ในคลาสเรียนของปีสี่
“เวย์ นายทำเกินไปป่ะ ถึงขั้นต้องฉีกสมุดน้องมันเลยหรือไง” เพื่อนสาวคนหนึ่งเข้ามาพูดกับกลุ่มชายหนุ่มที่นั่งคุยกันอยู่หลังห้อง เจ้าของชื่อหันไปมองเจ้าของเสียงด้วยนัยน์ตาจริงจัง ปกติไม่มีใครกล้าปรามเขานอกจากหล่อน
“แล้วไงวะขิง”
ชื่อของหล่อนคือขิง ที่เขาพูดไม่ใส่อารมณ์เหมือนเวลาพูดกับคนอื่นไม่ใช่เพราะกลัวหล่อน แค่เห็นใจเพราะบ้านหล่อนค่อนข้างจนเป็นผู้หญิงขยันต้องทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียน
“น้องเป็นผู้หญิงนะเว้ย คิดถึงเพศแม่บ้าง”
“แล้วไงจะปล่อยให้รุ่นน้องข้ามหัวเหรอวะ กูไม่สนหรอกจะผู้หญิงหรือผู้ชาย เลือกเข้ามาเรียนคณะวิศวะก็เหมือนกันหมด” เสียงแข็งไม่เพียงเอ่ยกับหล่อน แต่ยังกวาดสายตามองเพื่อนคนอื่นที่มองมายังตัวเอง ทำให้ไม่มีใครพูดอะไรต่อ ปล่อยเลยตามเลยแล้วแต่ไอ้คนหัวดื้อจะทำ ถือว่าน้องคนนั้นซวยก็แล้วกันดันไปกระตุกหนวดเสือเข้า
วินาทีที่ในห้องปกคลุมไปด้วยความเงียบจากน้ำมือขอ
