ฉันทานอาหารเที่ยงแบบไม่รู้รสชาติ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะมีอะไรบ้าง ชีคคามิมทำฉันสติแตกไปเลย สมองฉันมึนงงไปหมด ฉันนั่งเงียบก้มหน้ามองนิ้วมือที่พันกันอยู่บนตัก
บรรยากาศในร้านอาหารเงียบสนิท เมื่อเราต่างเงียบและจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ให้ตายเถอะ ฉันพูดอะไรผิดไปหรือ ฉันแค่ต้องการโทรศัพท์มือถือของตัวเองคืน ทำไมเขาต้องโกรธขนาดนั้นด้วย
“ถ้าจะจูบฉันก็ควรบอกหรือขออนุญาตก่อนไหม” ฉันพึมพำพูดกับตัวเอง โดยยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งตรงข้าม เพราะลึกๆแล้วก็เริ่มหวั่นใจกับอารมณ์แปรปรวนของเขา
“เจณีนเงยหน้าขึ้นมา แล้วมองผม” เขาออกคำสั่งเสียงเข้ม ท่าทางเขาก็ยังอารมณ์ไม่ดีอยู่
ฉันยอมทำตามคำสั่ง และเมื่อเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าของชีคคามิมยังคงเรียบนิ่งเย็นชา
“เจณีน อย่าถามถึงโทรศัพท์มือถืองี่เง่านั่นอีก”
“คุณเอาโทรศัพท์มือถือของฉันไปจริงๆ ใช่มั้ย ชีคคามิม” คิดไว้ไม่มีผิดเลย โทรศัพท์ฉั
