ฉันปรือตาขึ้นมองเพดานห้องสีขาวที่ไม่คุ้นชิน คำถามแรกในหัวหลังจากลืมตาตื่นคือ ที่นี่มันคือที่ไหนกัน?
พอเริ่มขยับตัวก็รู้สึกเวียนหัวจนต้องนิ่วหน้าและหลับตาลงไปเช่นเดิม แบบนี้หมายความว่ายังไม่ตายสินะ แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เห็นว่ามีมือของใครบางคนพาดอยู่บนตัว
เมื่อหันไปมองก็พบว่าใบหน้าของเขาจมอยู่บนหมอนเกือบครึ่งหนึ่งเปลือกตาปิดสนิท ฉันจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลา แม้ในยามหลับใหลเขาก็ยังดูดี ฉันพยายามขยับตัวอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้คนที่หลับอยู่ข้างๆ ต้องตื่น
แต่...
“เจณีน ตื่นแล้วเหรอ” ชีคคามิมลืมตาตื่นทันที เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งและยกมือขึ้นเสยผมยุ่งๆ สายตาจ้องมองมาเหมือนกำลังตรวจค้นหาความผิดปกติ
“เจ็บหรือรู้สึกไม่สบายตรงไหนรึเปล่า”
“ฉันคอแห้งค่ะ ขอน้ำดื่มสักแก้วจะได้มั้ยคะ” ฉันรู้สึกว่าปากคอแห้งผากเนื้อตัวร้อนรุ่มๆ อาการเหมือนกำลังมีไข้ พอลองเอาหลังมือขึ้นแตะที่แก้มและหน้าผากก็ร้อนอย่
