มีรักเมื่อพร้อม

บทที่ 3 [1/2]

ล้อมเดือนตื่นเร็วกว่าเสี่ยเอก เธอลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าง่ายๆ สองชุดรวมถึงชงกาแฟดำให้กับเขาด้วย ส่วนเธอชอบดื่มโกโก้ร้อนมากกว่ากาแฟขมๆ ที่ไม่ว่าจะลองดื่มสักกี่ครั้งก็ยังคงทำหน้าแหยเสมอต่างจากเสี่ยเอกที่เขาสามารถดื่มกาแฟดำได้โดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมาราวกับว่าเขาชินชากับรสชาติของมันแล้ว

หลังจากที่ตระเตรียมอาหารแล้วล้อมเดือนก็เดินกลับเข้าห้องนอนเพื่อปลุกเสี่ยเอกมาทานมื้อเช้าด้วยกัน

"มานั่งใกล้ๆ กันนี่สิ"

เสี่ยเอกเพิ่งรู้ตัวเมื่อไม่นานมานี้ว่าเขาติดสกินชิพล้อมเดือนมากแค่ไหน เมื่อไหร่ที่เห็นว่าเธออยู่ในสายตาเขาก็มักจะเอาตัวเองเข้าไปอยู่ใกล้เธอเสมอ เหมือนอย่างตอนนี้ที่เรียกเธอให้มานั่งข้างกัน

ล้อมเดือนไม่คิดขัดใจเสี่ยเอก แต่ยังไม่ทันจะนั่งเก้าอี้ข้างเขาก็ถูกดึงตัวให้นั่งลงบนตักแกร่งเสียก่อน

"จะให้หนูนั่งบนตักเสี่ยอย่างนี้เหรอคะ?"

"ใช่ เสี่ยอยากกอดหนู"

ถ้าเป็นไปได้เขาอยากหนีบเธอไปไหนมาไหนด้วยกันด้วยซ้ำ แต่เพราะสถานะอีหนูขอเธอไม่อาจเปิดเผยได้จึงทำให้เขาได้แต่ซุกซ่อนเธอเอาไว้ในคอนโดแห่งนี้ สุดท้ายจึงได้แต่ตักตวงความพึงพอใจนั้นเอาไว้ในใจเท่านั้น

"แต่หนูนั่งกินไม่ถนัด"

"เสี่ยป้อนนี่ไง"

เสี่ยเอกหั่นไส้กรอกพอดีคำจ่อปากล้อมเดือนที่กลายเป็นฝ่ายถูกเอาใจขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

นอกจากจะอ้าปากงับไส้กรอกที่เสี่ยเอกป้อนแล้วเธอยังเอนกายพิงหน้าอกของเขาอย่างผ่อนคลายด้วย ถ้าไม่ติดว่าต้องไปเรียนเช้าเธอคงจะหลับคาอกของเขาอีกครั้งแน่ๆ

"เย็นนี้อยากกินอะไรคะ?"

วันนี้ล้อมเดือนมีเรียนทั้งวัน เธอตั้งใจว่าหลังเลิกเรียนจะซื้อของสดมาทำมื้อเย็นกินเอง แต่ดูจากท่าทีขบคิดของเสี่ยเอกแล้วเธอน่าจะได้ทานมื้อเย็นเพียงคนเดียวเสียแล้ว

"เย็นนี้คงอยู่ทานมื้อเย็นด้วยไม่ได้ เสี่ยติดธุระน่ะ"

นั่นปะไร…

"โอเคค่ะ"

ล้อมเดือนตอบรับเพียงแค่นั้นก็ไม่ได้ถามอะไรเสี่ยเอกอีกและไม่มีท่าทีแง่งอนใดๆ ที่เขาไม่ได้ทานมื้อเย็นกับเธอในวันนี้

อย่างที่บอกว่าเรื่องชีวิตของเขาเธอไม่ก้าวก่ายและที่ผ่านมาเธอก็ทำได้ดีเสมอรวมถึงครั้งนี้เช่นกัน

ล้อมเดือนนั่งทานมื้อเช้าที่เสี่ยเอกป้อนจนอิ่ม จากนั้นทั้งสองคนก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำและแยกกันไปทำกิจวัตรของตัวเอง

ล้อมเดือนมาถึงมหาลัยก่อนเวลาเรียนสิบนาที ตอนนี้เธอเป็นพี่ปีสี่เทอมสุดท้ายแล้ว นอกจากเก็บวิชาหลักอีกแค่ไม่กี่ตัวก็เหลือธีสิสที่จะต้องส่งในอีกไม่กี่สัปดาห์นี้และถ้าหากธีสิสผ่านเมื่อไหร่นั่นก็เท่ากับว่าเธอเรียนจบแล้ว

คิดมาถึงตรงนี้ก็ทำให้จิตใจห่อเหี่ยวของล้อมเดือนกลับมาฟูฟ่องได้บ้างและในระหว่างที่เธอตั้งใจเรียนอยู่นั้นหญิงสาวข้างกายก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบพูดกับเธอเบาๆ

"พี่ล้อม เลิกเรียนแล้วไปกินอาหารญี่ปุ่นด้วยกันนะ เป็นร้านพี่ชายของเปรมเอง"

'เปรมมิกา' คือน้องรหัสของล้อมเดือนเมื่อตอนที่เธอเรียนอยู่ปีสอง แต่ยังไม่ทันจะเรียนปีสามก็จำต้องดรอปเรียนไปหนึ่งปี เมื่อกลับเข้ามาเรียนปีสามอีกครั้งน้องรหัสคนนี้จึงกลายเป็นเพื่อนสนิทของเธอไปโดยปริยาย

"ได้สิ วันนี้วันเกิดเปรมด้วย พี่ขอเลี้ยงเองนะ"

ตอนแรกล้อมเดือนตั้งใจว่าจะกลับไปทำมื้อเย็นทานที่คอนโด แต่ในเมื่อเสี่ยเอกไม่ว่างเธอจึงเปลี่ยนใจในเวลานี้ แล้วอีกอย่างวันนี้ก็เป็นวันเกิดของเปรมมิกาด้วยจึงคิดว่าเลี้ยงข้าวอีกฝ่ายสักมื้อก็คงจะดีไม่น้อยเลย

"หู้ยยย นอกจากจะสวยแล้วยังใจดีอีก"

ล้อมเดือนย่นจมูกกับคำพูดเย้าแหย่ของเปรมมิกา หลังจากที่ล้อเล่นกันนิดๆ หน่อยๆ ก็หันกลับมาสนใจกับการเรียนตรงหน้าอีกครั้ง จนกระทั่งเลิกเรียนสองสาวจึงพากันไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นเปิดใหม่แห่งหนึ่งที่เปรมมิกาบอกว่าเป็นร้านพี่ชาย

"ตกแต่งร้านได้สวยมากเลย"

ล้อมเดือนเอ่ยปากชมสไตล์การตกแต่งร้านอาหารที่ให้กลิ่นอายเหมือนร้านญี่ปุ่นจริงๆ และไม่ว่าจะมองดูอย่างไรก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นร้านอาหารญี่ปุ่นระดับไฮคลาส

เปรมมิกาโทรบอกพี่ชายว่าเธอมาถึงร้านอาหารของเขาแล้ว จากนั้นแค่ไม่กี่นาทีผู้ชายร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็กพอดีตัวก็เดินมาจากชั้นสองของร้านอาหารก่อนจะหยุดตรงหน้าสองสาวและเปรมมิกาก็ถือโอกาสแนะนำพี่ชายให้ล้อมเดือนได้รู้จัก

"ขอแนะนำให้รู้จักค่ะ นี่คือพี่ชายของเปรมเอง"

"สวัสดีครับ เรียกผมว่ากรณ์ก็ได้นะครับ"

คนถูกแนะนำตัวอย่างปกรณ์เกียรติเอ่ยทักทายเพื่อนรุ่นพี่ของน้องสาวอย่างเป็นมิตร เขาเคยได้ยินน้องสาวเล่าเรื่องเพื่อนรุ่นพี่คนนี้ให้ฟังอยู่บ่อยๆ และครั้งนี้เขาก็มีโอกาสได้เจอตัวจริงเธอเสียที

บอกได้คำเดียวว่าสวย...เพราะไม่ว่าจะมองมุมไหนใบหน้าของเพื่อนน้องสาวคนนี้ก็ดูดีไปเสียทุกมุม ผมที่ปล่อยยาวกลางหลังดำขลับ แล้วไหนจะใบหน้าสวยเฉียวโดยเฉพาะดวงตาที่แม้จะดูดุทว่าทั้งหมดบนใบหน้านั้นกลับลงตัวอย่างหาที่ติไม่ได้

ปกรณ์เกียรติเก็บสายตาชื่นชมความสวยของล้อมเดือนเอาไว้ แต่ก้อนเนื้อใต้อกที่ไม่รักดีเกิดเต้นแรงไม่เป็นส่ำเมื่อเธอส่งยิ้มตอบกลับมา

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ชื่อล้อมนะคะ"

"ครับ…"

ปกรณ์เกียรติเหมือนจะเหม่อลอยไปชั่วขณะ ไม่คิดเลยว่าเพียงแค่ล้อมเดือนยิ้มเท่านั้นจะทำให้โลกสดใสได้ถึงเพียงนี้และก่อนที่เขาจะมองเธอจนเสียมารยาทมากไปกว่านี้น้องสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ กันก็แอบหยิกหลังเรียกสติเขาเอาไว้ ทำให้เขาจำต้องปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะพาสองสาวมายังโต๊ะอาหารที่เป็นมุมส่วนตัวหน่อย

ปกรณ์เกียรติไม่ได้นั่งทานอาหารร่วมโต๊ะกับสองสาวเพราะเขายังมีงานที่ต้องทำต่อ แต่ก่อนจะไปก็ยังไม่วายกำชับกับพนักงานแคชเชียร์ว่าให้ลงบิลอาหารโต๊ะน้องสาวเอาไว้และเขาจะกลับมาจ่ายทีหลังโดยที่ล้อมเดือนไม่รู้ว่าอาหารมื้อนี้เธอไม่ต้องเลี้ยงเปรมมิกาแล้ว

สองสาวกินอาหารญี่ปุ่นจนอิ่มหนำพุงกาง ในตอนที่ล้อมเดือนรู้ว่าตัวเองไม่ต้องจ่ายเงินค่าอาหารก็แอบบ่นกับเปรมมิกาทว่ากลับได้ยินเสียงหัวเราะตอบกลับมา

"โอ๋ๆๆ ไม่งอนนะคะ เอาไว้มื้อหน้าพี่ล้อมค่อยเลี้ยงเปรมก็แล้วกัน"

"ย่ะ ถ้ามื้อหน้าไม่ได้เลี้ยงพี่จะงอนแล้วนะ"

ล้อมเดือนไม่ได้โกรธเปรมมิกาจริงจังอะไรและในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินออกจากร้านอาหารญี่ปุ่นก็ดันบังเอิญเจอคนที่ไม่คาดคิดเดินสวนกันพอดี

"หนูล้อม..."

เสี่ยเอกเรียกชื่อหญิงสาวในชุดมหาลัยตรงหน้าอย่างลืมตัวเมื่อเห็นว่าเธอมาอยู่ในร้านอาหารแห่งนี้โดยบังเอิญ ในขณะที่ล้อมเดือนเลื่อนสายตาจากเสี่ยเอกไปยังหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่เข้ามาในร้านอาหารพร้อมกับเขา อีกทั้งตอนนี้เธอคนนั้นก็ยังยืนอยู่เคียงข้างเขาอีกด้วย

"…"

ในวินาทีนั้นล้อมเดือนเพิ่งตระหนักได้ว่าที่เขาไม่ว่างมาทานมื้อเย็นกับเธอ นั่นก็เป็นเพราะว่าแท้จริงเขามีนัดทานมื้อเย็นกับผู้หญิงอีกคนนี่เอง…

==========================

ถ้าหากยอดเซฟ ยอดอ่านเป็นที่น่าพอใจ จี๊ดจะเปิดให้อ่านฟรีจนจบเรื่องเลยค่า