แสงของวันใหม่สาดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นยาว ทาบลงบนผ้าปูเตียงที่ยับย่น คเชนทร์ขยับตัวช้า ๆ พลางรู้สึกถึงน้ำหนักจากแขนของใครบางคนที่พาดอยู่บนอก
เขาหันมอง — หญิงสาวผมยาวนอนหลับอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของเธอสงบงามในแสงแดดอ่อน ๆ
เขาใช้เวลามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ดึงแขนตัวเองออกแล้วลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ
ภาพในกระจกสะท้อนให้เห็นชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดที่ดูสดใส แต่ในดวงตากลับแฝงความเหนื่อยล้าอย่างคนที่ใช้ชีวิตมาหลายสิบปี
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากเหมือนเคย — รอยยิ้มของคนที่รู้วิธีจะรักษาภาพลักษณ์ไว้ แม้ข้างในจะว่างเปล่า
เขาแต่งตัวเรียบง่าย หยิบกระเป๋าเงินแล้วออกจากห้องไป โดยไม่แม้แต่หันกลับไปมองหญิงสาวที่ยังหลับอยู่บนเตียง
สำหรับเขา...นี่คือ “เกมเดิม” ที่เคยเล่นมาแล้วในอดีต
เพียงแต่คราวนี้ เขารู้ทุกรายละเอียด ทุกรอยแผล ทุกทางตันที่เคยเจ็บ
และเขาก็เลือกจะเล่นมันใหม่
