เสียงนกร้องแผ่ว ๆ จากต้นไม้ริมหน้าต่างปลุกคเชนทร์ให้ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ แสงแดดยามเช้าส่องลอดม่านบาง ๆ เข้ามาแตะที่ปลายเตียง เขารู้สึกเหมือนฝันเมื่อคืนยังตามหลอกหลอนอยู่แผ่วเบา — เสียงเครื่องวัดชีพจร เสียงคนเรียกชื่อเขา... แต่พอเห็นมือถือวางอยู่บนโต๊ะพร้อมข้อความจากพริม
“ตื่นยังคะ วันนี้ตลาดเช้ามีของน่ารักเยอะเลย”
เขายิ้มอัตโนมัติ ทั้งที่หัวใจยังเจ็บหนึบ ๆ จากความฝันนั้น แต่เพียงได้อ่านข้อความของเธอ เสียงหัวใจเขาก็กลับมาเต้นเป็นจังหวะอบอุ่นอีกครั้ง
ตลาดเช้าย่านเก่าที่พริมชอบเต็มไปด้วยผู้คน กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ลอยคลุ้ง แข่งกับกลิ่นกาแฟสดจากร้านเล็ก ๆ ข้างทาง แสงแดดอ่อน ๆ ตกกระทบเธอในมุมที่ทำให้ใบหน้าเปล่งประกายราวกับมีแสงส่วนตัว
“พริมมาบ่อยไหม” คเชนทร์ถาม ขณะเดินถือถุงผักในมือ
“ทุกอาทิตย์เลย” พริมตอบพลางยิ้ม “แม่พริมชอบของในตลาดนี้ ตอนเด็ก ๆ พริมชอบมาช่วยถือของ ตอนนี้ก็กลายเป็นนิสัยไ
