วิศวะหลงสาวSideline

ตอนที่ 2 : ความทรงจำที่ขาดหายและเสียงนกหวีดที่ลานเกียร์

แสงแดดยามเช้าแผดเผาทะลุผ้าม่านสีเข้มเข้ามาในห้องนอน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่เคยฟุ้งด้วยกลิ่นหอม ๆ เมื่อคืนจางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าและความเงียบงัน

อาทิตย์ขยับเปลือกตาอย่างยากลำบาก ความรู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบหัวซ้ำ ๆ ทำให้เขาต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง สภาพยังอยู่ในชุดช็อปตัวเดิมที่ยับยู่ยี่ กระดุมหลุดลุ่ยจนเกือบหมด

เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง... ว่างเปล่า

บนหมอนข้างกายไม่มีร่องรอยของ "น้ำฝน" หญิงสาวที่เขาจำได้ราง ๆ ว่านอนหนุนตักเธอเมื่อคืน มีเพียงรอยยับบนผ้าปูที่นอนและกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่แปะไว้บนหัวเตียงด้วยโพสต์อิทสีหวาน

"น้ำฝนกลับก่อนนะคะ เห็นคุณหลับสบายเลยไม่อยากปลุก ขอบคุณสำหรับเมื่อคืนนี้ค่ะ (ยาแก้แฮงค์วางไว้ที่โต๊ะหน้าทีวีน้า) "

อาทิตย์ขยำกระดาษแผ่นนั้นทิ้งอย่างไม่แยแส ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะเขานึกอะไรไม่ออกเลย ภาพสุดท้ายในหัวคือเขากำลังซุกหน้าลงบนหน้าท้องเนียน ๆ ของใครบางคน กลิ่นหอมที่ทำให้เขาสงบใจได้อย่างน่าประหลาด... แล้วหลังจากนั้นทุกอย่างก็ตัดไปเป็นสีดำ

"แม่ม... เอ๊ย" เขาสบถพลางนวดขมับ "ไอ้เก่ง ไอ้โน้ต... พวกมึงเล่นกูแสบมาก"

เขาเหลือบมองนาฬิกาดิจิทัลข้างเตียง แล้วดวงตาคมก็เบิกกว้าง 07:45 น. อีกสิบห้านาทีเขาต้องไปเช็กชื่อรุ่นน้องปี 2 ที่ลานเกียร์!

คณะวิศวกรรมศาสตร์

อาทิตย์ก้าวลงจากรถแท็กซี่ด้วยสภาพที่ดูดีขึ้นกว่าตอนตื่นเพียงเล็กน้อย เขาพยายามเซตผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ขณะก้าวฉับ ๆ ไปยังซุ้มม้านั่งหินอ่อนหลังลานเกียร์ ที่นั่น "ไอ้เก่ง" กับ "ไอ้โน้ต" นั่งจิบกาแฟรออยู่ด้วยสีหน้าหน้าระรื่นผิดปกติ

"เฮ้ย! มาแล้วว่ะ ท่านประธานรุ่นในสภาพ... เอ่อ... ยับเยินใช้ได้" เก่งทักขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"เป็นไงมึง น้องน้ำฝน ที่พวกกูจัดให้ เด็ดสมคำร่ำลือไหมวะ" โน้ตเสริมพลางยืดตัวขยับเข้ามาใกล้

"กระดุมมึงหายไปเม็ดนึงด้วยนะเนี่ย สงสัยเมื่อคืนจะดุเดือด"

อาทิตย์หยุดกึก เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ เขานึกถึงภาพความว่างเปล่าในห้องและอาการแฮงค์ที่แทบจะฆ่าเขาตาย

"พวกมึงฟังนะ... เมื่อคืนกูหลับ"

"หลับ โถ่ไอ้ทิตย์ เสียของชะมัด" เก่งหัวเราะก๊าก

"น้องเขาออกจะพรีเมียม ขนาดพวกกูไปส่งมึงหน้าห้อง"

"กลิ่นน้ำหอมน้องเขายังติดออกมาเลย มึงห้ามใจไหวได้ไงวะ หรือว่าน้องเขาบริการจนมึงหลับคาอก"

"ไอ้เหี้ยเก่ง หยุดพล่าม" อาทิตย์สบถพร้อมกับพุ่งตัวเข้าใส่เพื่อนรักทันที

"เฮ้ย ใจเย็นดิไอ้ทิตย์ กูแค่ถาม..."

เก่งกระโดดหนีวงล้อมม้านั่งแทบไม่ทัน อาทิตย์ที่กำลังหงุดหงิดบวกกับอาการปวดหัวรุนแรงไล่เตะไอ้เพื่อนตัวแสบสองคนรอบม้านั่งหินอ่อน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของรุ่นน้องที่เริ่มทยอยกันมาถึงคณะ

"ปากหมานักนะมึง เอาเงินคืนกูมาเลยนะไอ้โน้ต กูไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น" อาทิตย์คำรามพลางยกเท้าหมายจะถีบยอดอกไอ้เก่งที่ยังขำไม่เลิก จนพวกมันต้องยกมือยอมแพ้และวิ่งหนีไปทางตึกเรียน

ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดัง ตึก ตึก ตึก เป็นจังหวะที่ทำให้นักศึกษาปี 2 ที่นั่งเรียงแถวกันอยู่ถึงกับสันหลังวาบ บรรยากาศที่เคยจอแจเงียบกริบลงทันตาเมื่อร่างสูงใหญ่ของ "เฮดว้ากอาทิตย์" ปรากฏตัวในชุดช็อปที่ดูเหมือนจะเพิ่งรีด (แต่เจ้าตัวรู้ดีว่าแค่สะบัด ๆ แล้วใส่มา)

วันนี้อาทิตย์ดูดุดันกว่าปกติ ใบหน้าคมเข้มภายใต้แว่นกันแดดสีดำสนิทดูเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ได้ แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมากับรุนแรงจนรุ่นน้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"ปี 2 ทั้งหมด... จัดแถว"

เสียงตะโกนก้องกังวานทรงพลังผิดกับสภาพคนเพิ่งตื่นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนโดยสิ้นเชิง สายตาของอาทิตย์กวาดมองผ่านเลนส์สีเข้ม ไล่ไปตามใบหน้าของรุ่นน้องแต่ละคน จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ร่างของรุ่นน้องคนหนึ่งที่มักจะทำตัวกลมกลืนไปกับพวกผู้ชายเสมอ

นั่นคือ เรน... ยัยเด็กแว่นหน้ามึนที่นั่งอยู่ท้ายแถว วันนี้เธอยังคงสภาพเดิม แว่นสายตาหนาเตอะที่ดูเหมือนเลนส์ขยายนั้นแทบจะปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง เธอกำลังใช้ปลายนิ้วที่สั่นเทาดันกรอบแว่นขึ้นเป็นรอบที่สิบของนาที

"รินรดา มองอะไร ลุกขึ้น" อาทิตย์ตะคอกเสียงดุ

เรนสะดุ้งสุดตัวจนไหล่แทบกระแทกเพื่อนข้าง ๆ เธอรีบลุกขึ้นยืนพลางก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง มือเล็ก ๆ กำชายเสื้อช็อปจนยับยู่

"คะ... ค่ะพี่อาทิตย์" เสียงของเธอเบาหวิวเหมือนยุงบิน จนอาทิตย์ต้องเดินเข้าไปหาด้วยความหงุดหงิด

"พูดให้มันมีพลังเหมือนตอนกินข้าวหน่อย เป็นวิศวะหรือเป็นคนไข้ไอซียู ทำไมหน้ามันซีดเซียวดูไม่ได้ขนาดนี้"

อาทิตย์หยุดยืนตรงหน้าเธอ กลิ่นแดดและรังสีความกดดันจากตัวเขาทำเอาเรนอยากจะหายตัวไปจากตรงนั้น เธอนั่งตัวตรงในแถว แต่ขอบตาที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์หนานั้นร้อนผ่าว

เธอไม่ได้นอนเลยทั้งคืน เพราะต้องยอมให้นายคนนี้ นอนหนุนตัก ซุกหน้าอยู่กับท้องเธออย่างนั้นจนเช้ามืด พอเขาเริ่มขยับตัวทำท่าจะตื่น เธอถึงได้กลั้นใจขยับขาที่เหน็บกินจนแทบไม่มีความรู้สึก รีบบึ่งกลับหอมาล้างเมคอัพหนา ๆ ออกจนหน้าแทบเปื่อย เพื่อกลับมาเป็น 'ยัยเนิร์ด' ให้ทันเวลา

"ขอโทษค่ะ... หนู... หนูพักผ่อนน้อยค่ะ" เรนตอบตะกุกตะกัก

"พักผ่อนน้อย ไปทำอะไรมา เที่ยวกลางคืนหรือไง" อาทิตย์ถามประชด เพราะในสายตาเขา ยัยเนิร์ดนี่คงนั่งปั่นการบ้านหรืออ่านการ์ตูนอยู่ห้องมากกว่าจะไปเที่ยวที่ไหนได้

"เปล่า... เปล่าค่ะ"

จังหวะที่เรนส่ายหน้า ลมร้อนจากลานเกียร์หอบเอากลิ่นแป้งเด็กผสมกุหลาบอ่อน ๆ จากซอกคอขาวพัดมากระทบจมูก อาทิตย์ชะงักกึก นัยน์ตาภายใต้แว่นดำหรี่ลงทันที...

เขามองสำรวจร่างเล็กตรงหน้าอย่างพิจารณาเป็นครั้งแรก ทั้งผมยุ่งเหยิงและท่าทางเด๋อด๋าดูห่างไกลจาก "น้ำฝน" สาวสวยสุดเซ็กซี่ที่ดูแลเขาเมื่อคืนลิบลับ รายนั้นทั้งช่างเจรจาและเอาใจเก่ง แต่ที่ทำให้เขาใจแกว่ง... คือกลิ่นกายที่หอมละมุนแบบเดียวกันนี้เปี๊ยบ

"เงยหน้าขึ้น" อาทิตย์สั่งเสียงต่ำ

อาทิตย์โน้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน เขาจ้องเข้าไปในดวงตานั้นเพื่อหาคำตอบ... ความเงียบปกคลุมไปทั่วลานเกียร์

เรนที่กำลังประหม่าสุดขีดเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาของเธอสั่นระริกและเผลอปรือลงเล็กน้อยเหมือนตอนที่เธอนั่งมองเขาหลับบนตักเมื่อคืนนี้ สายตาที่ดูอ่อนหวานและอบอุ่นวูบหนึ่งที่โผล่พ้นเลนส์แว่นหนาเตอะทำให้อาทิตย์ชะงักกึกไปชั่วขณะ

"แว่นเธอมันมัว... หรือว่าเธอตั้งใจใส่มันไว้บังอะไรกันแน่ ไปเช็ดซะ!"

เขาผละออกมาเสียงเรียบแต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะ พอนึกขึ้นได้ว่าเผลอแสดงท่าทางแปลก ๆ ออกไป เรนก็สะดุ้งสุดตัวรีบถลึงตาโตแล้วดันแว่นให้เข้าที่เพื่อกลับมาเป็นยัยเด๋อคนเดิมทันที

"แล้วอย่าให้กูเห็นว่าทำตัวอืดอาดอีก ไม่งั้นมึงวิ่งรอบลานเกียร์จนกว่ากูจะพอใจแน่"