ตอนที่ 7 – ผู้หญิงในร้านกาแฟ

1595 Words

ฝนตกอีกแล้ว... เสียงหยดน้ำกระทบหลังคาสังกะสีของร้านกาแฟเล็ก ๆ กลางย่านเก่าดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายเสียงลมหายใจของเมืองในวันเหนื่อยล้า คเชนทร์นั่งอยู่ตรงมุมริมหน้าต่าง มือถือแก้วกาแฟอุ่น ๆ ที่เริ่มเย็นลงโดยไม่รู้ตัว เขาไม่ได้จิบมันเลยตั้งแต่นั่งลงเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน สายฝนพร่างพรูลงมาอย่างใจเย็น โลกภายนอกพร่าเลือนด้วยม่านน้ำ เสียงรถที่แล่นผ่านบนถนนเปียก ๆ ฟังดูห่างออกไปเหมือนอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ภายในร้านมีเพียงกลิ่นหอมของกาแฟคละเคล้าเสียงดนตรีแจ๊สเบา ๆ ที่เล่นคลออยู่หลังเคาน์เตอร์ มันคือร้านกาแฟที่เขาเพิ่งเดินเข้ามาโดยไม่ตั้งใจหลังจากออกจากมหาวิทยาลัย — หรืออาจจะไม่ใช่ “โดยไม่ตั้งใจ” เสียทีเดียว เพราะเมื่อเห็นป้ายไม้เก่า ๆ ที่เขียนด้วยลายมือว่า “Coffee & Dream” หัวใจของเขากลับเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด บางที...อาจเป็นเพราะคำว่า “Dream” นั่นเอง คเชนทร์นั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ที่มีรอยถลอกอยู่บ้าง แสงไฟสีส้มอบอุ่นส่องสะท้อนบนผิวโต๊ะที่เปื้อนรอยแก้วกาแฟ เสียงเครื่องบดเมล็ดกาแฟแทรกเข้ามาเป็นระยะ เขาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนยังตกอยู่ไม่มีทีท่าจะหยุด เหมือนโลกภายนอกไม่อยากให้ใครออกไปจากตรงนี้ “ถ้าฝนตกไม่หยุด ฉันคงต้องอยู่ตรงนี้ทั้งวันสินะ” เขาคิดในใจ พลางยิ้มบางกับตัวเอง ในความนิ่งนั้น เขารู้สึกเหมือนเวลาช้าลงเรื่อย ๆ เหมือนโลกทั้งใบถูกห่อหุ้มไว้ด้วยเสียงฝนและกลิ่นกาแฟ จนกระทั่ง...ประตูไม้หน้าร้านเปิดออกพร้อมเสียงกระดิ่งแผ่วเบา หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมร่มสีฟ้าอ่อนที่เปียกชื้น เธอสลัดหยดน้ำออกเบา ๆ ก่อนปิดร่มและวางพาดไว้ข้างประตู เส้นผมสีน้ำตาลเข้มเปียกบางส่วนแนบลงบนแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อจากความเย็น เธอสวมเสื้อพยาบาลสีขาวสะอาด ทับด้วยเสื้อคลุมกันฝนบาง ๆ ใบหน้าเรียบง่ายแต่ดูอบอุ่นอย่างประหลาด เธอยิ้มให้เจ้าของร้าน ก่อนพูดเสียงนุ่ม “ขอโทษค่ะ มาสายอีกแล้ว...” เสียงนั้นทำให้คเชนทร์เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว มันไม่ใช่เสียงที่เขาคุ้นหู แต่มีบางอย่างในน้ำเสียงนั้น...ทำให้หัวใจเขาเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ เจ้าของร้านหญิงวัยกลางคนหัวเราะเบา ๆ “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ พริม ฝนตกขนาดนี้มาช้าได้อยู่แล้ว รีบเปลี่ยนเสื้อก่อน เดี๋ยวไม่สบาย” พริม... ชื่อของเธอเหมือนเสียงสะท้อนจากที่ไกลแสนไกล กลับมากระทบใจเขาโดยไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขามองหญิงสาวคนนั้นเดินเข้าไปหลังร้าน แล้วกลับออกมาพร้อมเสื้อเชิ้ตสีครีมสะอาดที่พอจะปิดรอยเปียกไว้ได้บ้าง เธอมัดผมรวบไว้หลวม ๆ ก่อนสวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้มที่มีโลโก้เล็ก ๆ ของร้าน คเชนทร์ไม่แน่ใจว่าควรทำอะไร — เขามองเธอทำงานอยู่หลังเคาน์เตอร์ ชงกาแฟ พูดคุยกับลูกค้าด้วยรอยยิ้ม ทุกท่าทางของเธอเรียบง่าย ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเหมือนหญิงสาวที่เขาเคยพบในชีวิตมากมาย แต่ยิ่งมอง...หัวใจเขากลับยิ่งนิ่งลง เหมือนฝนข้างนอกกำลังตกในจังหวะเดียวกับลมหายใจของเธอ หญิงสาวเดินถือแก้วกาแฟมาเสิร์ฟโต๊ะข้าง ๆ กลิ่นหอมลอยตามลมมาจนถึงโต๊ะของเขา คเชนทร์หลับตาชั่วครู่ สูดกลิ่นนั้นเข้าเต็มปอด มันไม่ใช่แค่กลิ่นของกาแฟ แต่มันคือกลิ่นที่ทำให้หัวใจเขา “อุ่น” อย่างประหลาด “อยากได้อะไรเพิ่มไหมคะ?” เสียงนั้นดังขึ้นจากตรงหน้า เขาลืมตา เห็นหญิงสาวยืนอยู่พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “อ้อ...กาแฟเย็นแล้วไหมคะ? จะให้อุ่นให้ไหม?” เธอถามอีกด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ไม่เป็นไรครับ...” เขาตอบเบา ๆ ก่อนจะเว้นจังหวะ “เธอชื่อ...พริม ใช่ไหม” เธอชะงักเล็กน้อย “ใช่ค่ะ...เรารู้จักกันหรือคะ?” “ไม่ครับ...แค่ได้ยินเจ้าของร้านเรียกเมื่อกี้” เขาตอบเรียบ ๆ แต่หัวใจกลับเต้นแรงจนแทบกลบเสียงฝน พริมยิ้ม “งั้นถ้าอยากได้อะไรเพิ่ม บอกพริมได้เลยนะคะ” “ครับ...” เขาตอบ พลางมองตามเธอที่เดินจากไป แผ่นหลังเล็ก ๆ ในนั้นมีบางอย่างที่เขาไม่อาจละสายตาได้เลย ฝนข้างนอกยังไม่หยุดตก หยดน้ำเกาะบนกระจกหน้าต่างเป็นรอยยาวเหมือนเส้นทางของความทรงจำที่กำลังหลอมรวมกัน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรู้สึกแบบนี้ — ทำไมแค่เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินถือร่มสีฟ้าเข้ามาในร้าน ถึงทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวราวกับได้เจอใครที่เคยรอมาเนิ่นนาน เขาหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบอีกครั้ง รสชาตินั้น...เหมือนเดิมกับที่เคยดื่มมาทั้งชีวิต แต่ไม่รู้เพราะอะไร — วันนี้มันกลับ “อุ่น” กว่าทุกครั้ง คเชนทร์ยังคงนั่งมองเธอทำงานอยู่หลังเคาน์เตอร์ แต่คราวนี้ความคิดในหัวเขาไม่ใช่เรื่องของเพลย์บอยหรือผู้หญิงผ่านเข้ามาแล้วจากไป มันเป็นความสงบ ความสงบที่แปลกประหลาด เหมือนทุกอย่างรอบตัว — ฝน เสียงแก้วกาแฟ เสียงแจ๊สเบา ๆ — ถูกจัดเรียงใหม่ให้เข้ากับหัวใจเขา เขาไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อน แม้ชีวิตที่ผ่านมาจะเต็มไปด้วยความรักชั่วคราว และรอยยิ้มของผู้หญิงมากมาย แต่ความรู้สึกตอนนี้แตกต่าง — ลึกและเรียบง่ายจนแทบไม่กล้าหายใจ “ทำไมแค่เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ทำไมถึงได้รู้สึก…เหมือนบ้าน?” เขาคิดในใจ พลางละสายตาจากพริมไปที่ฝนด้านนอก สายฝนทำให้โลกเหมือนถูกกรองผ่านฟิลเตอร์บางอย่าง ทุกสิ่งที่เคยเร่งรีบและฉาบฉวยกลับช้าลงจนเกือบหยุดนิ่ง เขาจับตัวเองได้ว่า หัวใจเต้นช้าลงตามจังหวะฝน ลูกค้ารายหนึ่งลุกออกจากโต๊ะ พริมเดินไปเก็บแก้วกาแฟแล้วกลับมาพร้อมรอยยิ้ม เธอยื่นเมนูมาให้เขาอีกครั้ง “ถ้าสนใจลองเมนูใหม่วันนี้ มีคาราเมลลาเต้ค่ะ รสชาติหวานนุ่มกำลังดี” เธอแนะนำด้วยน้ำเสียงสุภาพและเป็นมิตร คเชนทร์รับเมนูมา พลางสังเกตทุกท่าทางของเธอ มือเล็กเรียววางเมนูบนโต๊ะด้วยความระมัดระวัง รอยยิ้มของเธอไม่ได้หวือหวา แต่กลับอ่อนโยนและมั่นคง “นี่คือครั้งแรกจริง ๆ หรือ...” เขาคิดในใจ “หรือว่าตอนนี้คืออีกมิติหนึ่งที่ชีวิตอยากให้ฉันเรียนรู้” เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง รสชาติกาแฟยังคงเข้มข้น แต่กลับมีความอุ่นแทรกอยู่ในใจ เหมือนร่างกายและหัวใจกำลังถูกเติมเต็มจากความสงบภายใน พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขาเห็นพริมกำลังช่วยลูกค้ารายหนึ่งสั่งเครื่องดื่มและหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่หวือหวา แต่เรียบง่าย มีน้ำหนักของความจริงใจ คเชนทร์นั่งเงียบ พลางยิ้มบาง ๆ กับตัวเอง เขาไม่รู้สึกอยากเข้าไปคุย เขาเพียงอยากจดจำทุกท่าที ทุกรอยยิ้ม ทุกการกระทำที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา “นี่สินะ...ความเรียบง่ายที่ฉันไม่เคยเห็นค่า” เขาคิด เขานึกถึงชีวิตวัยเพลย์บอยที่ผ่านมา คิดถึงสาว ๆ มากมายที่เคยผ่านมือ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความสนุกชั่วคราว — ทุกอย่างเคยทำให้หัวใจเขาเต้นแรง แต่หลังจากที่ทุกอย่างจบลง เขากลับรู้สึกว่างเปล่า เหมือนมือที่เคยเต็มกลับว่างเปล่าอีกครั้ง ตอนนี้ — มองพริมอยู่เพียงไม่กี่เมตร เขาไม่รู้สึกว่ามันเป็นความว่างเปล่า แต่กลับเต็ม…เต็มไปด้วยความสงบ ความอบอุ่น ความหวังบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้จัก เวลาไหลผ่านไปโดยไม่รู้ตัว ฝนเริ่มซา แสงไฟส้มในร้านยังคงส่องอุ่น คเชนทร์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ พลางสังเกตพริมที่ยืนทำงานอยู่หลังเคาน์เตอร์ ทุกอย่างเรียบง่าย แต่ทุกสิ่งกลับเต็มไปด้วยชีวิต เขาพบว่าตัวเองเริ่มตั้งคำถาม คำถามที่ไม่เกี่ยวกับความสนุกชั่วคราว หรือการพิชิตหัวใจผู้หญิง แต่เกี่ยวกับหัวใจตัวเอง “ฉันกำลังมองหาอะไรอยู่…” เขาคิดพลางมองพริม เหมือนพริมเป็นตัวแทนของความสงบ ความเรียบง่าย และความจริงใจที่เขาไม่เคยให้ค่า ช่วงบ่ายใกล้สิ้นสุด ลูกค้าคนสุดท้ายเดินออกไป พริมเริ่มเก็บโต๊ะและจัดแก้วกาแฟ คเชนทร์นั่งนิ่ง มองทุกการเคลื่อนไหวของเธอ รู้สึกว่าตัวเองกำลังเรียนรู้บางอย่าง สิ่งที่ไม่เคยมีในชีวิตของเขา ความคิดและหัวใจเขาเริ่มเปลี่ยน จากความว่างเปล่าและเสียงหัวเราะชั่วคราว สู่ความสงบ เรียบง่าย และเต็มไปด้วยความจริงใจ เขายังคงนั่งอยู่ตรงมุมเก่า ฟังเสียงฝนที่ซาเบา ๆ และเสียงพริมทำงานอยู่หลังเคาน์เตอร์ เขารู้ว่าตัวเองเริ่มเข้าใจสิ่งหนึ่ง “บางครั้ง…ผู้หญิงที่ไม่หวือหวาและชีวิตเรียบง่าย อาจทำให้หัวใจที่เคยว่างเปล่า ถูกเติมเต็มได้มากที่สุด” ฝนหยุดตก ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น คเชนทร์มองออกไปนอกหน้าต่าง โลกภายนอกยังคงหมุนไป แต่หัวใจเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป บางสิ่งในตัวเขาเริ่มเปลี่ยน และเขารู้…นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more