"

"ฉันบอกว่าไม่ใชไง! ปล่อยนะ"

อาทิตย์แค่นยิ้มสมเพช เขาเอื้อมมือไปคว้าสายยางที่พาดอยู่กับก๊อกน้ำแถวนั้น ก่อนจะเปิดน้ำจนสุดแรงดัน ซ่า!

"อ๊ะ หยุดนะ พี่อาทิตย์ หยุด" เรนยกมือขึ้นป้องหน้า

แต่น้ำเย็นจัดถูกฉีดเข้าใส่ใบหน้าสวยคมของเธออย่างจัง น้ำแรงดันสูงชะล้างทั้งอายไลเนอร์ มาสคาร่า และลิปสติกสีแดงสดให้หลุดลอก ไหลปนไปกับหยาดน้ำตาจนเปรอะเปื้อนไปทั้งหน้าเดรส เมื่อน้ำหยุดลง สภาพของหญิงสาวตรงหน้าไม่เหลือคราบ 'น้ำฝน' ผู้เลอค่าอีกต่อไป คราบเครื่องสำอางที่ไหลเยิ้มเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง... ใบหน้าของ รินรดา เด็กวิศวะจอมซุ่มซ่ามที่อาทิตย์จำได้แม่นยำ

"ทีนี้จะตอแหลว่าไม่ใช่ชื่อเรนอีกไหม"

อาทิตย์ย่างสามขุมเข้าไปหา ก่อนจะกระชากต้นแขนเรียวเล็กเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างของเรนถลามาปะทะแผงอกกว้าง แรงบีบที่มหาศาลทำให้เรนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่เธอก็ไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน

"อยากได้เงินมากขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงขั้นต้องเอาตัวเข้าแลกกับพวกแก่คราวพ่อ"

"ฉันไม่น่าแปลกใจเลยที่เห็นเธอวิ่งรนรานออกจากคณะ ที่แท้ก็รีบมาเตรียมขายตัว"

"มันไม่ใช่อย่างนั้นนะพี่อาทิตย์... ฟังเรนก่อน..." เรนพยายามจะอธิบาย แต่ความจริงที่ว่าเธอรับเงินมัดจำจากเจ่เจ้มาแล้วมันค้ำคออยู่

"ฟังอะไร ฟังคำโกหกของคนติดเที่ยวที่อยากมีเงินใช้เกินตัวเหรอ" อาทิตย์ด่ากราดด้วยความโกรธจัดที่ถูกบดบังด้วยความรู้สึกผิดหวังอย่างรุนแรง

"สมุดโน้ตนั่น... ฉันเปิดอ่านแล้ว มีแต่รายชื่อแขกกับเบอร์โทรศัพท์เอเย่นต์"

"เธอทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วรินรดา ขายศักดิ์ศรีแลกกับกระเป๋าแบรนด์เนมหรือค่าเหล้าในคลับหรูล่ะ"

เรนตัวสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหนาวจากน้ำ แต่เพราะคำดูถูกที่กรีดลึกเข้าไปในใจ เธออยากจะตะโกนบอกเขาว่าเธอทำเพื่อต่อชีวิตแม่ที่นอนอยู่ในห้องไอซียู แต่ในสภาพที่เธอยืนอยู่ในคลับหรูด้วยชุดโป๊เปลือย และมีเงินปึกใหญ่ที่อาทิตย์เพิ่งกระชากมาจากเสี่ยชูชาติวางอยู่ตรงหน้า... มันทำให้เธอเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

"เงียบทำไม ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าขายจริง" อาทิตย์เชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ แรงบีบที่ปลายคางทำให้เรนเจ็บจนร้าวไปถึงกราม แต่มันยังไม่เท่าความเจ็บปวดที่ถูกเขาย่ำยีศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี

เรนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่เธอเคยทั้งกลัวและแอบชื่นชม บัดนี้ความเสียใจมันพุ่งขึ้นมาจนถึงจุดเดือด ในเมื่ออธิบายไปเขาก็ไม่ฟัง ในเมื่อโลกของคนอย่างเขาไม่มีวันเข้าใจความลำบากของคนที่ไม่มีแม้แต่เงินจะต่อลมหายใจให้แม่... เธอก็จะร้ายให้ถึงที่สุด

"ใช่" เรนตะคอกกลับใส่หน้าเขา เสียงของเธอสั่นพร่าแต่หนักแน่น

"เรนขายตัว แล้วมันหนักหัวพี่ตรงไหนไม่ทราบ" อาทิตย์ชะงักไปชั่วครู่ มือที่เชยคางเธออยู่สั่นเทาด้วยความโกรธที่ทวีคูณ

"รินรดา เธอรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา"

"รู้ตัวดีทุกคำค่ะ" เรนสะบัดหน้าออกจากการเกาะกุมอย่างแรง เธอหยัดกายลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขาในสภาพที่เปียกโชกและบอบช้ำ

"พี่อาทิตย์คงไม่รู้หรอกว่างานแบบนี้มันได้เงินง่ายแค่ไหน"

"แค่นั่งเฉย ๆ ชงเหล้า ยิ้มหวาน ๆ เงินหมื่นก็ลอยมาตรงหน้าแล้ว"

"พี่จะให้เรนไปนั่งงมอยู่กับตำราวิศวะแล้วรออดตายหรือไง"

"เงินมันสำคัญกว่าเกียรติของเธอขนาดนั้นเลยเหรอวะ"

"ใช่ สำหรับเรนตอนนี้ 'เงิน' มันสำคัญที่สุด" เธอกระแทกเสียงใส่หน้าเขา น้ำตาไหลปนไปกับหยาดน้ำที่เปียกชุ่มใบหน้า

"และจำไว้ด้วยนะพี่อาทิตย์... คืนนี้มันแค่เริ่มต้น"

"ถ้าพี่ไม่เข้ามาขวาง เรนคงได้เงินมากกว่านี้ไปแล้ว"

"เพราะฉะนั้นอย่ามาทำตัวเป็นฮีโร่ขี่ม้าขาวมาช่วยเรน เพราะพรุ่งนี้ หรือวันต่อๆ ไป เรนก็จะกลับมาทำมันอีก"

"ใครจะเปย์หนัก ใครจะลวนลามเรนยังไงก็ได้ ขอแค่เขาจ่ายเงินมาเรนก็รับหมด"

"เธอมัน... หน้าไม่อาย" อาทิตย์กัดฟันกรอด คำพูดแต่ละคำของรุ่นน้องตรงหน้าเหมือนตบหน้าเขาซ้ำ ๆ

"ค่ะ เรนมันหน้าไม่อาย มันเลว มันต่ำในสายตาพี่" เรนเชิดหน้าขึ้นทั้งน้ำตา

"ในเมื่อพี่ตัดสินเรนไปแล้ว ก็เชิญพี่ไปเสวยสุขบนกองเกียรติยศของพี่เถอะ"

"ส่วนเรน... จะไปทำสิ่งที่พี่เรียกว่า 'ต่ำ' เพื่อแลกกับสิ่งที่เรนต้องการ พี่ไม่มีสิทธิ์มาห้าม"

เรนก้มลงคว้าปึกเงินที่ตกอยู่ที่พื้นขึ้นมากำไว้แน่น ก่อนจะเดินกระแทกไหล่เขาออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้อาทิตย์ยืนนิ่งอยู่กลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาจางๆ กับความผิดหวังและภาพจำของรินรดาที่พังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี เขามองตามแผ่นหลังบางที่เดินโซเซลับตาไป พร้อมกับความรู้สึกที่เกลียดเธอ... แต่ในใจกลับเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก

ห้องพักของเรน

เมื่อเรนกลับมาถึงห้องพักที่เงียบสงัด เธอทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นห้องอย่างหมดแรง น้ำเย็นจัดจากสายยางที่อาทิตย์ฉีดใส่ยังทำให้เธอสั่นสะท้านไปถึงกระดูก คราบเครื่องสำอางที่เปื้อนบนชุดเดรสราคาแพงเป็นหลักฐานชั้นดีของความอัปยศที่เพิ่งผ่านพ้นมา

ยังไม่ทันที่เธอจะได้เปลี่ยนชุด เสียงมือถือในกระเป๋าคลัทช์ก็แผดเสียงดังลั่นจนเธอสะดุ้ง ชื่อบนหน้าจอทำให้หัวใจเธอหล่นวูบ... 'เจ่เจ้'

"ฮัลโหลค่ะเจ้..."

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นห๊ะยัยเรน" เสียงแหลมปรี๊ดของเจ่เจ้ดังทะลุออกมาจนเธอต้องเบือนหน้าหนี

"เสี่ยชูชาติโทรมาวีนเจ้จนหูชา บอกว่าเด็กที่เจ้ส่งไปทำตัวไร้มารยาท"

"ผลักเพื่อนเขาหงายหลัง แถมยังมีผู้ชายพังประตูเข้าไปหาเรื่องเขาอีก"

"แกทำพังหมดเลยนะเรน รู้ไหมว่าเสี่ยเขาเป็นลูกค้าวีไอพีนะเว้ย"

"เจ้คะ... ฟังเรนก่อน" เรนพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

"ลูกค้าเขาทำผิดสัญญาที่เจ้บอกเรนนะคะ เขาไม่ได้แค่ให้นั่งชงเหล้า นั่งดริ้งค์เฉยๆ "

"เขาพยายามจะ... จะลวนลามเรน ทั้งซุกไซ้ ทั้งดึงเข้าไปกอด เรนแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว"

ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนเสียงของเจ่เจ้จะอ่อนลงแต่ยังแฝงความเคร่งเครียด

"เขาทำขนาดนั้นเลยเหรอ... ไอ้เสี่ยพวกนี้ พอน้ำเมาเข้าปากก็ลืมตัวทุกที" เจ่เจ้ถอนหายใจยาว

"แล้วนี่แกออกมายังไง เจ็บตรงไหนไหม แล้วเงินค่าตัวล่ะ มันคงไม่จ่ายแกแน่ ๆ เดี๋ยวเจ้จัดการเอง"

"เจ้จะโทรไปทวงเงินส่วนที่แกควรได้คืนมาให้"

"ไม่ต้องค่ะเจ้..." เรนพูดขัดขึ้นพลางมองปึกธนบัตรที่เปียกชื้นในมือ

"เรน... ได้เงินมาแล้วค่ะ"

"หือ ได้มาแล้ว" เจ่เจ้ร้องเสียงหลงด้วยความแปลกใจ

"ได้มายังไง เสี่ยมันเขี้ยวจะตาย ถ้าเรื่องพังขนาดนั้นมันไม่มีทางควักเงินจ่ายง่าย ๆ แน่"

"หรือว่า... ผู้ชายคนที่พังประตูเข้าไปทวงให้แกเหรอ เขาเป็นใครน่ะเรน แฟนแกเหรอ"

เรนเม้มริมฝีปากแน่น ภาพใบหน้าดุดันและสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจของอาทิตย์ผุดขึ้นมาในหัว คำด่าทอว่าเธอ 'หน้าไม่อาย' ยังคงดังก้องอยู่ไม่หาย

"เรนไม่บอกได้ไหมคะว่าใคร... แต่เรนได้เงินมาครบแล้วค่ะเจ้"

"เออ ๆ ไม่บอกก็ไม่บอก แต่แกปลอดภัยก็ดีแล้ว" เจ่เจ้ตัดบท

"พักผ่อนซะนะเรน พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน เรื่องนี้ถือว่าฟาดเคราะห์ไปก็แล้วกัน"

หลังจากวางสาย เรนกอดเข่าตัวเองแน่น น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรากออกมาอีกครั้ง เธอได้เงินมาแล้ว... เงินที่จะต่อชีวิตให้แม่ตามที่หวังไว้ แต่มันกลับแลกมาด้วยความเข้าใจผิดที่รุนแรงที่สุด และความเกลียดชังจากคนที่เป็นเหมือน 'พี่ระเบียบ' ของเธอ

เธอได้ชีวิตแม่คืนมา... แต่มันเหมือนเธอกำลังสูญเสียตัวตนของ 'รินรดา' ไปตลอดกาล