เช้านี้อากาศเย็นสบายกว่าทุกวัน แสงแดดลอดผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องของคเชนทร์ เขานั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ถือแก้วกาแฟที่ไม่ได้ซื้อจากร้านหรู แต่เป็นกาแฟซองที่ชงเองอย่างง่าย ๆ — แปลกดี...ทั้งที่รสชาติไม่อร่อยเท่าไหร่ แต่กลับรู้สึก “อุ่น” อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ตั้งแต่ได้รู้จักพริม เขาเริ่มสังเกตว่าชีวิตตัวเองเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว จากคนที่ตื่นสาย ออกไปข้างนอกด้วยรอยยิ้มที่เสแสร้ง พยายามเอาชนะทุกคนรอบตัว ตอนนี้เขากลับกลายเป็นคนที่อยากใช้เวลาอยู่เงียบ ๆ ทำอะไรเล็ก ๆ ด้วยความตั้งใจจริง
คเชนทร์มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นผู้คนเดินผ่านไปมาในยามเช้า — เด็กนักเรียนที่วิ่งไปโรงเรียน ชายสูงวัยที่เข็นรถขายขนมปัง หญิงสาวที่ถือถุงผักสดจากตลาด ทุกภาพเหล่านั้นเคยเป็นเพียง “ฉากหลัง” ของชีวิตเขา แต่วันนี้กลับมีความหมายเหมือนภาพชีวิตจริง ๆ ที่อยากมองนาน ๆ
และแน่นอน...เขาคิดถึงพริม
ช่วงบ่าย เขาเดินเข้าร้านกาแฟ
