สาวเจ้าของร้านกาแฟหน้าพระราชวังยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์พลางสายตาก็มองทอดออกไปด้านนอกร้านที่แทบจะไม่มีรถผ่านไปผ่านมาเลยในวันนี้ ตั้งแต่ช่วงเช้าที่เธอเปิดร้านจนถึงตอนนี้มีลูกค้ายังไม่ถึงสิบออเดอร์ด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าลูกค้าของเธอหายไปไหนกันหมดหรืออาจจะเพราะท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้มคนเลยไม่อยากเสี่ยงออกมาจากบ้านกัน…
ครืดดด ครืดดดด ~
โทรศัพท์ส่วนตัวที่อยู่ในมือสั่นสะเทือนขึ้นจนเจ้าของของมันต้องก้มใบหน้าลงไปมอง
เบอร์แปลกของใครโทรมานะ ไม่เห็นคุ้นเลย…ไมอาคิดก่อนจะกดรับสายที่โทรเข้ามา
“สวัสดีค่ะ”
(…อืม)
เอ๊ะ! ทำไมรู้สึกคุ้นหูแปลกๆ
(ฉันเอง) น้ำเสียงทุ้มเข้มพูดแค่นั้น
“นายหรอ…คามิน” ไมอาถามออกไปถึงแม้จะค่อนข้างมั่นใจแต่ก็ลังเลที่จะพูดอยู่พอสมควร
(อืม จะมีผู้ชายที่ไหนโทรหาเธออีกหรอ)
“มีอะไรว่ามา” เสียงหวานตัดบทเข้าเรื่องทันที
(เค เอาลาเต้เย็นกับข้าวไก่ซอสเทริยากิแล้วก็ขนมอะไรก็ได้หนึ่งชิ้น…อ้อ
