คามินเดินทะลุออกมาจากสวนดอกไม้ด้านหลังพระราชวังเพื่อมุ่งหน้าไปที่ร้านหอมละมุน เขายืนอยู่ตรงหน้าประตูบ้านของไมอาแล้วหยุดคิดอะไรบางอย่างก่อนจะเปลี่ยนใจสาวเท้าเดินอ้อมออกไปอีกฝั่งหนึ่งเพื่อเข้าทางหน้าร้านเหมือนอย่างลูกค้าทั่วไป
กริ๊ง ~ เสียงกระดิ่งดังขึ้นบอกเจ้าของร้านว่ามีแขกมาเยือน
ร่างแกร่งแทรกตัวเข้ามาภายในร้านแต่เขาก็พบเพียงความว่างเปล่า ตาคมมองร้านที่ไร้ซึ้งผู้คนรวมไปถึงไมอาหญิงสาวเจ้าของร้านด้วย
อยู่หลังร้านหรือเปล่านะ…
เขาคิดในใจแบบนั้นก่อนจะหมุนตัวหันกลับไปหาประตูทางเข้าของร้านกาแฟแล้วกดล็อกมัน ตามด้วยมือหน้าที่พลิกแผ่นป้ายเพื่อบอกว่าตอนนี้ร้านไม่พร้อมให้บริการ หรืออย่างน้อยๆ ก็น่าจะสามถึงสี่ชั่วโมงเป็นอย่างต่ำ พร้อมกับเอื้อมตัวดึงม่านทึบแสงลงมาปิดเป็นสิ่งสุดท้ายจนภายในร้านมืดสลัวลง
สิบห้านาทีก่อนหน้านั้น
ติ๊ง! เสียงเตาอบขนมร้องบอกเจ้าของร้านให้เดินเข้าไปดูมัน ไมอาทิ้งเคาน์เตอร
