ชีคคามิมยอมขยับตัวลงไปนั่งข้างๆ แทน ฉันถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก แต่ก็ต้องรู้สึกอับอายที่ต้องดึงกางเกงเลื่อนลงต่อหน้าเขา เพื่อให้เขาได้เห็นรอยช้ำที่ขาอ่อน
“เจ็บมากไหม” เขาก้มลงมองที่รอยช้ำ แล้วเอื้อมมือมาแตะเบาๆ
ฉันต้องกลั้นใจไม่ให้ตัวเองขยับขาออกเมื่อถูกสัมผัส แต่ก็ต้องตกใจกว่านั้นเมื่อจู่ๆ ก็ถูกดึงเข้าไปกอดไว้แน่น มือเขาลูบที่ศีรษะลงมาที่หลังปรอยๆ อย่างปลอบประโลม
สัมผัสจากอ้อมกอดนั้น นำความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาสู่หัวใจ มันช่างอบอุ่น และน่าแปลกใจที่ท่าทางเขาอ่อนโยนลง ผิดไปเป็นคนล่ะคนจากเมื่อครู่ ที่เหมือนเสือดุร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่ออยู่มารำมาล่อ
“อย่าขัดคำสั่งอีก รู้มั้ย” เสียงเขาทุ้มต่ำลง และเกือบจะหวานจนทำฉันเคลิ้มได้เลยล่ะ
“วันนี้เราไม่ต้อง… คุณจะไม่ ทำอะไร ฉันแล้วใช่ไหมคะ” ฉันพูดอย่างตะกุกตะกัก
“ผมอยากทำนะ แต่หมอรออยู่นานแล้ว”
“โอเค” ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วเขาก็ยอมคลายว
