มีรักเมื่อพร้อม

บทที่ 3 [2/2]

"ใครเหรอคะ?"

หญิงสาวข้างกายเสี่ยเอกเอ่ยปากถามเมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่มองนักศึกษาสาวตรงหน้าไม่วางตาและเขาก็ไม่ลังเลที่จะตอบว่าเธอคนนั้นเป็นใคร

"คนรู้จักน่ะ"

"…"

ล้อมเดือนเหยียดยิ้มหยันอย่างไม่รู้ตัว เธอไม่ได้แก้คำพูดนั้นของเสี่ยเอกและไม่คิดที่จะเปิดเผยตัวเองเช่นกันว่าแท้จริงแล้วเธอเป็นเพียง ‘อีหนู’ ที่มีสัมพันธ์ทางกายกับเขาลับๆ มาสามปี

สถานะนี้ไม่ได้น่าภาคภูมิใจให้เธอเปิดเผยสักนิดเพราะอย่างนั้นเธอจึงไม่คิดที่จะแสดงตัวอะไรทั้งนั้น

เธอตั้งใจว่าจะอยู่เงียบๆ และจากไปเงียบๆ เมื่อถึงเวลา...

"ขอตัวก่อนนะคะ"

ล้อมเดือนไม่คิดที่จะอยู่ต่อ เธอเดินออกจากร้านพร้อมกับเปรมมิกาที่แม้จะยังดูงงๆ แต่เธอก็จำได้ว่าผู้ชายคนนั้นคือเสี่ยเอก ลูกชายของอดีต ส.ส.ตรัยที่ไม่มีใครไม่รู้จัก

เปรมมิกาไม่ได้คิดถามว่าล้อมเดือนรู้จักกับเสี่ยเอกเป็นการส่วนตัวหรือไม่อย่างไร เธอเห็นเพื่อนรุ่นพี่ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมาจึงคิดว่าทั้งคู่เป็นเพียงแค่คนรู้จักอย่างที่เสี่ยเอกบอกจริงๆ

"พรุ่งนี้เจอกันนะคะพี่ล้อม"

เปรมมิกาบอกลาล้อมเดือนที่เดินมาส่งเธอขึ้นรถ ทั้งสองร่ำลากันไม่กี่ประโยคเปรมมิกาก็ขับรถออกจากร้าน ในขณะที่ล้อมเดือนก็เดินกลับมายังรถตัวเองที่จอดห่างจากจุดที่เปรมมิกาจอดไม่กี่คัน แต่ในตอนที่กำลังจะเปิดประตูรถข้อมือของเธอก็ถูกคว้าไว้เสียก่อน

"หนูล้อม"

ล้อมเดือนหันกลับไปมองคนเรียก เสี่ยเอกเดินตามเธอมาถึงลานจอดรถ สีหน้าและสายตาของเขาดูร้อนรนไม่สมกับเป็นเสี่ยเอกที่เคยมั่นใจในตัวเอง

"เสี่ยเอกมีอะไรหรือเปล่าคะ?"

"คือ...ผู้หญิงคนเมื่อกี้เขาเป็นลูกค้าน่ะ"

คนที่เดินตามล้อมเดือนมาถึงลานจอดรถอย่างเสี่ยเอกเกิดนึกไม่เข้าใจตัวเองขึ้นมาว่าทำไมเขาถึงต้องรีบตามล้อมเดือนมาถึงที่นี่เพื่อต้องการบอกประโยคนี้กับเธอด้วย

จริงๆ แล้วเขาจะปล่อยเบลอแล้วค่อยกลับไปเคลียร์กับล้อมเดือนในภายหลังก็ได้ แต่ร่างกายมันดันเดินมาหาเธอเสียเอง

ยอมรับว่าก่อนหน้านี้เขาใจหายที่เห็นเธออยู่ในร้านอาหารแห่งนี้ในขณะที่เขามาพร้อมกับหญิงสาวคนอื่น วูบหนึ่งสายตาเฉยชาของล้อมเดือนที่มองมามันทำให้เขารู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

"อ่อ ค่ะ"

ยิ่งคำตอบที่ดูไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรของเธอมันทำให้เขาเกิดรู้สึกไม่สบายใจอย่างไรชอบกล

"หนูเข้าใจใช่ไหมว่าเสี่ยมาทำงาน?"

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังต้องการคำตอบที่ชัดเจนจากเธอว่าไม่ได้เข้าใจอะไรเขาผิดไปนอกเหนือจากที่เขาบอก

"เสี่ยไม่จำเป็นจะต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นค่ะ หนูเข้าใจค่ะ"

ล้อมเดือนส่งยิ้มอ่อนหวานให้กับเขาก่อนจะวางมือตัวเองลงบนหลังมือของเขาที่ยังจับข้อมือข้างหนึ่งของเธอเอาไว้อยู่พร้อมกับตบเบาๆ เชิงเข้าใจว่าเขาต้องการจะบอกอะไร

ในเมื่อเขาต้องการให้เธอเข้าใจว่าหญิงสาวที่มาด้วยกันคือลูกค้าเธอก็จะเข้าใจอย่างนั้น แม้ว่าความจริงแล้วเขาจะชี้ที่หมาแล้วบอกว่านั่นคือแมวก็ตาม

"ขอบคุณนะที่เข้าใจเสี่ย"

เสี่ยเอกรู้สึกโล่งใจขึ้นมาที่เห็นว่าล้อมเดือนมีท่าทีคล้อยตามเขาเหมือนอย่างทุกครั้ง เขาโน้มตัวหมายจะจูบหน้าผากเธอแต่เป็นล้อมเดือนที่เบี่ยงใบหน้าหลบเขาเสียก่อน

"ที่นี่ไม่ใช่คอนโดนะคะ"

เสี่ยเอกชะงักนิ่งไป เขาลืมตัวได้อย่างไรว่าไม่ควรทำอะไรประเจิดประเจ้อนอกเหนือจากคอนโดและนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเผลอตัวในที่สาธารณะแม้ว่าตรงนี้จะไม่มีใครก็ตาม

"เสี่ยกลับไปหาผู้หญิงคนนั้นเถอะค่ะ เดี๋ยวเธอจะรอนาน"

ล้อมเดือนแกะมือใหญ่ของเสี่ยเอกออกจากข้อมือของเธออย่างนุ่มนวล ใบหน้าเธอยังคงประดับรอยยิ้มบางๆ ไร้ร่องรอยโกรธเกรี้ยวใดๆ ให้เสี่ยเอกหวั่นใจ

"แล้วหนูจะไปไหนต่อ?"

"กลับคอนโดค่ะ"

"อืม ถ้าอย่างนั้นคืนนี้เสี่ยขอไปนอนด้วยนะ"

"เสี่ยไม่จำเป็นต้องขอหนูเลยค่ะ จะเข้ามาตอนไหนก็ได้เลยค่ะ"

ทั้งที่ล้อมเดือนตอบตามปกติแท้ๆ แต่เสี่ยเอกกลับคันปากยุบยิบ เขาอยากจะดึงคนตรงหน้ามาจูบสักทีและในวินาทีนั้นเขาก็ทำลงไปจริงๆ โดยไม่สนใจว่าจะมีใครมาเห็น

เสี่ยเอกบดเบียดริมฝีปากนุ่มและกัดปากล่างของล้อมเดือนเบาๆ ก่อนจะผละออกเมื่อรู้สึกพึงพอใจที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

"เสี่ยเอก! ทำอย่างนี้ได้ยังไงคะ! ถ้าใครมาเห็นเข้าจะทำยังไง!"

ล้อมเดือนหน้าแดงระเรื่อที่ถูกเขาจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัวก่อนจะฟาดมือเล็กๆ บนไหล่เสี่ยเอกหนึ่งครั้งเป็นการทำโทษคนเอาแต่ใจอย่างเขาที่ไม่มีท่าทีสะทกสะท้านใดๆ กับการกระทำตัวเอง

ทั้งที่เป็นคนบอกกับเธอเองแท้ๆ ว่าห้ามทำอะไรประเจิดประเจ้อกับเขาในที่สาธารณะ แต่เขากลับทำอย่างนั้นเสียเอง มิหนำซ้ำยังหัวเราะชอบใจอีกต่างหากที่เห็นใบหน้างอง้ำแต่แดงระเรื่อของล้อมเดือน

"ขับรถกลับดีๆ เสร็จธุระจากตรงนี้แล้วเสี่ยจะรีบกลับไปหานะคนดี"

เสี่ยเอกเปิดประตูรถให้ล้อมเดือนที่แทรกตัวเข้าไปนั่ง เธอคาดเบลล์และลดกระจกลงเพื่อบอกลาเขา

"หนูไปก่อนนะคะ"

เสี่ยเอกยืนมองรถมินิคาร์ราคาล้านต้นๆ ที่เขาซื้อให้ล้อมเดือนเป็นของขวัญต้อนรับอีหนูเมื่อเกือบเมื่อ_ก่อนจนลับสายตาและเมื่อเดินกลับเข้ามาในร้านอาหารญี่ปุ่นอีกครั้งก็พบว่าคณิตาสั่งอาหารรอเขาแล้ว

"ขอโทษที่ให้รอครับ"

เสี่ยเอกพูดกับคณิตาอย่างสุภาพไร้ท่าทีกะลิ้มกะเหลี่ยอย่างที่เคยเป็น

เขานั่งลงตรงข้ามกับเธอที่ส่งยิ้มอ่อนหวานตอบกลับมา คณิตาไม่ถือสาหาความที่เสี่ยเอกปล่อยให้เธอนั่งรอเพียงคนเดียวถึงห้านาที

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากับคณิตาเจอกัน ช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาเขากับเธอเจอกันหลายครั้งแล้วเพราะมีเรื่องให้ปรึกษาหารือเกี่ยวกับการทำงานร่วมกัน

คณิตาเป็นลูกสาวของเพื่อนพ่อ เธอเพิ่งเรียนจบปริญญาเอกจากต่างประเทศมาหมาดๆ และตอนนี้ก็สนใจอยากลงทุนทำรีสอร์ตทางภาคเหนือ จึงเริ่มหาที่ดินเหมาะๆ แก่การลงทุน

นอกจากเสี่ยเอกจะมีเลาจ์และธุรกิจอีกหลายอย่าง หนึ่งในอาชีพเหล่านั้นคือเขาเป็นนายหน้าที่ดินในแถบทางภาคเหนือและด้วยความที่เขามีคอนเนคชั่นเยอะพ่อของเขาก็เลยแนะนำลูกชายตัวเองให้คณิตารู้จักและนั่นก็ทำให้เขาได้มีโอกาสได้รู้จักเธอในฐานะที่เธอคือลูกสาวของเพื่อนพ่อทั้งยังเป็นลูกค้าของเขาด้วย

"เสี่ยเอกคะ ตาขอถามนอกเรื่องหน่อยได้ไหมคะ?"

"ถามอะไรครับ?"

เสี่ยเอกใช้ตะเกียบคีบปลาแซลมอนเกรดพรีเมียมเข้าปาก รสชาติความหวานจากเนื้อปลาสดๆ ทำให้เขารู้สึกพึงพอใจไม่น้อย

คราวหลังเขาจะมากินกับล้อมเดือนสองคน...

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้เสี่ยเอกก็ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว กระทั่งคณิตาถามคำถามมือที่กำลังคีบปลาชิ้นต่อไปจึงชะงักนิ่งไปเพียงนิด

"น้องผู้หญิงคนนั้นที่เสี่ยบอกว่าเป็นคนรู้จักน่ะค่ะ น้องชื่ออะไรคะ?"

"ทำไมเหรอครับ? อยากรู้จักชื่อของเธอไปทำไมกัน?"

เสี่ยเอกคีบปลาชิ้นใหม่เข้าปากเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่หูของเขากลับรอฟังคณิตาอย่างตั้งใจ

"น้องน่ารักดีค่ะ ตาคิดว่าถ้าหากน้องยังไม่มีแฟนตาจะให้น้องชายไปจีบน่ะค่ะ"

"แค่ก!"

ปลาแซลมอนที่กำลังกลืนพลันติดคอเสี่ยเอกอย่างกะทันหันจนเขาสำลัก ทำเอาคณิตาตกใจมากแต่ก็มีสติก่อนจะยื่นแก้วน้ำให้เขาดื่ม

"ดื่มน้ำก่อนค่ะ! เป็นอะไรไหมคะ?"

"อ่า มะ ไม่เป็นไรครับ"

หลังจากดื่มน้ำไม่กี่อึกเสี่ยเอกก็หายสำลัก เขารู้สึกขายหน้าเล็กน้อยที่สำลักต่อหน้าคณิตาที่หัวเราะขำออกมาเบาๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นกับนายหน้าของเธอ

"ตกใจเลยเหรอคะที่บอกว่าจะให้น้องชายมาจีบน้องคนนั้น"

ต้องตกใจสิ! นั่นคืออีหนูของเขานะ! จะให้ผู้ชายคนอื่นมาจีบได้อย่างไรกัน!

เสี่ยเอกบริภาษคณิตาในใจอย่างขุ่นเคือง ล้อมเดือนอยู่กับเขามาสามปีแล้ว คิดว่าเขาจะยอมให้คนอื่นเข้าหาล้อมเดือนง่ายๆ อย่างนั้นหรือ? ไม่มีทางเสียหรอก! ไม่ว่าอย่างไรล้อมเดือนก็ต้องเป็นอีหนูของเขาคนเดียวเท่านั้น!

ถ้าใครคิดจะจีบล้อมเดือนต้องข้ามศพเขาไปก่อน!

"อะแฮ่ม แต่เท่าที่ผมรู้มาดูเหมือนว่าเธอน่าจะมีสามีแล้วน่ะครับ"

เสี่ยเอกจงใจใช้คำว่าสามีให้คณิตารู้ว่าคนที่เธอคิดจะจีบให้น้องชายมีเจ้าของแล้ว เพราะฉะนั้นเลิกฝันหวานเสียตั้งแต่ตอนนี้เถอะ!

"สามีที่จดทะเบียนสมรสกันแล้วล่ะเหรอคะ?"

"ครับ เห็นว่าคบกับสามีเกือบๆ สามปีแล้วน่ะครับ"

เสี่ยเอกแต่งเรื่องขึ้นมา แต่เค้าโครงเรื่องนั้นมาจากตัวเขาเองที่มีล้อมเดือนเป็นอีหนูมาสามปี

"เสียดายจังเลย น้องคนนั้นตรงสเปคน้องชายของตาสุดๆ เลยค่ะ'

คณิตาพูดอย่างแสนเสียดาย แต่ในขณะเดียวก็รู้สึกแปลกใจที่หญิงสาวในชุดนักศึกษาคนนั้นมีสามีแล้วและแปลกใจที่เสี่ยเอกดูจะรู้เรื่องของหญิงสาวคนนั้นเกินกว่าจะเป็นแค่คนรู้จักกัน

แม้จะนึกสงสัยหลายๆ อย่างแต่ในเมื่อเสี่ยเอกบอกว่าหญิงคนนั้นมีสามีแล้วเธอก็ไม่คิดเร้าหรืออะไรอีกก่อนจะหันกลับมาสนใจเสี่ยเอกอีกครั้งเมื่อเขาเริ่มพูดคุยเรื่องงานขึ้นมา

"ช่างเรื่องน้องคนนั้นเถอะครับอย่าไปสนใจเลย ผมว่าเรามาคุยเรื่องที่ดินที่คุณตาสนใจกันดีกว่าครับ"

==========================

#กั๊กเว่อร์!!!