'ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว เสี่ยเอกที่ทานข้าวจนอิ่มหนำในรอบหนึ่งสัปดาห์จึงคิดว่าถึงเวลาที่เขาควรกลับได้แล้วหลังจากที่รบกวนเวลาสองย่าหลานจนดึกดื่นเช่นนี้
"ดึกแล้ว ผมคงต้องกลับแล้วครับย่าดาว"
เสี่ยเอกลุกขึ้นยืนจากโต๊ะอาหาร เขากำลังจะกล่าวลาย่าดาวแต่ก็ถูกผู้สูงวัยรีบเกาะแขนเอาไว้ แววตาของท่านดูฉงนเมื่อคนที่เธอคิดว่าเป็นลูกชายกำลังกล่าวลา
"กลับไปไหน? บ้านแกอยู่นี่นะตาหมอก"
"เอ่อ…คือผม…"
เสี่ยเอกเกิดอึกอักขึ้นมา เขาเหลือบตามองล้อมเดือนที่มีสีหน้าลำบากใจไม่ต่างกันแต่ถึงอย่างนั้นก็หันไปพูดกับย่าดาวด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม
"ผมต้องกลับแล้วครับ เอาไว้ผมจะมาหาย่าดาวนะ"
เสี่ยเอกพยายามตะล่อมย่าดาวแต่เธอก็ไม่คิดจะฟังอะไรทั้งนั้น ลูกชายกลับมาหาเธอทั้งทีจะปล่อยให้ไปนอนที่อื่นได้อย่างไร! นี่มันบ้านของเขานะ เขาต้องนอนที่บ้านตัวเองสิ!
"ไม่ได้! ยังไงก็ต้องนอนที่นี่ แม่ไม่ให้หมอกกลับไปแล้วนะ! "
"ย่าดาวคะ
