The Opposite of Hate

3. BECOMING ENEMIES

THE OPPOSITE OF HATE

"Becoming Enemies"

Everyday sa academy, palagi akong inaway at binubully ng lalaking iyon si Liam and it continued for months, gusto ko mang gumanti pero ayaw ko nang-away. Isang araw stress ako at miserable pagdating sa paaralan at noong ibinuksan ko na sana ang pinto ng aming classroom, binuhusan ako ng isang malamig na tubig na inihanda na ni Liam.

"Baliw ka ba?! halos araw-araw muna akong inaway at binubully! Ang immature mo!". galit na sinabi ko sa kanya at halos ng maputulan na ng ugat.

"HAHA, deserve mo yan!". sabi nito habang pinagtawanan lang ako ng aming kaklase, sa sobrang inis ko ay umalis nalang ako sa classroom at pumunta sa clinic, dahil biglang nahilo at sumakit ang ulo ko.

Liam's pov:

Natawa ako dahil sa ginawa ko sa kanya at palaging sinasabi sa aking sarili na "nararapat yan sa iyo". pero hindi kung mapigilang ma notice ang expression niya sa mukha. Mukhang pagod siya, hindi ko mapigilang sundin siya kung saan siya pupunta.

Habang sinusundan ko siya. "Papunta pala siya sa clinic". sabi ko sa aking sarili.

I observe her, na hindi ko naman alam kung bakit ko pa siya sinusundan, as soon as I hear her talking kung gaano kasakit ang ulo niya, I just found myself buying a medicine for her. Kahit alam ko naman na bibigyan siya ng nurse.

"Why the f*ck I act like this?!". I said to myself while buying the medicine for her headache.

Pagkatapos I wait for her to come out in the clinic to hand her the medicine.

*sigh*

"What the hell is wrong with me?!". My face is burning hot and I feel my cheeks getting red, still wondering of my sudden actions about her.

Kira's pov:

Nasa clinic na ako at yung nurse ay binigyan ako ng medicine.

"Okay ka lang ba?". sabi ng nurse sa akin.

"O-opo, maraming salamat". Pero it's clear na nandiyan parin yung sakit, kaya nag excuse nalang ako na umuwi ng bahay, kahit kakapunta ko lang sa academy.

Nung lumabas na ako ng clinic natagpuan ko si Liam na para bang may inantay.

"Ano? aawayin mo naman at bubulihin ako". Pilit kung sinabi kahit masakit ang ulo ko.

Inexpect ko siya na tatawanin at aawayin ako, dahil yun lang naman ang palagi niyang ginawa sa akin. Pero iba ang ginawa niya

"Kunin mo tong gamot, pandak! Sakit pala ng ulo mo, di mo manlang sinabi". Sabi nito habang binigay ang gamot.

"E-eh? bakit ko naman sasabihin? at pake mo! binigyan na ako ng nurse!". sabi ko, na nababagohan sa mga ginawa at sinabi niya.

"Just take it, i***t! para mas madali kang gumaling!". sabi nito na may inis sa boses.

Nagtataka ako at bigla nalang akong nakatanong ng "Do you care about my health, huh?".

"H-hindi ah, wag kang assuming diyan, ginawa lang ko yan dahil wala akong ma bully sa susunod na araw, ang boring". He then quickly look away and left.

Ang weird...