"Hey? Natutulog ka na ba riyan sa tiyan ko Adrian?" tanong ko sa lalaki nang maramdaman ko mula sa pagkakahiga ko na hindi ito gumalaw pa at nanatili na lamang.
Marahang gumalaw si Adrian at agad tumingala sa akin upang magpantay ang aming mga paningin. He has this gentle smile on his lips and I can feel the warmth radiating because of that smile. Para siyang maliit na bola ng araw na nagpapainit sa malamig ko na pakiramdam. Parang hinaplos ang puso ko nang masilayan ko ang ngiti niya. His smile is telling me that I'm home now. Though my heart is still suffering, I can't deny the fact that Adrian's presence really helped me a lot to recover slowly and to see the brighter side. Hindi ko alam pero ang makita ang mga ngiti niya ang nagpapagaan ngayon sa mabigat kong puso.
"I really like yo
