แสงไฟจากเฮลิคอปเตอร์สาดส่องไปทั่วบริเวณ ฉันแทบจะกลั้นหายใจตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวหนักกว่าเดิมหลายเท่า
“นอนนิ่งๆ” ชีคคามิมออกคำสั่งเสียงเบา เมื่อแสงไฟสาดมาบริเวณที่เรานอนอยู่ แต่เพราะเป็นท้องร่องระหว่างเนินทราย ทำให้เกิดเงาอำพรางเราเอาไว้
เฮลิคอปเตอร์ค่อยๆ คืบคลานบินผ่านเราไป ฉันพ่นลมหายใจก่อนจะผงกศีรษะขึ้น ชีคคามิมลุกขึ้นนั่งและช่วยประคองให้ฉันลุกนั่งด้วย
“เจณีนตัวคุณสั่นมากเดินต่อไหวมั้ย หรือจะให้ผมอุ้มไปก็ได้นะ” ชีคคามิมพูดติดตลกแล้วหัวเราะเบาๆ
“ทั้งที่กลัวจนตัวสั่นขนาดนี้ ผมคิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะกล้าวิ่งเข้าไปหากองไฟ”
“ถ้าพวกเธอตายฉันคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต ขอบคุณนะคะที่เข้าไปช่วย" ถึงจะกลัวตายแค่ไหน แต่ฉันก็ใจดำทิ้งคนเป็นๆ ให้ตายในกองไฟไม่ลง
“ผมก็คงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต ถ้าปล่อยให้คุณได้รับอันตราย” เสียงเขาทุ้มต่ำลง มือทั้งสองข้างยกขึ้นมาจับที่แก้มของฉันประคองเอาไว้
“แต่ขอให้ครั้งนี
