เธอจำเสียงคนด้านหลังได้ พลันหยุดนิ่งไม่ขัดขืนอีก ยอมถูกเขาพาเข้ามาห้องข้าง ๆ ใช่! นั่นคือห้องของมัน ไอ้พี่เวย์
“ทำบ้าอะไรของพี่เนี่ย” เสียงแว้ดเผลอตะคอกเสียงดัง ชายหนุ่มรีบเอานิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากตัวเอง “เบา ๆ ก็ได้ อยากให้อีป้าขึ้นมาดูหรือไง”
เธอเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ใช่แค่เธอสินะที่กลัวโดนดุ เขาก็ด้วย...คนอะไรทำปากเก่งกับรุ่นน้อง แต่พอเจอป้ามหันตภัยเข้าหน่อยก็กลัวเหมือนกันสินะ
เพราะคิดเช่นนั้นร่างบางจึงเผลอหัวเราะออกมาเบา ๆ ทำเอาคนเบื้องหน้าถึงกับฉงน “มีอะไรน่าขำ”
“เปล่า ว่าแต่นายมีอะไร ทำไมต้องลากฉันมาห้องนายด้วย”
“ไหน ๆ ก็เป็นพี่รหัสแล้ว ลองเรียกพี่เวย์สิ” จู่ ๆ เขาก็ทำหน้าจริงจัง
“แค่นี้เนี่ยนะ ไร้สาระจริง ๆ” เธอทำหน้าเอือมระอาพร้อมกับส่ายศีรษะ ก่อนจะหมุนตัวไปทางประตู แต่มีเหรอที่เขาจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ
มือหนาข้างหนึ่งโอบเอวคอดกิ่วแน่น ส่วนอีกข้างยื่นไปจับแขนเรียวที่กำลังยื่นไปหาลู
