เช้าต่อมา
แกร๊ก!!
ร่างบางสะดุ้งตื่นหลังจากได้ยินเสียงปิดประตู ลุกพรวดนั่งอย่างกับฟูกร้อนระอุ หลุบมองสภาพตัวเองเป็นอันดับแรก เมื่อพบว่าเสื้อผ้ายังปิดมิดชิดเหมือนเดิมก็ถึงกับถอนหายใจเฮือกยาวอย่างโล่งอกที่ไม่โดนฉวยโอกาสตอนหลับ ก่อนจะหันไปมองข้าง ๆ พบกับความว่างเปล่ากับผ้าปูที่นอนยับตามรูปร่างของเขา
อันดับต่อมาเรื่องโจรยังคังค้างคาใจอยู่ เธอลุกไปเปิดประตูระเบียงสำรวจให้แน่ใจ และพบเข้ากับรอยรองเท้าผู้ชายย่ำดินสีดำสำหรับปลูกต้นไม้ เป็นเครื่องยืนยันอย่างดีว่าเมื่อคืนตนไม่ได้คิดไปเอง แต่มันเป็นใครล่ะ? จะบอกว่าเป็นไอ้โรคจิตก็ไม่ใช่เพราะห้องตัวเองไม่ได้ตากชุดชั้นในไว้ แถมยังเป็นชั้นห้าตามที่เขาพูดเมื่อคืน มันกล้าเสี่ยงตายปีนขึ้นมาเพื่ออะไรกันแน่? ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ
ร่างบางเลือกสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง กลับเข้าห้องมาอาบน้ำอาบท่าสวมยูนิฟอร์มนักศึกษาไปเรียน
โชคดีที่วันนี้เป็นวันศุกร์ คลาสเรียนม
