“อื้อ นะ นี่ พอก่อนจะเช้าแล้ว” เสียงไมอาพูดห้ามชายหนุ่มที่ยังวอแวกับตัวเธอไม่ห่างตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ก็ใกล้จะเช้าแล้ว
“…ทำไมชอบขัดใจ” เขาพูดออกมาเพราะยังรู้สึกไม่อิ่มกับร่างกายนุ่มนิ่มตรงหน้าแม้จะเสียไปหลายน้ำจนหน้าแทบมืดแล้วก็ตาม
“ต้องออกไปจากที่นี่ก่อนที่คนในวังจะมาเห็น” เธอบอกเหตุผลกับเขา
“ทำไมต้องกลัวคนเห็น?”
“…นี่นายเป็นเจ้าชายนะ ลืมหรือเปล่า”
“แล้วยังไง เป็นเจ้าชายแล้วเอาไม่ได้หรอ เจ้าชายก็เ****นเป็นตอนนี้ก็เงี่…” ไหล่กว้างยังคงสงสัยเพราะเขามองว่ามันเป็นเรื่องปกติ
“พอ พอเลย” ไมอารีบเบรกคนตัวสูงเพื่อไม่ให้เขาพูดมันออกมา แล้วถึงได้ยันกายลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า
ตาคมมองร่างอ้อนแอ้นที่พยายามลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางแปลกๆ เพราะขาของเธอยังสั่นอยู่เลย แต่ก็ถือว่าถึก ทน ใช้ได้
“อึดดีนะ โดนเอาตั้งหลายชั่วโมงแต่ยังยืนอยู่แบบนี้ได้ ครั้งแรกอีกต่างหาก…ไม่ร้องไห้เสียใจหน่อยหรอ”
คามินถามออกไปเ
