เสียงฝนยังคงตกพรำอยู่ในความทรงจำของคเชนทร์ แม้เช้านี้แสงแดดจะเริ่มลอดผ่านม่านบางสีครีมเข้ามาในห้องเล็ก ๆ ของหอพักมหาวิทยาลัยเก่า แต่ในใจคเชนทร์กลับยังได้ยินเสียงฝนเมื่อคืนก้องอยู่ในหัว…
เสียงฝนที่เหมือนเสียงเวลาที่หยุดเดินแล้วกลับหมุนย้อนขึ้นอีกครั้ง
เขานั่งนิ่งอยู่บนเตียงพลางมองมือของตนเอง—มือที่เรียวยาวยังไม่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งวัยเหมือนที่เคยชินในกระจกเมื่อไม่นานมานี้ ผิวที่ตึงแน่น กล้ามเนื้อแข็งแรง และดวงตาที่สะท้อนแสงแห่งความเป็นหนุ่มอยู่ในนั้น ทุกอย่างสมจริงเกินกว่าจะเป็นความฝัน
“เรากลับมาจริง ๆ หรือ...”
เสียงพึมพำของเขาแผ่วเบาในห้องที่ยังมีกลิ่นฝนและกลิ่นฝุ่นจากหนังสือเรียนเก่าปะปนกันอยู่
เขาคิดถึงคืนสุดท้ายในวัยห้าสิบ — คืนที่เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมสติของเขา
ภาพแสงไฟและเสียงแตกกระจายของกระจกยังคงแวบขึ้นมาในห้วงความคิด
แต่เมื่อดึงสติกลับมา ทุกอย่างกลับนิ่งสงบ เหมือนโลกทั้
