ภายในห้องแต่งตัวคามิน
ร่างสูงเพอร์เฟกต์มองตัวเองในกระจกก่อนจะหลุบตาลงเพื่อติดกระดุมของเสื้อเชิ้ตสีขาวตรงข้อมือแล้วหันไปคว้าเอาสูทผ้าหนาสีดำขึ้นมาสวมทับอีกที นัยน์ตาคมมองสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาพรืดใหญ่อย่างคนปลงๆ
ชายหนุ่มถูกสาวใช้ภายในวังที่ย่าส่งขึ้นมาปลุกบอกเขาให้ลุกไปแต่งตัว เพราะวันนี้มีภารกิจสำคัญเร่งด่วนที่ทุกคนต้องออกไปเข้าร่วม…
คามินหยิบมือถือยัดลงกระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางสุขุม
ร้านหอมละมุน
“ขอบคุณนะคะ” เสียงหวานเอ่ยขอบคุณลูกค้าประจำร้านของเธอที่เพิ่งเดินออกไป
ครืดดดดด ~
“สวัสดีค่ะย่ารดา” เธอกดรับสายของย่ารดาทันทีที่เห็นหน้าจอมือถือของตัวเองสว่างขึ้น
(ยุ่งหรือเปล่าไมอา) น้ำเสียงเย็นเรียบของหญิงชราถามกลับมา
“ไม่ค่ะ ย่ามีอะไรให้ไมอาช่วยหรือเปล่าคะ”
(อืม อามนเสียแล้วนะ ไมอาอยากไปร่วมงานไหมลูก)
“อะ…เอ่อ คุณย่าหมายถึงอามนทิรา
