วังเปรม
“ไหนมาให้ย่าดูซิว่าหล่อหรือยัง” ย่ารดากวักมือเรียกหลานชายของตนเองที่กำลังเดินลงมาจากบันไดเพื่อให้ชายหนุ่มตรงมาหาเธอที่ด้านล่าง
คามินตรงเข้าไปหาผู้เป็นย่าของเขาแล้วปล่อยให้มือของหญิงชราจัดแจงความเรียบร้อยกับสูทตัวหนาที่คลุมร่างกายเขาอยู่ มือเหี่ยวย่นจับปกคอเสื้อของหลานชายเล็กน้อยแล้วเลื่อนไปจับเนกไทให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะมองใบหน้าหล่อคมคายนั่นแล้วส่งยิ้มให้
“หลานใครเนี่ย หล่อเชียว…ช่อ ไมอายังไม่มาส่งเค้กอีกหรอ” หญิงผมขาวออกปากชมก่อนจะหันไปหาหญิงคนสนิทเพื่อถามถึงสาวเจ้าของร้านกาแฟที่ยังไม่เข้ามาส่งเค้ก
“ยังเลยค่ะ”
“ยัยหนูจะทำทันไหมนะ เมื่อวานโทรไปสั่งช้าเองด้วย” เสียงแหบพร่าตามวัยเอ่ยออกมาพร้อมกับถอนหายใจในความสะเพร่าขี้หลงขี้ลืมของตนเอง
“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ยัยนั่นทำทันอยู่แล้ว” เสียงทุ้มพูดบอกไปด้วยความมั่นใจ
“สวัสดีค่ะย่ารดา เค้กมาส่งแล้วค่ะ” ไมอายกมือขึ้นไหว้ผู้มีพระคุณแล
