ตอนที่ 4
แววตาของจ่าสิงห์เต็มไปด้วยความละอาย แต่ความใคร่ก็ฉายชัดไม่แพ้กัน
เชอรี่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม แม้หัวเข่าจะแดงก่ำเพราะการคุกเข่าบนพื้นถนนที่หยาบกร้าน เธอกวาดสายตาไปรอบ ๆ เพื่อดูว่ามีรถผ่านมาหรือไม่
หญิงสาวไม่รีบร้อนจัดชุดให้เข้าที่ แต่กลับเอื้อมมือเข้าไปในเดรสสั้นรัดรูป ถอดกางเกงจีสตริงลูกไม้สีดำของเธอออกมาอย่างรวดเร็ว
ก่อนที่จ่าสิงห์จะได้ขยับตัว เชอรี่ก็ยัดจีสตริงชิ้นจิ๋วที่ชุ่มชื้นไปด้วยน้ำรักของเธอ ใส่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบของเขาทันที
“ที่ระลึกค่ะ...”
เธอพูดด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยชัยชนะ น้ำเสียงของเธอไม่ได้มีการขอร้องหรืออ้อนวอนอีกต่อไปแล้ว
เชอรี่หันกลับไปหาท่อนเนื้อใหญ่ที่ยังคงแข็งโด่อยู่ เธอใช้มือเล็ก ๆ ของเธอโอบกอบมันไว้ แล้วจูงจ่าสิงห์ให้เดินตามเธอมาอีกด้านหนึ่งของรถที่อยู่ริมถนน เป็นมุมที่มืดสลัวและลับตาคนยิ่งกว่าเดิม
เมื่อมาถึงจุดที่ต้องการ เชอรี่ก็ป
