ตอนที่ 11 | ไมอาทำอะไร
1837 Words
กลิ่นหอมของโกโก้ร้อนลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องหลังจากที่ไมอาเพิ่งเดินไปชงมันมากับมือแล้วเดินกลับมานั่งลงที่โต๊ะทานข้าว เธอวางแก้วลงบนโต๊ะแล้วจับช้อนส้อมตักข้าวไข่พะโล้ที่เธอเป็นคนทำเองเช่นกันเข้าปาก ในขณะเดียวกันตากลมสวยก็นั่งมองจอไอแพดขนาดใหญ่ที่กำลังฉายซีรีส์เรื่องโปรดอยู่อย่างจดจ่อ เช้านี้เป็นเช้าที่ไม่เร่งรีบของเธอเพราะไม่ต้องเอาขนมเข้าไปส่งในวังอย่างที่เคยทำ เนื่องจากย่ารดาบอกว่าวันนี้ทุกคนจะออกไปทำธุระกันข้างนอกเลยไม่มีใครอยู่ แต่ร้านของเธอก็ยังเปิดให้บริการเป็นปกติเลยต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมาอบขนม ดีหน่อยที่พอมีเวลาเหลือระหว่างรอขนมออกจากเตาเลยได้มานั่งเพลิดเพลินอยู่กับซีรีส์สุดฟินตรงหน้า
ติ๊ง!
เสียงของเครื่องอบขนมดังบอกว่าเธอควรไปเอามันออกมาจากตู้อบได้แล้ว ร่างบางจัดการกับอาหารตรงหน้าหมดพอดีเลยรีบลุกขึ้นเดินไปเปิดเตาก่อนจะใส่ถุงมือกันความร้อนและเอาขนมที่เพิ่งอบใหม่ๆ ออกมาวางตรงถาดที่วางรออยู่ก่อนแล้วบนเคาน์เตอร์ครัว กลิ่นหอมของมันโชยเข้าจมูกรั้นจนหญิงสาวอดไม่ได้หยิบหนึ่งชิ้นขึ้นมาเป่าแล้วส่งเข้าปากเล็กของตัวเองไป
“อื้ม อร่อย ~” ใบหน้าสวยยกยิ้มออกมาอย่างพอใจกับรสชาติหวานละมุนของมัน
ร่างแบบบางปล่อยขนมให้คลายความร้อน เธอเดินไปหยิบจานข้าวของตัวเองมาล้างแล้วยกโกโก้ที่อุ่นกำลังพอดีขึ้นกระดกจนเกลี้ยงไม่เหลือสักหยด ลิ้นเล็กไล่เลียขอบปากของตนที่แอบมีคราบหวานๆ ติดอยู่เป็นการทำความสะอาด ก่อนจะเดินออกไปที่หน้าร้านแล้วเปิดไฟแสงสีเหลืองส้มให้สว่างจนทั่วพร้อมกับกดเปิดเครื่องทำกาแฟรอไว้เพราะใกล้จะถึงเวลาเปิดร้านหอมละมุนของเธอแล้ว
10:00น.
ไมอาเดินไปพลิกแผ่นป้ายหน้าร้านออกให้เห็นเป็นคำว่า ‘OPEN’ ตรงประตูแล้วเดินออกไปเพื่อตั้งป้ายเมนูขนมประจำวันบอกไว้ตั้งแต่ทางเข้า สาวร่างเล็กอยู่ในชุดเสื้อยืดผ้าหนาหลวมกว่าตัวเพียงเล็กน้อยกับกางเกงยีนส์ขายาวคลุมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีพื้นให้ดูเข้ากับบรรยากาศอบอุ่นของร้าน นิ้วเรียวเอื้อมไปกดเปิดเพลงสไตล์บอสซาโนวาให้ดังคลอไปกับบรรยากาศเพื่อสร้างความรู้สึกผ่อนคลายให้กับลูกค้าที่จะเข้ามาใช้บริการหลังจากนี้…
หลังจากเปิดร้านเพียงสิบนาทีหญิงสาวก็มีออเดอร์เข้ามาทันทีจากลูกค้าที่ขับรถมาเพื่ออุดหนุนขนมและน้ำของเธอ ยังไม่รวมออเดอร์จากระบบออนไลน์ที่เธอได้ทำไว้เพื่อเป็นอีกช่องทางในการหารายได้ สาวน้อยยุ่งหัวหมุนอยู่กับการขายขนมและเครื่องดื่ม เธอเดินเข้าออกหน้าร้านหลังร้านเป็นว่าเล่นเพราะลูกค้าบางคนก็ต้องการให้อุ่นขนมก่อนทาน จนร่างบางเริ่มปวดเท้าขึ้นมาเพราะความชุลมุนที่มากกว่าปกติจากทุกวัน
จนกระทั่งใกล้ถึงเวลาปิดร้าน…
“ขอโทษนะครับ พอจะแนะนำเครื่องดื่มกับขนมให้หน่อยได้ไหมครับ พอดีผมเพิ่งมาครั้งแรก”
เสียงทุ้มของผู้ชายดังขึ้นทำให้ใบหน้าสวยเงยกลับขึ้นมามองหนุ่มหล่อร่างกายสูงโปร่งตรงหน้า เธอมัวแต่ยืนเท้าแขนเพื่อพักเท้าอยู่เลยไม่ได้ใส่ใจว่ามีลูกค้าคนใหม่เดินเข้ามา ไมอาเลยส่งยิ้มให้แล้วกลับมายืนเต็มเท้าอีกครั้ง
“ได้ค่ะ เครื่องดื่มที่ขายดีจะเป็นเมนูกาแฟนะคะเพราะเป็นเมล็ดคั่วสดสามารถเลือกทานตามความชอบได้เลย แต่นี่ก็ค่ำแล้วแนะนำเป็นเมนูไม่มีคาเฟอีนอย่าง…พวกสมูทตี้ดีไหมคะ จะได้รู้สึกสดชื่นขึ้นหลังจากทำงานมาเหนื่อยๆ ค่ะ”
เสียงหวานเอ่ยแนะนำทำให้ลูกค้าหนุ่มยกยิ้มออกมากับความเป็นมืออาชีพของสาวเจ้าของร้าน
“ครับ งั้นเอาตามที่แนะนำได้เลย ปั่นอะไรมาให้ผมก็ได้ ทานได้หมด…ส่วนขนมก็ อืม ผมเหมาหมดนี่เลยครับ ใส่กล่องให้หน่อย”
เขาเหลือบสายตามองขนมในตู้ที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่ชิ้น ดูก็รู้ว่าน่าจะอร่อยและวันนี้คงขายดีมากหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ถึงได้ดูเหนื่อยล้าขนาดนั้น
“เอ่อ…ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”
ไมอาลังเลเล็กน้อยที่ลูกค้าให้เธอเป็นคนตัดสินใจในการเลือกเมนูน้ำแต่ก็ตอบตกลงออกไปแล้วเดินกลับเข้าไปหยิบกล่องขนมที่หลังร้าน
กริ๊ง ~ เสียงกระดิ่งตรงประตูหน้าร้านดังให้ได้ยินทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย…มีลูกค้ามาเพิ่มอีกงั้นหรอ?
ร่างเล็กเดินกลับออกมาพร้อมกับกล่องขนมในมือก่อนจะมองหนุ่มหน้าตาดีลูกค้าของเธอที่ยังยืนอยู่ที่เดิม ไมอาเลยส่งยิ้มน้อยๆ ให้เขาตามมารยาท แต่ความรู้สึกทะแม่งภายในใจทำให้เธอชะโงกหัวเล็กน้อยเพื่อมองไปที่มุมโต๊ะด้านหลังที่ลูกค้าหนุ่มกำลังยืนบังมันอยู่จากมุมนี้ เลยเห็นผู้ชายอีกคนนั่งเท้าคางไขว่ห้างมองกลับมาด้วยใบหน้านิ่งๆ
เขาเข้ามาทำอะไรเวลานี้กันนะ…คามิน
“ขนมได้แล้วค่ะ อันนี้เป็นสตรอว์เบอร์รีโยเกิร์ตนะคะ หวานอมเปรี้ยวจะได้สดชื่นค่ะ”
มือเรียวยกกล่องขนมที่ถูกบรรจุลงกล่องใส่ถุงอย่างดีให้ลูกค้าหน้าใหม่พร้อมกับแก้วสมูทตี้ที่เธอเป็นคนเลือกวัตถุดิบเอง
“ครับผม ถูกใจเลยครับ จริงๆ ชอบทานสตรอว์เบอร์รีอยู่แล้วด้วย…ผมสแกนนะ”
“อ๋อ ได้เลยค่ะ” ไมอากดคิดเงินผ่านระบบหน้าจอแล้วให้เขาสแกนคิวอาร์โคดเพื่อชำระเงิน
“เรียบร้อยครับ ผมทำงานอยู่ไม่ห่างจากตรงนี้มาก คงได้เป็นลูกค้าประจำ ไม่ทราบว่าชื่ออะไรหรอครับ?”
“ไมอาค่ะ” เสียงหวานตอบไปตามมารยาทเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลูกค้าผู้ชายบางคนแสดงความสนใจในตัวเธอ
“คุณไมอา ผมพีทนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”
“เช่นกันค่ะ ขอบคุณนะคะ” ชายหนุ่มส่งยิ้มให้เธออีกครั้งก่อนจะเปิดประตูเดินออกจากร้านไป
พอลูกค้าหน้าใหม่เดินพ้นไปจากประตูเธอก็เลยเห็นคามินนั่งจ้องอยู่อย่างชัดเจน…ขาเรียวก้าวเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ตรงไปที่ประตูของร้านแล้วพลิกป้ายเพื่อบอกให้รู้ว่าร้านของเธอปิดให้บริการแล้วในวันนี้
“ฉันปิดร้านแล้ว ออกไปสิ” ไมอาหันไปหาร่างแกร่งที่ยังนั่งอยู่ท่าเดิม
“…”
“นี่นายฟังฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย” มือบางยกขึ้นโบกไปมาตรงหน้าเขาทำให้เห็นแววตาของชายหนุ่มที่ดูเหนื่อยล้าไม่สดใสเหมือนทุกวัน
“…จะเอาน้ำอะไร ขนมหมดแล้วนะ” ท้ายที่สุดคนใจดีอย่างเธอก็ทำใจดำกับใครไม่ลง
“อะไรก็ได้” เสียงทุ้มพูดออกมาเท่านั้นไมอาเลยหมุนตัวเดินกลับไปทำเครื่องดื่มให้เขาทันที
ร่างเล็กหายเข้าไปหลังร้านอีกครั้งแล้วกลับออกมาพร้อมกับขนมอุ่นร้อนในจานกับสมูทตี้สตรอว์เบอร์รีโยเกิร์ตแบบลูกค้าคนก่อนหน้า เธอวางทุกอย่างลงตรงหน้าเขาและเตรียมจะหันตัวเดินกลับไปเก็บของเตรียมปิดร้าน
“ทำไมต้องเมนูเดียวกับไอ้คนเมื่อกี้ด้วย ละไหนบอกขนมหมดแล้วไง” คามินถามออกมาด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับที่เห็นเมนูน้ำแบบเดียวกัน
“ของมันมีแค่นี้…ส่วนขนมจริงๆ จะเก็บไว้กินเองแต่ยกให้นายนี่ไง พูดมาก กินๆ ไปเหอะ”
เธอกระชากเสียงใส่คนเรื่องมากก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนออกจากตัวแล้วชิ่งเดินไปเก็บของตรงเครื่องทำกาแฟแทนเพราะไม่อยากสนทนากับเขาต่อ โดยไม่รู้ว่ามีตาคมมองตามทุกการเคลื่อนไหวก่อนจะหลุบตาลงมองขนมชิ้นเล็กในจานตรงหน้าด้วยแววตายากจะคาดเดา
ครืดดดด ~ ติ๊ด!
“สวัสดีค่ะอาธเนศ” นิ้วเรียวกดรับสายคนที่โทรเข้ามา
ทันทีที่เธอเอ่ยชื่อของอาออกไปผู้ชายอีกคนที่นั่งอยู่ในร้านก็เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะก้มลงตักขนมเข้าปากอย่างไม่ใส่ใจ
“อ๋อ พอดีวันนี้ค่อนข้างยุ่งขนมเลยหมดไวค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะอา”
ไมอาเอ่ยบอกปลายสายที่โทรมาสั่งขนมกับเธอ
“อาอยู่แถวนี้หรอคะ…อ๋อ แต่ว่าหนูปิดร้านแล้วน่ะค่ะ ตั้งแต่ช่วงทุ่มนึง”
ตาสวยเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บอกเวลาสองทุ่ม ร่างบางเดินถือโทรศัพท์แนบหูแล้วเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์เพื่อตรงไปล็อกประตูร้านก่อนจะหันกลับมากดปิดสวิตช์ไฟจนภายในร้านมืดลงเหลือเพียงแสงไฟจากถนนส่องเข้ามา…
“ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ…ค่ะ สวัสดีค่ะอา”
ไมอาลดมือถือของตนลงมาถือข้างตัวแล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวเพราะมีใครอีกคนกำลังมองหน้าเธออยู่ในความมืด
“อยากให้ฉันนอนด้วยใช่ไหม” เขาถามออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ
“เอ่อ…ลืมน่ะ นายจะกลับหรือยัง”
“อันนี้วิธีเรียกลูกค้าแบบใหม่หรอ…น่าสนใจดี” มือแกร่งตักขนมเข้าปากไปอีกคำก่อนจะรูดช้อนผ่านริมฝีปากของตัวเองแล้วมองสบตากับเธอ
“ก็บอกว่าลืมไง ออกไปได้แล้ว”
“อืม โอเคๆ”
คามินลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วสอดมือเข้ากระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาโดยไม่ได้มองมัน แต่กลับโน้มตัวลงมาหาสาวเจ้าของร้านแล้วกรอกเสียงทุ้มเข้มที่ข้างหูเธอ
“ล็อกร้านดีๆ แต่อย่าล็อกผู้ชายไว้ข้างในมันดูเหมือนเธอกำลังมีเจตนาอย่างอื่น…แอบแฝง”
น้ำเสียงพร่าพูดชิดใบหูบางทำให้คนตัวเล็กถึงกับขนลุกชันยืนนิ่งเป็นหิน ชายหนุ่มพอเห็นแบบนั้นมุมปากของเขาก็กระตุกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะปลดล็อกประตูแล้วเดินออกไป
“โอ๊ย ยัยไมอา แกทำอะไรของแกเนี่ย!”
มือเล็กยกขึ้นยีผมของตัวเองจนยุ่งฟูกับเรื่องน่าขายหน้าที่เพิ่งทำลงไปก่อนจะเอื้อมมือไปล็อกประตูร้านอีกครั้งแล้วหมุนตัวเดินหายกลับไปหลังร้านทันที…
- Writer
