มีรักเมื่อพร้อม

บทที่ 6 [1/2]

ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับย่าดาวช่างแสนสั้นเสียจริง เผลอแป๊บเดียววันหยุดก็หมดเสียแล้วทำให้ล้อมเดือนต้องกลับมาทำหน้าที่ตัวเองอีกครั้ง

นับตั้งแต่วันนั้นที่เธอแยกห่างจากเสี่ยเอกก็ผ่านไปแล้วสองวัน เสี่ยเอกส่งข้อความและโทรหาเธอหลายครั้งแต่เป็นเธอเองที่ไม่คิดจะรับสายเขา ยอมรับว่ายังรู้สึกโกรธเขาอยู่แต่เมื่อกลับมาถึงคอนโดแล้วก็ไม่อาจเลี่ยงการพบหน้าเมื่อเขามาหาเธอถึงที่นี่

"เสี่ยโทรหาทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์?"

เสี่ยเอกไม่สวมใส่เสื้อทั้งที่ภายในห้องแอร์เย็นฉ่ำ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงเมื่อเขายังอยู่ในอารมณ์คุกรุ่นที่ติดต่อล้อมเดือนไม่ได้

"ขอโทษค่ะ พอดีว่าหนูปิดเสียงโทรศัพท์ไว้"

หลายครั้งเธอเห็นแล้วล่ะว่าเสี่ยเอกโทรมาแต่เป็นเธอเองที่จงใจไม่รับสายเขาเพราะขี้เกียจจะคุยด้วย อีกอย่างสองวันที่ผ่านมาเธอก็ยุ่งกับการคิดออกแบบโฮมสเตย์กับณัฐพลว่าควรทำอย่างไร เวลาที่ตรงกันของทั้งสองคนมีน้อยล้อมเดือนจึงอยากดูแปลนโฮมสเตย์คร่าวๆ ว่าเป็นอย่างที่เธอต้องการหรือเปล่าเพื่อให้ณัฐพลกลับไปออกแบบเป็นรูปเป็นร่างที่ชัดเจนกว่านี้

"คราวหลังก็รับโทรศัพท์เสี่ยบ้าง"

สองวันที่ผ่านมาเขาทั้งเป็นห่วงเธอแล้วก็กระวนกระวายที่เธอไม่รับโทรศัพท์ ครั้นจะไปหาเธอที่บ้านย่าเขาก็ไม่รู้อีกว่าบ้านย่าเธออยู่ตรงไหนเพราะอย่างนั้นเขาถึงได้หัวเสียอยู่อย่างนี้

"ทานข้าวหรือยังคะ? อยากให้หนูทำอะไรให้กินไหม? "

เพราะไม่อยากทะเลาะกับเขาล้อมเดือนจึงเปลี่ยนเรื่อง เธอเพิ่งกลับมาถึงคอนโดตอนหกโมงเย็นจึงยังไม่ได้ทานข้าว เสี่ยเอกก็ไม่ได้อยากทะเลาะกับล้อมเดือนเช่นกันจึงยอมจบเรื่องที่เธอไม่รับโทรศัพท์เอาไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดอีหนูตัวเองอย่างออดอ้อน

"เสี่ยอยากกินหนู ไม่ได้กินตั้งสองวัน ขอกินก่อนได้ไหม? "

ไม่ว่าเปล่าเสี่ยเอกยังสอดมือผ่านใต้เสื้อครอปที่ล้อมเดือนสวมใส่ เธอคว้ามือเขาเอาไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะเลื่อนสูงมากไปกว่านี้

"เรากินข้าวกันก่อนนะคะ แล้วอีกอย่างหนูยังไม่ได้อาบน้ำเลยค่ะ เอาไว้หนูอาบน้ำตัวหอมๆ แล้วคืนนี้หนูจะปรนนิบัติเสี่ยให้ถึงใจเลยดีไหมคะ?"

แม้จะเสียดายที่ไม่ได้กินอีหนูอย่างที่ใจต้องการ แต่เขาก็ยอมเธอแต่โดยดีเพราะได้ยินเสียงท้องร้องของเธอที่บ่งบอกว่ากำลังหิวข้าวจริงๆ จนเขาอดขำไม่ได้ก่อนจะปล่อยเธอให้รีบไปทำมื้อเย็นสำหรับพวกเขาสองคน

บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ล้อมเดือนกลับมาออดอ้อนเสี่ยเอกเมื่อเธออารมณ์ดีและเธอก็ยังทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเขาว่าหลังอาบน้ำเสร็จจะปรนนิบัติเขาอย่างดี

เสี่ยเอกเองก็ไม่น้อยหน้าล้อมเดือนเช่นกัน เขาปรนนิบัติเธอจนร้องครางเสียงแหบเสียงแห้งเสร็จสมไม่รู้กี่ครั้งต่อครั้ง เตียงนอนกลายเป็นสนามรบชั่วคราวและเมื่อต่างฝ่ายต่างฟาดฟันกันจนหมดแรงจึงพากันนอนกอดกันกลมทั้งที่ยังไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้า

เสี่ยเอกหลุบตามองคนที่นอนซบอกเขาด้วยท่าทีอ่อนล้าด้วยแววตาขบคิด เขาลังเลว่าจะพูดเรื่องที่ดินอีกครั้งหนึ่งดีหรือไม่ แต่เมื่อเห็นดวงตากลมโตของล้อมเดือนที่สบมองเขาก็ทำให้เขานึกเปลี่ยนใจทันที

ไม่เอาดีกว่า อย่าเพิ่งพูดเรื่องนั้นให้อารมณ์เสียกันเลย ตอนนี้เขาอยากอยู่กับล้อมเดือนอย่างมีความสุข…

ส่วนเรื่องที่ดินนั่นหากเขามีวิธีดีๆ เกลี้ยกล่อมเธอเมื่อไหร่เมื่อนั้นค่อยว่ากันอีกทีดีกว่า…

"นอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นไปเรียนแต่เช้า"

เสี่ยเอกประทับริมฝีปากกลางหน้าผากล้อมเดือนแผ่วเบา เขากระชับกอดเธอแน่นขึ้นในขณะที่ล้อมเดือนก็ขยับตัวหาท่านอนที่สบายตัวที่สุดก่อนจะจบลงตรงที่นอนกอดก่ายเขาเอาไว้ ซึ่งเป็นท่าประจำที่เธอและเสี่ยเอกต่างก็ชินทั้งคู่

::

::

สองสัปดาห์ต่อมา…

"เรื่องที่ดินผืนนั้นไปถึงไหนแล้วคะ? "

คณิตาเดินเข้ามาในห้องทำงานภายในเลาจ์ของเสี่ยเอก เธอถามความคืบหน้าจากเขาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ในรอบสองสัปดาห์ที่ผ่านมาและคำตอบที่ได้จากเขาก็ยังคงเป็นคำตอบเดิมๆ เช่นกัน

"เธอไม่ขายครับ"

"ทำไมถึงไม่ขาย จะเล่นตัวอะไรนักหนา"

คณิตาชักสีหน้าหงุดหงิดขึ้นมาทันใดกับคำตอบที่เธอไม่ถูกใจ ยิ่งช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมาเธอกับเสี่ยเอกอยู่ด้วยกันบ่อยๆ แทบทุกวันเพราะเขามีหน้าที่ต้องพาเธอไปดูที่ดินผืนต่างๆ ที่เธอสนใจและนั่นก็ทำให้คณิตาหลงคิดไปว่าเธอสนิทกับเขาแล้วและเธอก็เริ่มเผยนิสัยเอาแต่ใจตัวเองมากขึ้นโดยหลงลืมไปว่าที่เสี่ยเอกทำไปนั้นเป็นเพราะทำตามหน้าที่เท่านั้น

ถ้อยคำต่อว่าของคณิตาที่มีต่อล้อมเดือนทำให้เสี่ยเอกเกิดความไม่พอใจ เขาไม่ได้พูดปรามอะไรออกมาแต่ก็ทำให้คณิตารู้ว่าสายตาคมกริบที่มองมานั้นกำลังตำหนิเธออยู่

"ผมจะกลับแล้ว ถ้าคุณจะอยู่ต่อก็ตามสบาย"

เสี่ยเอกยอมรับว่าเขาให้อภิสิทธิ์คณิตามากพอสมควรเรื่องที่เธอมาเยือนเขาถึงห้องทำงานทั้งที่ปกติแล้วบุคคลที่ไม่มีธุระสำคัญจะไม่สามารถเข้าพบเขาได้ แต่เพราะเห็นว่าเป็นลูกสาวเพื่อนพ่อเขาจึงอะลุ่มอล่วยให้เธอเข้าพบได้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอหน้ากันทุกวันเช่นนี้

"รอด้วยสิคะ ตาออกไปด้วย"

คณิตารีบเดินออกมาจากห้องทำงานพร้อมกับเสี่ยเอก เธอเกาะท่อนแขนของเขาอย่างถือวิสาสะก่อนจะออดอ้อนอย่างลืมตัว

"เราไปทานข้าวด้วยกันดีไหมคะ? ร้านอาหารญี่ปุ่นที่เสี่ยเคยพาตาไปกินครั้งก่อนก็อร่อยดีนะคะ"

เรียวคิ้วเข้มขมวดแน่นเป็นปม นัยน์ตาคมอึมครึมลงเมื่อหลุบตาลงมองท่อนแขนตัวเองที่ตอนนี้กำลังถูกเบียดด้วยหน้าอกของคณิตา

ในใจบังเกิดความรู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุก่อนจะค่อยๆ แงะมือของคณิตาออกจากแขนตัวเองไม่แรงมากนัก

"ผมร้อน ช่วยขยับออกไปห่างๆ หน่อยได้ไหมครับ?"

คณิตาหน้าเจื่อนเมื่อแผนการ 'แอบอ่อย' เสี่ยเอกในครั้งนี้ก็พังไม่เป็นท่า เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่เธอถูกเขาปฏิเสธเรื่องความใกล้ชิดที่เธอพยายามสร้างโอกาสขึ้นมา

คณิตาเคยได้ยินข่าวลือเรื่องเสี่ยเอกมาเยอะจากคนรอบข้าง ข่าวของเขามีทั้งดีและไม่ดีโดยเฉพาะเรื่องความเจ้าชู้และปากว่ามือถึง แต่เมื่อเธอได้รู้จักกับเขาจริงๆ แล้วนั้นกลับพบว่านอกจากจะไม่ใช่พวกปากว่ามือถึงแล้วเขายังไม่เคยทำตัวรุ่มร่ามกับเธอเลยสักครั้งเดียวทั้งที่เธอพยายามอ่อยเขาหลายครั้งแล้ว

คณิตาไม่ปฏิเสธว่าเธอชื่นชอบเสี่ยเอกเสียแล้ว การทำงานร่วมกันในสองสัปดาห์ที่ผ่านมาทำให้เธอชอบเขาได้ไม่ยาก นิสัยอยากได้อะไรแล้วต้องได้ทำให้เธอเกิดความท้าทายขึ้นมา

เธออยากได้เสี่ยเอก...อยากเป็นคนที่กุมหัวใจของเขาเอาไว้ อยากเห็นว่าเขารักเธอและมองแต่เธอเพียงคนเดียว...

หากทำให้เขารักเธอได้ เมื่อนั้นเธอคงจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายชนะและคงจะรู้สึกสาแก่ใจไม่น้อยที่เธออยู่เหนือกว่าบรรดาผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยคบหาหรือเคยเลี้ยงดู...

ต้องทำอย่างไรเธอถึงจะได้หัวใจของผู้ชายคนนี้! ต้องทำอย่างไร!!!

==========================

#สติค่ะสาว! ผู้ชายเขาไม่เล่นด้วยแปลว่าเขาไม่เอาค่ะ!