Book 1 – Auren Valtaros

CHAPTER 11 — Unreadable Girl

Auren — POV

Pinanood ko siya muli. Mula sa distansya. Hindi masyado malapit—discipline, distance, control.

Celestine. Ang babaeng mukha… walang sinasabi. Wala.

Every expression measured, controlled, calm… halos unnervingly so.

Sinubukan kong basahin ang microexpressions niya. Mata, labi, kamay, posture.

May twitch ba? Flicker? Hesitation?

Wala.

Zero.

Ini-catalogue ng utak ko bawat detalye. Bawat anggulo. Bawat posibleng tell.

At yet… she betrayed nothing. Walang fear. Walang excitement. Walang interest.

The anomaly persisted.

Muling sweep ng tingin niya sa courtyard, casual lang, observing, calculating… pero walang pinapakita.

Puzzle. Variable na hindi ko ma-solve.

Kinumot ko ang panga. Frustration simmering under control.

Every strategist hates the unpredictable.

Every master planner craves understanding.

Siya… defied both.

---

Celestine — POV

Nasa library ako, notebook bukas, pen poised.

Trying to finish an assignment, pero isip ko… lumilipad.

Alam kong may nanonood. Ramdam ko. Silent, precise.

Parang hangin na dumadampi sa balat. Shadow na hindi ko nakikita pero alam kong nariyan.

In-adjust ko ang posture, pina-flip ang page slowly, deliberately.

No indication na aware ako. Calm. Unreadable.

Nakakatuwa—kung gaano kadali para sa iba na isipin na kaya nilang basahin ako.

Mali. Mali sila.

Hinayaan kong may maliit na ngiti sa labi, subtle lang, enough for me.

Tapos sinulat ko sa notebook: They think they can see me…

---

Auren — POV

Nakakita ako. Micro-flicker? Siguro. Siguro hindi.

I-rewind ko sa utak ko, examinate labi, corners ng mata, mga daliri na dumadampi sa papel.

Wala. Walang concrete. Walang confirming.

Damn it.

Paano kaya umiiral ang isang tao sa space, nakikipag-interact, at walang reveal?

No panic. No fear. No tell.

Gusto kong probe. Test. Alamin kung anong tinatago niya.

Pero… restraint. Distance. Discipline.

At yet, curiosity—damn it, ang pangangailangan ko na maunawaan siya—burning hotter kaysa control allows.

Unreadable. Impossible. Dangerous. Fascinating.

Variable na hindi ko ma-predict. At baka… ayoko pa nga.

---

Celestine — POV

Later, naglakad ako sa courtyard, notebook sa kamay.

Sunlight dumadampi sa strands ng buhok ko. Students nagbubusyness, voices overlapping.

Ramdam ko siya muli. Nanonood. Nagme-measure. Nagcacalibrate.

Hindi ko tiningnan. Hindi ko kailangan.

May power sa pagiging unreadable.

Underestimate ka nila kung di nila ma-decipher.

At I… enjoyed that edge.

Ramdam ko ang attention niya kahit hindi ko nakita ang mata niya.

Hinayaan ko lang.

Silent. Calculated. Game na neither of us would admit… yet.

---

Auren — POV

Nanatili akong hidden, observing. Distance maintained.

Pero every instinct ko… sumisigaw—probe, test, intervene.

Calm niya… nakakainis.

Control niya… impossible i-crack.

Every move, every pause, bawat maliit na gesture—perfectly composed.

Ini-catalog, analyzed, hypothesized.

Failed. Repeatedly.

She’s… unreadable.

At ang worst part?

Gusto kong subukan ulit.

Decode her. Break through. Understand.

Fail, then try again.

Unreadable. Unpredictable. Unavoidable.