วังเปรม
“ขอเป็นข้าวต้มหมูแล้วกันค่ะป้าช่อ ขอบคุณนะคะ” เสียงหวานของไมอาบอกกับป้าช่อที่เดินเข้ามาถามถึงอาหารเช้าที่ต้องการให้จัดเสิร์ฟ
“ขยาดกับโจ๊กกุ้งไปเลยสิเรา” หญิงชราหันไปมองใบหน้าสวยพลางหัวเราะออกมาน้อยๆ ที่คนตัวเล็กเลือกทานข้าวต้มเป็นมื้อเช้าแทน
“นิดนึงค่ะย่า” เธอส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้เพราะสิ่งที่ย่ารดาพูดเป็นความจริง
หลังจากที่กินโจ๊กกุ้งใส่ยาพิษไปเมื่อสัปดาห์ก่อนจนกระทั่งหมออนุญาตให้เธอออกจากโรงพยาบาล แล้วมานั่งอยู่ในวังทานอาหารเช้าร่วมโต๊ะกับหญิงอาวุโสและหลานชายของเขาได้ ก็เป็นเพราะว่าหมอที่รักษาเธอกำชับนักกำชับหนาก่อนออกจากโรงพยาบาลว่าอย่าเพิ่งทำงานหนักให้ดูแลตัวเองและพักผ่อนให้มาก เพราะสารพิษบางส่วนที่ยังตกค้างอยู่ภายในร่างกายอาจส่งผลทำให้หน้ามืดหรือวิงเวียนได้ ย่ารดาเลยบอกแกมบังคับให้เธอปิดร้านสักสี่ห้าวันและเข้ามาอยู่ภายในวังเพื่อที่จะได้อยู่ในสายตาและการดูแลของผู้เป็นย่า
“…แล้
