CHAPTER 2 — The First Heir
781 Words
Celestine
Kung gaano kaganda ang Valtaros University, ganoon din ka-intense ang pressure sa loob.
Parang bawat corridor ay may sariling rules—rules na hindi ko pa alam, pero nararamdaman ko.
Kakatapos ko lang mag-claim ng uniform at student packet.
Bitbit ko ang mga papeles, napalingon ako sa hallway.
Maraming estudyante… pero hindi sila basta estudyante.
Mukhang anak mayaman, mga naka-branded kahit uniform pa lang.
At almost all of them had that same serious, composed aura.
Parang bawal magkamali.
Naglakad ako, sinusubukang kabisaduhin ang mapa ng building.
Hindi ako dapat mawala—pero ayun, exact opposite ang nangyari.
Left? Right? Ano ba—
Bumulaga sa akin ang isang malaking glass hallway.
Tahimik.
Malamig.
At sobrang linis na parang hindi nilalakaran ng normal na tao.
Naglakad ako nang dahan-dahan, hawak ang schedule sheet.
Hindi ko napansin ang papalapit na presensya—o ang bigat ng aura na parang unti-unting tumatakip sa paligid.
Hanggang sa—
BAM.
“O-ops!”
Tumama ako sa matigas na dibdib ng isang tao.
Literal na mapapaatras ako kung hindi ako nahawakan sa braso.
“What— sorry!”
Napatingala ako, expecting na mapagalitan.
Pero walang boses na dumating.
Walang salita.
Walang sigaw.
Walang reklamo.
Only… silence.
At isang pares ng malamig na mata ang tumingin sakin.
It was him.
Auren Valtaros.
Mas malapitan, mas nakakatakot.
Hindi dahil masama ang mukha niya—kundi dahil sobrang intense ng presence niya.
Hindi ko maintindihan kung bakit parang lumalabo ang paligid habang tinitingnan niya ako.
He wasn’t just looking.
He was studying me.
Like he was analyzing every microexpression I had.
Parang kahit maliit na galaw ng pilik-mata, alam niya.
Napalunok ako.
“Sorry. Na—hindi ko nakita na may tao.”
His grip on my arm loosened, pero hindi pa rin siya umiimik.
I tried to pull my arm back, pero his hand stayed for one more second…
as if confirming something.
Then he spoke.
Cold.
Low.
Controlled.
“You’re new.”
Hindi tanong.
Statement.
“Yes. Uh, scholar po.”
He blinked once.
And somehow, parang iyon na ang pinaka-loud reaction na nakita ko sa kanya.
“You shouldn’t walk alone in this wing.”
Tone pa rin niyang parang walang emosyon.
“B-Bakit?”
“This hallway is restricted. For heirs and authorized personnel only.”
Bigla akong kinabahan.
Restricted?
E kasi… wala naman nakasulat.
“I didn’t know—”
“I know.”
Mahina pero final.
Hindi ko alam kung insulto ba ‘yon o assurance.
Pero bago pa ako makapag-react, bigla niyang tinaas ang kamay at may pinindot sa wrist device niya.
Within seconds, may dumating na dalawang security personnel—tahimik, mabilis, parang multo.
“This student got lost,” Auren said without looking away from me.
“Escort her to the main halls.”
Lost.
Well… hindi naman mali.
Pero nakakadagdag kaba yung paraan niyang sabihin — parang iniingatan niya akong mahulog sa apoy.
The guards nodded, waiting for me to move.
Pero ako, hindi pa rin makagalaw.
Hindi pa rin makatingin ng diretso.
Hindi dahil nahiya ako—kundi dahil hindi ko maintindihan kung bakit…
parang iba ang tingin niya.
Parang may hinahanap.
At parang hindi niya makita.
Finally, Auren stepped aside, giving me a path.
Pero bago ako lumakad, he spoke again—this time mas mababa, parang iniingatang may makarinig.
“Next time, Celestine…”
His eyes locked into mine, sharp and unreadable.
“…don’t walk in places you don’t understand.”
Then he walked away.
Tahimik.
Parang may hanging malamig na sumunod sa kanya.
I stood there, frozen.
How did he know my name?
Hindi ko pa siya nakakausap.
Hindi niya hawak ang ID ko.
At definitely hindi ako sikat.
So how?
Pero isang bagay ang sigurado:
Auren Valtaros…
hindi ako kilala.
Pero matagal niya na akong napapansin.
---
Auren
(Short POV flash at the end — consistent sa outline mo)
She bumped into me.
Of all places, of all corridors — dito pa talaga siya napadpad.
“This is the restricted wing, Snow.”
But I stopped myself from saying the last word out loud.
Snow.
The name my mind gave her the first time I saw her.
Clear.
Quiet.
Soft but stubborn.
And now she’s here again.
In front of me.
Too close.
Why?
Bakit hindi ko mabasa ang mukha niya?
Bakit parang hindi nag-a-activate ang microexpression patterns ko kapag siya na ang kaharap?
At bakit…
bakit ako nagugulat na hawak ko pa rin ang braso niya kahit wala na dapat?
I watched her walk away with the guards.
May naramdaman ako—isang pangit na pakiramdam na matagal ko nang hindi nararanasan.
Worry.
And that worry terrified me more than any enemy ever has.
- Writer
