“โกหก ทำไมเก่งจัง”
“แต่เคยดูหนังบ้างบางที” แต่มันใช่เวลาจะมาคุยกันไหมเนี่ย ปกติเขารู้สึกว่าความช่างพูดของเธอก็น่ารักดี เวลาอยู่กับเธอแล้วเขารู้สึกสนุก แต่ตอนนี้ไม่อยากได้ยินเสียงพูดแล้วจึงประกบปากเข้าหาหยุดคนช่างพูด เสียงพูดจึงกลายเป็นเสียงครางประท้วงแทน พอผละจากริมฝีปากก็ซุกไซ้ใบหู จูบซับไปทั่วทั้งหน้า แล้วพึมพำเรียกเธอเสียงเบา
“เพลง”
“หืม” คนถูกเรียกลืมตาขึ้นมอง พอเห็นใบหน้าเขาที่แสดงออกชัดเจนถึงอารมณ์เสน่ห์หา ความรู้สึกมันก็ตีกันไปหมด ใจหนึ่งก็อยากผลักเขาออก ใจหนึ่งก็อยากไปต่อให้จบ เธอชอบเขามานานก็จริง แต่พอความสัมพันธ์ระหว่างกันมันขยับขึ้นเร็วแบบนี้เธอก็รู้สึกตกใจจนเกินจะรับไหว
“พี่ไม่ได้เมานะ” เขายืนยันให้เธอรู้อีกครั้งว่าตัวเองมีสติสัมปชัญญะดีทุกอย่าง
“คนเมาที่ไหนจะบอกว่าตัวเองเมา”
“พี่ไม่ได้เมาจริงๆ พรุ่งนี้เพลงห้ามโกรธพี่จนหนีหายไปนะ”
เธอพยักหน้าให้เขาอย่างเขินอาย ไม่กล้าออก
