มีรักเมื่อพร้อม

บทที่ 8 [2/2]

::

::

หายไปเหี้ยอะไรล่ะ!

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้วอาการเจ็บจี๊ดในอกก็ยังไม่หายไป นับวันมีแต่จะเจ็บมากกว่าเดิมมิหนำซ้ำเสี่ยเอกยังมีอาการกินข้าวไม่ได้นอนไม่หลับด้วย ซึ่งเขาไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นอะไร แต่ที่แน่ๆ หนึ่งสัปดาห์เขารู้สึกแย่ฉิบหายเลย!

ผลพวงจากการกินข้าวไม่ได้นอนไม่หลับทำให้ตอนนี้สภาพร่างกายของเสี่ยเอกผอมลง นอกจากส่งผลต่อร่างกายแล้วอารมณ์ก็ถูกกระทบเช่นกัน

เสี่ยเอกมีอาการหงุดหงิดง่ายจนตอนนี้ใครก็เข้าหน้าเขาไม่ติดทั้งนั้น พนักงานในเลาจ์ที่บางคนเคยพูดคุยเล่นกับเสี่ยเอกก็ไม่กล้าเข้าหาเขาเพราะกลัวอีกฝ่ายจะพ่นไฟใส่อย่างไม่มีเหตุผล

ทุกคนรับรู้ได้ว่าตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาเสี่ยเอกอารมณ์ฉุนเฉียวเหมือนไปกินรังแตนที่ไหนมา ไม่มีใครรู้ว่าเขาอารมณ์เสียจากเรื่องอะไร แม้กระทั่งน้องชายทั้งสองคนก็ยังไม่รู้เช่นกัน

"แดกเหล้าอีกแล้ว! แดกเองจนร้านจะเจ๊งอยู่แล้วโว๊ยยยยย!!! "

ไม้โทโวยวายพี่ชายตัวเองเมื่อเข้ามาในเลาจ์แล้วเห็นว่าเสี่ยเอกกำลังนั่งดื่มบรั่นดีอยู่เพียงคนเดียวตั้งแต่หกโมงเย็นจนกระทั่งตอนนี้ตีสามแล้วก็ยังไม่เลิกดื่ม

เสี่ยเอกเป็นคนคอแข็งก็จริงแต่ถ้าหากดื่มเหล้าเป็นน้ำเปล่าเช่นนี้คอแข็งแค่ไหนก็ร่วงได้ เหมือนอย่างตอนนี้ที่อีกฝ่ายเริ่มนั่งโงนเงน ทั้งยังต้องเพ่งสายตามองว่าน้องชายที่มาหาเขาเป็นใคร

ก็ใครใช้ให้พวกมันสองคนหน้าตาคล้ายกันขนาดนั้นวะ! แม่ง…

"มึงมาทำไมไอ้โท? เป็นเด็กเป็นเล็กทำไมไม่กลับบ้าน? "

เป็นเด็กเป็นเล็กบ้าบออะไรล่ะ เขาอายุน้อยกว่าเฮียสามปี ตอนนี้เฮียสามสิบหกแล้วเขาก็อายุสามสิบสามแล้วไหม?

ไม้โทได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอาให้กับคนเมาที่ตอนนี้ดูเหมือนสติจะไม่ค่อยมี

"กลับไปแล้วไง แต่พ่อใช้ให้มาดูเฮีย"

"ดูทำไม? กูโตแล้ว"

"รู้ว่าโตแล้ว แต่การที่เฮียเอาแต่แดกเหล้าติดกันหลายวันมันทำให้พ่อเป็นห่วง! เล่นขลุกตัวอยู่ที่เลาจ์ไม่กลับบ้านกลับช่องหลายวันซะขนาดนี้ใครจะไม่เป็นห่วงบ้างวะ!"

ไม้โทพูดอย่างหัวเสีย แต่ในความหัวเสียก็นึกเป็นห่วงพี่ชายไม่น้อยเช่นกัน

เสี่ยเอกมีบ้านสองหลัง หลังแรกคือบ้านที่มีพ่อกับน้องชายทั้งสองคนอยู่ บ้านหลังที่สองคือบ้านที่เสี่ยเอกปลูกแยกออกมา แต่ไม่ว่าจะบ้านหลังไหนเสี่ยเอกก็ไม่ได้กลับไปนอนมาหลายวันแล้ว ส่วนใหญ่หลังจากที่ดื่มเสร็จก็จะทำงานที่เลาจ์ต่อทันที

ไม้โทไม่รู้ว่าเพราะอะไรจู่ๆ พี่ชายของเขาถึงขยันทำงานเอาเป็นเอาตายขึ้นมาทั้งที่เลาจ์ก็ไม่ได้จะขาดทุนเสียหน่อย แต่กลับทำงานเหมือนมีหนี้เป็นร้อยล้านเสียอย่างนั้น แล้วไหนจะดื่มเหล้าหนักตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมานี่อีก ทำตัวเหมือนคนอกหักทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้คบหากับใคร

แต่เดี๋ยวนะ…คลับคล้ายคลับคลาว่าเหมือนพี่ชายจะคบหาอีหนูคนหนึ่งอยู่ไม่ใช่หรือไง?

ไม้โทจำได้ว่าพี่ชายเหมือนจะเคยพูดเรื่องอีหนูกับพ่อเมื่อราวๆ สัปดาห์ก่อน…แต่จะใช่ไหมหว่า?

"อย่าบอกนะว่าอกหักจากอีหนูน่ะ? "

ไม้โทหยั่งเชิงถามพี่ชายที่กำลังควงแก้วเหล้าในมือก่อนจะชะงักนิ่งไปทว่าในวินาทีต่อมาเสี่ยเอกก็ส่ายหน้าปฏิเสธน้องชาย

"ไม่ได้อกหัก กูแค่ใจหายที่เขาเลิกเป็นอีหนูกูแล้ว"

"ห้ะ! คนที่พ่อบอกว่าเฮียแอบเลี้ยงลับๆ มาสามปีน่ะเหรอ! "

ข่าวใหม่! และไม้โทก็เพิ่งรู้ว่าพี่ชายตัวเองเลิกกับอีหนูคนนั้นแล้ว!

"เออ"

"เฮียบอกเลิกอีหนูเหรอ? "

"หึ! อีหนูต่างหากที่บอกเลิกกู"

"ห้ะ! "

ไม้โทถึงขั้นอุทานออกมาด้วยความตกใจอีกครั้งอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง คนอย่างพี่ชายเขาน่ะหรือที่ถูกบอกเลิกน่ะ! บ้าน่า!

"ไหนบอกว่าวันนั้นเธอจะไม่มีวันไปจากเฮียไงถ้าเฮียให้เงินเขามากพอ แล้วไหงเป็นอีหนูที่บอกเลิกได้ล่ะ?"

"หึ"

เสี่ยเอกแค่นหัวเราะนึกหยันตัวเอง เขาเองก็เคยคิดอย่างนั้นกระทั่งในวันที่ล้อมเดือนบอกเลิกนี่แหละเขาถึงได้รู้ว่าบางทีเงินก็ซื้อทุกอย่างไม่ได้

แม้แต่ตอนนี้คอนโดที่เขาเคยซื้อให้ล้อมเดือนก็ไม่เอา ที่ผ่านมาเธอรับแค่เงินเดือนจากเขาเท่านั้น ขนาดกระเป๋าแบรนด์เนมที่เขาเคยซื้อให้ใช้นับสิบๆ ใบมันก็ถูกเก็บเอาไว้อย่างดีอยู่ในตู้เพราะเธอก็ไม่ได้เอากระเป๋าพวกนั้นไปด้วย

"กูมั่นหน้ามากไปเองแหละ"

เสี่ยเอกยอมรับออกมาได้ง่ายๆ แต่นั่นกลับเรียกเสียงหัวเราะขบขันจากน้องชายที่ถึงกับขำจนตัวงออย่างไร้ความเกรงใจ

เขารู้แล้วล่ะว่าอาการกินไม่ได้นอนไม่หลับของพี่ชายเกิดจากอะไร ที่แท้เป็นพี่ชายเขาที่ถูกบอกเลิกนี่เอง! ถ้าอย่างนั้นอาการที่พี่ชายเป็นคงจะไม่ใช่แค่ใจหายแล้วล่ะมั้ง แต่นี่มันเป็นอาการอกหักชัดๆ!

อกหักแบบไม่รู้ตัวเสียด้วย! โธ่เอ้ยยยยยยย พลาดท่าหลงรักอีหนูเสียแล้วพี่ชายกู!

"มึงขำเหี้ยอะไรไอ้โท! "

ขำคนอกหักไม่รู้ตัวไง!

ไม้โทอยากบอกอย่างนั้นแต่เขาก็ยั้งปากเอาไว้ได้ทัน ทั้งที่รู้ว่าพี่ชายตัวเองอยู่ในอาการอกหักแต่เขาก็ไม่คิดที่จะบอกพี่ชายให้รู้ตัวเร็วๆ นี้หรอก เขาเองก็อยากจะรู้นักว่าพี่ชายจะรู้ตัวตอนไหนว่าตัวเองกำลังช้ำรักจากอีหนู!

"โทษๆๆ จะไม่ขำแล้ว ดื่มก่อนๆ จะได้ใจเย็นๆ"

ไม้โทพยายามกลั้นขำเอาไว้ เขารินบรั่นดีเพิ่มใส่แก้วพี่ชายอย่างเอาอกเอาใจก่อนจะทำทีเป็นช่วยหาทางออกให้คนอกหักไม่รู้ตัว

"เมื่อกี้เฮียบอกว่าอะไรนะ? ใจหายใช่ปะที่เขาเลิกเป็นอีกหนูเฮียแล้ว? "

"เออ"

"ผมมีวิธีแนะนำนะ อยากลองฟังดูไหม? "

"มึงลองพูดมา"

เสี่ยเอกไม่คิดปิดกั้นตัวเองเช่นกัน เขาอยากจะรู้ว่าน้องชายมีวิธีแก้อาการใจหายของเขาได้อย่างไร

"ก็หาอีหนูคนใหม่มาแทนสิ"

"…"

"เผื่อมีคนใหม่แล้วมันอาจจะช่วยทำให้เฮียรู้สึกดีขึ้นก็ได้นะ ทุกทีเลิกกับอีหนูคนเก่าเฮียก็เรียกคนใหม่เลยไม่ใช่หรือไง? ลองดูหน่อยไหมล่ะ?"

เสี่ยเอกกระดกบรั่นดีในแก้วจนหมดก่อนจะหลับตาลงเมื่อรู้สึกว่าอาการวิงเวียนเริ่มมากขึ้นทุกขณะ ทว่าในจังหวะที่หลับตานั้นใบหน้าของล้อมเดือนก็แทรกขึ้นมาและตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาก็เป็นเช่นนี้ตลอด เพราะอย่างนั้นจึงทำให้เขาไม่อาจข่มตานอนหลับได้

นึกถึงล้อมเดือนทีไรหัวใจเขาเจ็บแปลบทุกที…หรือต้องใช้วิธีที่ไม้โทบอกเขาจะได้ไม่ต้องคอยนึกถึงล้อมเดือนอีก แต่ลองดูก็ไม่เสียหายนี่

เมื่อคิดได้อย่างนั้นเสี่ยเอกก็ลืมตาขึ้นแต่นัยน์ตาสีนิลคู่คมกลับฉายชัดถึงความเฉยชาออกมา

"มึงเรียกมาสักหกเจ็ดคน กูจะเลือกเอาคนที่กูถูกใจที่สุด"

==========================

#แช่งมัน ขอให้หำไม่ตั้ง