ฉันนั่งตัวแข็งทื่อเป็นรูปปั้นทำอะไรไม่ถูก ใจสั่นระรัวรู้สึกหวาดหวั่นเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากเขาเม้มและงับริมฝีปากล่างฉันเบาๆ ก่อนจะลากลิ้นแล้วค่อยๆ ใช้ปลายลิ้นแหย่เข้ามาเบาๆ ปากเขาเข้ามาครอบครองปากฉันแนบสนิท
“อืมมมมหวาน” ชีคคามิมพูดเมื่อถอนริมฝีปากออก
“ผมชักสงสัยแล้วว่าปากคุณหวานขนาดนี้ แล้วตัวคุณจะหวานขนาดไหน” ชีคคามิมยิ้มอย่างมีเลศนัย
“แต่ผมจะไม่ทำ จนกว่าคุณจะอนุญาตให้ผมทำเท่านั้น จะไม่มีการบังคับจิตใจอีกผมสัญญา”
“ฉันจะเชื่อใจคุณได้มากแค่ไหนคะ ชีคคามิม”
“กษัตริย์พูดคำไหนคำนั้น ไม่คืนคำ และเมื่อปักใจกับใครแล้วก็ไม่มีเปลี่ยน ผมไม่เคยรุ้สึกแบบนี้กับใครนอกจากคุณ เจณีน”
ฉันอ้าปากค้างพูดไม่ออก ในหัวเหมือนได้ยินเสียงลูกโป่งสักร้อยลูกแตกพร้อมกัน รู้สึกหูอื้อไปชั่วขณะ
นัยน์ตาสีดำมองทอดมาอย่างอ่อนโยน ทำหัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ แล้วความรู้สึกข้างในก็เริ่มหวั่นไหว ฉันรู้ว่าไม่ควรหลงเชื
