นิวเยียร์นั่งแท็กซี่กลับบ้านกว่าจะถึงก็ปาไปเกือบหนึ่งทุ่ม คลาสเรียนเลิกตั้งแต่บ่ายสามก็จริง แต่เธอเลือกที่จะไปเดินเล่นในห้างสรรพสินค้าเพื่อฆ่าเวลา
“ทำไมกลับช้า”
เท้าคู่สวยแตะพื้นบ้านปุ๊บเสียงก็ดังมาจากด้านข้างทันที จะเป็นใครล่ะถ้าไม่ใช่พี่ชายของเธอ ยืนมองตาขวางกอดคอพิงกรอบประตู
“มีประชุมเชียร์”
“โกหก”
“ใช่นิวโกหก ที่กลับช้าเพราะไม่อยากอยู่บ้านเฮงซวยไง”
“ทำไมล่ะนิวเยียร์ ที่นี่คือบ้านของพวกเรา เราเหลือกันแค่สองพี่น้องแล้ว” นัยน์ตาสีนิลสั่นไหว สะเทือนใจกับคำพูดของน้องสาว
“พอเถอะนิวไม่อยากฟัง”
“ก็ได้พี่ไม่พูดแล้ว”
“อ้อ! นิวอยากจะย้ายไปอยู่หอพักใกล้มหาลัย”
“ไม่ได้!!” ยังไม่ทันฟังเหตุผลของคนเป็นน้อง ปกรณ์ก็เอ่ยตัดหน้าทันที
“เรื่องนี้นิวไม่ได้มาขออนุญาต แต่มาบอกให้รู้เฉย ๆ”
“พี่ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น มีบ้านตัวเองแท้ ๆ จะไปอยู่หอทำไม”
“เรื่องเรียนนิวตามใจพี่ปกรณ์แล้ว จะย้ายไปอยู่หอแค่นี
