มีรักเมื่อพร้อม

บทที่ 7 [1/2]

"ผมตรวจดูธีสิสของพวกคุณแล้วนะ ทำได้ดีเลยล่ะ ที่เหลือก็ไม่มีอะไรแล้ว รอเกรดออกอย่างเดียว"

อาจารย์ที่ปรึกษาธีสิสเอ่ยกับล้อมเดือนและเปรมมิกาด้วยรอยยิ้มหลังจากที่เขาตรวจธีสิสให้เธอเรียบร้อยแล้ว

ที่เหลือคือเพียงแค่สอบไฟนอลในบางวิชาเท่านั้นก็ถือว่าสิ้นสุดการเรียนภาคสุดท้าย

"พี่ล้อม ไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำแล้ว ถ้าอย่างนั้นไปเดินเล่นที่ห้างนะคะ พอดีเปรมอยากได้กระเป๋าคอลเลคชั่นใหม่อยู่พอดีเลยค่ะ"

เปรมมิกาเกาะแขนล้อมเดือนและแกว่งไปมาอย่างออดอ้อน ตอนนี้เพิ่งเวลาสี่โมงเย็นล้อมเดือนคิดว่ายังมีเวลาเหลืออีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัดหมายกับเสี่ยเอกที่ก่อนหน้านี้เธอโทรหาเขาเพื่อถามว่าเย็นนี้จะมาทานข้าวกับเธอหรือเปล่า หากเขาบอกว่าไม่ทานเธอก็จะได้หาอะไรกินก่อนกลับคอนโด ทว่าเสี่ยเอกกลับขอนัดเจอเธอที่เลาจ์ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาขอนัดเจอกับเธอนอกเหนือจากคอนโด

ล้อมเดือนนึกแปลกใจไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรให้มากความนอกจากตกปากรับคำตามเวลานัดตอนสองทุ่ม ระหว่างนี้ก็หากิจกรรมทำร่วมกับเปรมมิกาไปก่อน

"เอาสิ อยากไปดูที่ห้างไหนล่ะ?"

ล้อมเดือนไม่ขัดความต้องการของเปรมมิกา เธอรู้ดีว่าน้องรหัสที่พ่วงตำแหน่งเพื่อนเธอคนนี้มีฐานะทางบ้านร่ำรวยมากแค่ไหน เพราะอย่างนั้นจึงไม่แปลกใจที่อีกฝ่ายจะเปลี่ยนกระเป๋าแบรนด์เนมแทบจะเดือนละใบ

ในขณะที่ล้อมเดือนนั้นเลือกใช้กระเป๋าที่ตัวเองสะดวกและไม่ต้องคอยระวัง ซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะไม่ใช่กระเป๋าแบรนด์เนมเพราะล้อมเดือนรู้ตัวดีว่าเธอไม่ใช่คนที่ระมัดระวังตัวสักเท่าไหร่จึงกลัวว่าจะทำกระเป๋าเสียหายหากใช้แบรนด์เนม แต่ถึงอย่างนั้นกระเป๋าแบรนด์เนมทุกใบที่เสี่ยเอกซื้อให้เธอก็เก็บรักษาอย่างดี

"ใจดีที่สุด! ถ้าหากโฮมสเตย์พี่ล้อมเสร็จแล้วเปรมขอเป็นลูกค้าเข้าพักคนแรกนะคะ!"

เปรมมิการู้เรื่องโฮมสเตย์ที่เธอกำลังวางแผนสร้างแล้ว ตอนที่เปรมมิการู้ว่าเธอจะสร้างโฮมสเตย์ก็ตื่นเต้นยกใหญ่ยิ่งกว่าตัวเธอเสียอีกและเมื่อคืนณัฐพลก็เพิ่งส่งแปลนหลังแรกมาให้เธอ ซึ่งตรงกับที่เธอต้องการถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์และเธอก็พึงพอใจมาก

"ได้สิ แต่อาจจะต้องรอหลายเดือนหน่อยนะ"

"รอได้ค่ะ! นานกี่เดือนก็จะรอ!"

ล้อมเดือนนึกเอ็นดูเปรมมิกา ถึงจะอายุห่างกันแค่ปีเดียวทว่านิสัยก็แตกต่างกัน

ตั้งแต่พ่อเสียเมื่อหลายปีก่อนชีวิตของล้อมเดือนก็พลิกผัน โดยเฉพาะวันที่รู้ว่ามีเจ้าหนี้มาทวงเงินหน้าบ้านเพราะแม่เอาบ้านไปจำนองก็ยิ่งทำให้ชีวิตของเธอถึงจุดเปลี่ยน

เมื่อก่อนล้อมเดือนก็เป็นผู้หญิงสดใสร่าเริงตามวัย แต่รอยยิ้มของเธอมันเลือนหายไปในวันที่ชีวิตต้องหาทางดิ้นรนด้วยตนเอง

เธอไม่มีพ่อให้พึ่งพา แม่ก็ดันหนีหายหลังจากที่สร้างเรื่อง ส่วนย่าดาวก็แก่แล้วจะให้มาทำงานเลี้ยงดูเธอก็คงเป็นไปไม่ได้เพราะอย่างนั้นหน้าที่ทุกอย่างที่พ่อเคยทำจึงตกมาอยู่ที่เธอ เท่านั้นยังไม่พอเธอยังต้องทำงานหาเงินมาใช้หนี้ที่แม่ก่อด้วย

ชีวิตที่ต้องหาเงินหลายหมื่นต่อเดือนในวัยที่ยังเรียนอยู่ทำให้ล้อมเดือนเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด แต่แล้วเธอก็หาช่องทางหาเงินได้ในจำนวนมากแม้ว่ามันจะต้องใช้เรือนกายแลกเงินก็ตาม

การเป็นเด็กเสี่ยไม่ได้แย่ แค่ต้องรู้จักเอาใจและออดอ้อนอีกฝ่ายให้เป็นและที่สำคัญต้องอยู่ในที่ที่ของตัวเองห้ามล้ำเส้นอีกฝ่ายเด็ดขาด ที่ผ่านมาล้อมเดือนทำได้ดีมาโดยตลอด ไม่เคยก้าวก่ายชีวิตของเสี่ยเอกเพราะอย่างนั้นเธอจึงเป็นอีหนูเขานานกว่าทุกคนที่ผ่านมา

ล้อมเดือนยอมรับว่างานเด็กเลี้ยงทำให้เธอได้เงินง่ายๆ โดยไม่ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำเหมือนเมื่อก่อน หนี้สินที่ใกล้จะหมดในอีกไม่นานก็เป็นเงินของเสี่ยเอกทั้งนั้นที่ปรนเปรอเธอ แต่ล้อมเดือนก็มองว่ามันคือการแลกเปลี่ยนที่ต่างฝ่ายต่างพึงพอใจ

เธอได้เงินจากเขา ส่วนเขาได้ความสุขทางกายจากเธอ...

::

::

"พี่ล้อม พี่เห็นข่าวอีตาเสี่ยเอกอะไรนี่หรือยัง?"

ในระหว่างที่สองสาวกำลังนั่งกินไอศกรีมอยู่นั้นเปรมมิกาก็ยื่นโทรศัพท์ที่เปิดข่าวเสี่ยเอกให้เธอดู

ล้อมเดือนที่อ่านพาดหัวข่าวพลันชะงักนิ่งไป วูบหนึ่งแววตาเธอฉายชัดถึงความเฉยชาก่อนที่มันจะเลือนหายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ไม่ใช่ว่าที่ผ่านมาหลายสัปดาห์เธอจะไม่รู้เสียหน่อยว่าเสี่ยเอกกับคณิตามักจะตัวติดกัน อีกทั้งฝ่ายหญิงยังโทรมาหาและส่งข้อความหาเสี่ยเอกแทบจะทุกชั่วโมง จนบางครั้งก็ขัดจังหวะเริงรักระหว่างเขากับเธอจนเสี่ยเอกหัวเสียก็มีมาแล้ว

ล้อมเดือนไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์กันเช่นไร เพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยถามเนื่องจากรู้ตัวเองดีว่าไม่ได้อยู่ในจุดที่จะถามซักไซ้เสี่ยเอกได้

"พี่ไม่ค่อยสนใจเรื่องอะไรอย่างนี้น่ะ"

ล้อมเดือนพูดยิ้มๆ พร้อมกับดันโทรศัพท์คืนให้กับเปรมมิกาที่เบ้ปากให้กับข่าวเสี่ยเอก

เธอเคยเจอเสี่ยเอกที่ร้านอาหารญี่ปุ่นพี่ชายเมื่อตอนที่ไปพร้อมกับล้อมเดือนครั้งก่อน แม้จะไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวแต่เปรมมิกาก็ไม่ค่อยชอบผู้ชายประเภทเสี่ยเอก หลายครั้งแล้วที่เธอเห็นข่าวแย่ๆ ด้านไม่ดีของเขาและในสายตาเธอมองว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้มาก พ่อของเธอเคยบอกว่าเสี่ยเอกเคยเลี้ยงอีหนูเป็นสิบคนจึงทำให้เปรมมิกายิ่งไม่ชอบเสี่ยเอกมากขึ้นไปอีก

จะหาว่าเธอตัดสินคนจากข่าวลือก็ได้ อีกทั้งข่าวลือนั้นมาจากพ่อของเธอด้วยจึงทำให้เธอเชื่อสนิทใจว่าคนอย่างเสี่ยเอกนั้นเป็นผู้ชายเจ้าชู้!

"ใครได้เป็นผัวคงเสียใจน่าดู"

เปรมมิกายังไม่วายบ่นงุบงิบเสียงแผ่วก่อนจะเลื่อนหน้าจอเปลี่ยนไปอ่านข่าวอื่น ในขณะที่ล้อมเดือนนั้นกลับเอาแต่เขี่ยไอศกรีมเล่นจนละลายเมื่อเธอกำลังขบคิดอะไรบางอยู่

หลังจากที่ทานไอศกรีมเสร็จเปรมมิกาก็ลากล้อมเดือนเข้าร้านแบรนด์ดังอีกหลายร้านเพื่อให้พี่สาวคนนี้ช่วยเลือกเสื้อผ้าที่เหมาะกับเธอ ล้อมเดือนมีเซ้นส์เลือกเสื้อผ้าได้ดีมากและเสื้อผ้าส่วนใหญ่ก็เป็นพี่สาวคนนี้ที่เลือกให้กับเธอ

กว่าสองสาวจะช็อปปิ้งเสร็จก็เป็นเวลาเกือบหกโมงเย็นแล้ว ล้อมเดือนบอกกับเปรมมิกาว่าเธอมีธุระต่อจึงเลือกที่จะแยกย้ายกันตรงลานจอดรถห้าง

"เจอกันวันสอบนะเปรม"

"ค่ะ ถ้าเปรมไม่เข้าใจเนื้อหาตรงไหน เปรมโทรหาพี่ล้อมได้ไหมอ่า?"

"ได้สิ"

ล้อมเดือนไม่ใช่คนหวงวิชา ตรงไหนที่เธอเข้าใจและสามารถสอนต่อได้เธอก็เต็มใจสอนอีกฝ่ายแบบไม่กั๊ก

"ถ้าอย่างนั้นขับรถกลับดีๆ นะคะ ถึงคอนโดแล้วส่งข้อความมาด้วยน้า~"

หลังจากที่แยกย้ายกับเปรมมิกาแล้วล้อมเดือนก็กลับคอนโด เธอจัดการอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปตามนัดที่เสี่ยเอกนัดหมาย เขานัดเธอสองทุ่มแต่หนึ่งทุ่มกว่าเธอก็จัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว

ล้อมเดือนเลือกที่จะออกก่อนเวลา เธอถึงเลาจ์ก่อนเวลานัดราวๆ ครึ่งชั่วโมงและในตอนที่เธอกำลังจะเดินไปยังห้องส่วนตัวที่เสี่ยเอกนัดหมายไว้นั้นเธอก็บังเอิญเดินผ่านหลังโต๊ะของเขาพอดี...

==========================

#คิดว่าอะไรจะเกิดขึ้นคะ?