หลังจากทานอาหารมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว เราออกมาเดินย่อยอาหารในสวนดอกไม้ หลังห้องทำงานของชีคคามิม เขาดึงมือฉันไปจับไว้ เราเดินทอดน่องจูงมือกันเหมือนคู่รัก แต่ฉันยังไม่ชินและรู้สึกแปลกๆ เท้าฉันก้าวเดินไปอย่างเงอะงะ
“ผมมีความสุขมากนะ เวลาอยู่กับคุณ เจณีน” ถ้อยคำของชีคคามิมทำฉันเคลิ้ม ไม่คิดว่าเขาจะปากหวานเป็นเหมือนกัน
“ไม่คิดว่าคุณจะพูดจาหวานๆ เป็นด้วย นึกว่าทำเป็นแต่เสียงเข้มหน้าดุ”
“ดุเพราะคุณชอบดื้อกับผมน่ะสิ รู้ไหม เจณีน ผมไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนปากร้ายเท่าคุณเลย”
“งั้นก็รู้ไว้เลยว่าฉันน่ะร้ายมาก ร้ายกาจกว่าที่คุณคิดหลายเท่าเลยล่ะ ชีคคามิม” ฉันแลบลิ้นใส่เขา ชีคคามิมหันมาหัวเราะแล้วกระตุกมือที่จูงอยู่ให้เข้ามาใก้ล ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโอบที่ไหล่แทน
“ผมรู้ว่าคุณน่ะร้ายกาจ แต่แค่ปากคุณเท่านั้นแหละที่ร้าย” เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบ
“งั้นคงต้องจัดการปากร้ายๆ ของคุณด้วยปากหวานๆของผม” ไม่พูดเปล่าเขา
