Project Chronos

BÖLÜM 8

Sektör 4: Yıldızlara Açılan Kapı

Sektör 3 turu tamamlandığında Ethan’ın aklında tek bir düşünce kalmıştı.

Quart yalnızca makineler üretmiyordu.

Onlara öğrenmeyi de öğretiyordu.

Yapay zekâ laboratuvarından çıktıktan sonra günün geri kalanı kısa bilgilendirmelerle geçti. Dr. Chen, ertesi gün ziyaret edecekleri bölümün öğrenciler arasında en çok merak edilen sektörlerden biri olduğunu söylediğinde Noah hemen yerinden doğrulmuştu.

"Uzay mı?"

Dr. Chen başını salladı.

"Sektör 4. Uzay Teknolojileri."

Noah o an kahvesini masaya bırakmış ve ciddi bir yüz ifadesiyle konuşmuştu.

"Tamam. Ben yarın buraya duygusal olarak hazır geleceğim."

Olivia gülmüştü.

"Sen hiçbir şeye duygusal olarak hazır gelmiyorsun."

"Bu farklı. Uzay ciddi bir konu."

Ethan da aynı fikirdeydi.

O gece eve döndüğünde Sektör 4’ü düşünmeden duramamıştı. Çocukken izlediği uzay görevleri, Ay üsleri, Mars kolonileri ve yörüngedeki dev istasyonlar aklına gelmişti. Quart’ın bu alanlarda çalıştığını biliyordu ama bunu yakından görmek bambaşka bir şey olacaktı.

Ertesi sabah ana salona geldiğinde Olivia ve Noah çoktan oradaydı.

Noah her zamankinden daha uyanık görünüyordu.

Ethan bunu fark edince kaşlarını kaldırdı.

"Bugün kahveyi mi artırdın?"

Noah başını iki yana salladı.

"Hayır. Bugün uzay günü. Kahveye gerek yok."

Olivia ona baktı.

"Bu cümleni gün sonunda tekrar hatırlatacağım."

Birkaç dakika sonra Dr. Chen Grup 14’ün yanına geldi.

"Herkes hazırsa başlayalım. Bugün Sektör 4’ü gezeceğiz."

Noah hemen elini kaldırdı.

"Uzay kıyafeti giyecek miyiz?"

"Hayır."

"Peki yerçekimsiz ortam?"

Dr. Chen kısa bir süre durdu.

"Belki."

Noah’ın yüzü aydınlandı.

"İşte bunu duymak istiyordum."

Grup ana salondan ayrılıp Sektör 4’e doğru ilerlemeye başladı. Bu kez geçtikleri koridor diğerlerinden farklıydı. Duvarlarda Dünya’nın yörüngesinden alınmış canlı görüntüler vardı. Bazı ekranlarda uyduların rotaları, bazı ekranlarda ise Mars yüzeyinden gelen araştırma verileri gösteriliyordu.

Ethan yürürken ekranlardan birinde dönen Dünya görüntüsüne baktı. Mavi gezegen, siyah boşluğun içinde yavaşça dönüyordu. O görüntüyü daha önce sayısız kez görmüştü ama burada, Quart’ın içinde, ona daha gerçek görünüyordu.

Koridorun sonunda büyük bir kapıya ulaştılar.

Kapının üzerinde parlak harflerle yazıyordu:

SEKTÖR 4

Uzay Teknolojileri

Kapılar açıldığında öğrencilerin çoğu aynı anda sessizleşti.

İçerisi devasa bir hangarı andırıyordu. Tavan o kadar yüksekti ki yukarıdaki ışık sistemleri yıldızlar gibi görünüyordu. Salonun bir tarafında küçük keşif araçları, diğer tarafında uydu parçaları ve roket motoru prototipleri vardı. Ortada ise yarım halde duran büyük bir uzay aracı gövdesi bulunuyordu.

Noah birkaç saniye boyunca konuşamadı.

Sonra alçak sesle mırıldandı.

"Tamam. Bu kez gerçekten laboratuvar demek haksızlık olur."

Dr. Chen hafifçe gülümsedi.

"Sektör 4, Quart’ın uzay görevleri için geliştirdiği sistemlerin tasarlandığı ve test edildiği bölümdür. Burada roket motorları, uydu teknolojileri, yaşam destek sistemleri, yörünge hesaplama yazılımları ve gezegen yüzeyi araştırma araçları üzerinde çalışılır."

Olivia büyük uzay aracı gövdesine baktı.

"Bu gerçek bir araç mı?"

"Evet. Tam ölçekli bir test modeli. Uzaya gönderilmeyecek ama gönderilecek aracın bütün sistemleri önce burada denenir."

Ethan araca yaklaştıkça detayları daha net gördü. Dış yüzeyi pürüzsüz değildi. Üzerinde küçük paneller, sensör yuvaları ve ısıya dayanıklı plakalar vardı.

Dr. Chen açıklamaya devam etti.

"Uzay araçlarında en küçük hata bile büyük sonuçlar doğurabilir. Dünya’da bozulan bir sistemi tamir etmek kolaydır. Ama yörüngede ya da başka bir gezegende her şey daha zordur. Bu yüzden burada her parça defalarca test edilir."

Noah elini kaldırdı.

"Yani uzayda ‘kapatıp açmayı denediniz mi’ işe yaramıyor mu?"

Dr. Chen ona baktı.

"Bazen işe yarar."

Noah memnun bir şekilde başını salladı.

"Demek insanlığın temel çözümü hâlâ geçerli."

Grup ilk olarak uydu test alanına götürüldü. Camın arkasında küçük ve orta boy uydular vardı. Bazıları küp şeklindeydi, bazıları ise geniş panellerle kaplıydı. Robot kollar uyduların üzerinde çalışıyor, araştırmacılar ekranlardan sinyal değerlerini izliyordu.

Dr. Chen bir uydu modelini işaret etti.

"Uydular yalnızca iletişim için kullanılmaz. Hava tahmini, afet takibi, tarım analizi, okyanus gözlemi, navigasyon ve bilimsel araştırmalar için de kullanılır."

Ethan cama yaklaştı.

"Bu kadar küçük bir cihaz gerçekten Dünya’yı izleyebilir mi?"

"Evet. Boyut her zaman kapasiteyi belirlemez. Önemli olan sensörler, enerji verimliliği ve veri işleme gücüdür. Sektör 1’de gördüğünüz işlemciler burada da kullanılır."

Olivia başını salladı.

"Yani sektörler yine birbirine bağlanıyor."

"Kesinlikle," dedi Dr. Chen. "Sektör 2 enerji sağlar. Sektör 3 veriyi yorumlar. Sektör 4 ise bu sistemleri Dünya’nın dışına taşır."

Bir sonraki bölümde onları roket motoru test alanına götürdüler. Burada gerçek ateşleme yapılmıyordu ama motorların iç yapısı hologramla gösteriliyordu. Salonun ortasında dev bir motor modeli belirdi. İçinden renkli akış çizgileri geçiyor, yakıtın nasıl hareket ettiği gösteriliyordu.

Dr. Chen modele dokundu.

"Bir roket motorunun görevi yalnızca güçlü olmak değildir. Aynı zamanda kontrollü, verimli ve güvenilir olmalıdır. Uzayda fazladan yakıt taşıyamazsınız. Her gram önemlidir."

Noah ekrana baktı.

"Ben çantama fazla defter koyunca yoruluyorum. Bunlar gram hesabıyla uzaya çıkıyor."

Olivia gülümsedi.

"Sonunda mantıklı bir karşılaştırma yaptın."

"Teşekkür ederim. Gelişiyorum."

Turun en dikkat çekici kısmı ise yerçekimi simülasyon odasıydı.

Dr. Chen grubu geniş, dairesel bir salonun önünde durdurdu. İçeride zemin hareketli panellerden oluşuyordu. Tavandan sarkan destek sistemleri ve duvarlarda denge sensörleri vardı.

"Bu odada farklı yerçekimi koşulları simüle edilir," dedi Dr. Chen. "Ay, Mars ya da düşük yörünge koşullarında insanların ve robotların nasıl hareket edeceği test edilir."

Noah heyecanla öne çıktı.

"Az önce ‘belki’ demiştiniz."

Dr. Chen kısa bir süre düşündü.

"Bir gönüllü alabiliriz."

Noah hiç beklemeden elini kaldırdı.

"Ben."

Olivia Ethan’a döndü.

"Bunu kaydetmemiz gerekirdi."

Noah güvenlik kemeri takılarak simülasyon alanına alındı. Sistem çalıştığında adımları bir anda hafifledi. İlk birkaç saniye dengede kalmaya çalıştı. Sonra fazla yüksek zıpladı ve komik bir şekilde yana savruldu.

Grubun içinden kahkahalar yükseldi.

Noah tutunma koluna sarıldı.

"Ben iyiyim. Bilim adına küçük bir düşüştü."

Dr. Chen sistemi kapattığında Noah biraz sendeleyerek dışarı çıktı.

Olivia gülerek sordu.

"Uzay deneyimin nasıldı?"

Noah nefesini toparladı.

"Kısa, sarsıcı ve gurur kırıcı."

Ethan güldü ama aynı zamanda etkilenmişti. Burada uzay yalnızca uzak bir hayal gibi anlatılmıyordu. Ölçülüyor, deneniyor, hesaplanıyor ve adım adım ulaşılabilir hale getiriliyordu.

Turun sonunda Dr. Chen onları büyük hangarın ortasına götürdü. Tavandaki ekranlarda Dünya, Ay ve Mars arasında çizilmiş görev rotaları belirdi.

"İnsanlık uzaya yalnızca merak ettiği için çıkmadı," dedi Dr. Chen. "Bazen Dünya’yı daha iyi anlamak için dışarıdan bakmak gerekir. Uzay araştırmaları, gezegenimizi korumak için de önemlidir."

Ethan ekrandaki Dünya görüntüsüne baktı.

Sektör 4 ona başka bir şey hissettirmişti.

Sektör 1’de teknoloji küçülmüştü.

Sektör 2’de güç büyümüştü.

Sektör 3’te makineler öğrenmişti.

Ama burada, Sektör 4’te, bütün bunlar gökyüzüne doğru uzanıyordu.

Noah sessizce ekranı izledi.

Olivia da bu kez şaka yapmadı.

Bir süre kimse konuşmadı.

Çünkü bazen insanın önünde duran şey, kelimelerden daha büyüktü.