ถึงเวลาเข้าเรียน
นิวเยียร์เข้ามาในคลาสเรียนเป็นคนสุดท้ายโชคดีที่วันนี้อาจารย์มาช้า ไม่งั้นเธอคงเป็นเป็นสายตาจากเพื่อน กระนั้นพวกผู้ชายก็ยังมองความสวยของเธอไม่วางตา จะว่าวันนี้สวยกว่าทุกวันก็ได้เพราะร่างบางมาพร้อมรอยยิ้ม...ยิ้มทีโลกละลายเชียวล่ะ
แม้แต่เพื่อนสนิทยังประหลาดใจ ที่วันนี้นิวเยียร์มาด้วยความสดใสไม่อมทุกข์เหมือนทุกวัน
ร่างบางนั่งเก้าอี้ข้างเพื่อนตัวที่ถูกจองไว้ให้ในตำแหน่งตรงกลางระหว่างพวกเธอทั้งสองคน
“มีเรื่องดีเหรอ” เหมยถามเปิดประเด็นก่อน
“ดีสิ เพราะฉันย้ายออกมาอยู่หอแล้ว”
สองสาวทำหน้าตกใจ เข้าใจแล้วว่าทำไมเพื่อนถึงอารมณ์ดี แต่ก็ยังค้างคาใจทำไมพี่ชายขี้หวงน้องถึงได้ยอมปล่อยง่าย ๆ ทั้งที่ตอนเรียนมอปลายยังยอมไปรับไปส่งด้วยตัวเอง ไม่ยอมให้นิวเยียร์กลับด้วยรถสาธารณะด้วยซ้ำ
แต่ให้ถามก็คงไม่ได้คำตอบ เพราะถ้านิวเยียร์รู้เหตุผลก็คงเล่าไปตั้งนานแล้ว
วันต่อมา
ปีหนึ่งต้องส่งสมุดลา
