chapter 3
1210 Words
Mabilis ang t***k ng puso ko habang pilit kong inaalala ang lahat.
Parang may mabigat na kamay na pumipiga sa dibdib ko.
“Si Mama… si Papa… kailangan ko silang puntahan,” halos pabulong ngunit nagmamadaling sabi ko habang pilit bumabangon mula sa kama.
Agad akong hinawakan ng babae sa balikat.
“Sandali lang, iha,” mahinahon niyang sabi.
Pero hindi ko siya pinakinggan.
Parang may apoy sa loob ko na nagtutulak sa akin na tumayo.
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nawala.
Hindi ko alam kung anong nangyari sa bahay.
Hindi ko alam kung may naghihintay pa ba sa akin doon.
“Mama… Papa…” paulit-ulit kong bulong habang pilit itinatanggal ang kumot sa katawan ko.
Pero nang tumayo ako, biglang umikot ang paningin ko.
Parang gumalaw ang buong silid.
Napahawak ako sa gilid ng kama.
“Dahan-dahan lang,” sabi ng babae habang tinutulungan akong umupo ulit.
“Mahina pa ang katawan mo.”
“Hindi puwede,” umiiyak kong sabi.
“Kailangan kong umuwi.”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
Sa mga mata niya, nakikita ko ang awa.
At may kung anong lungkot na parang may alam siyang hindi ko pa alam.
“Ano ang pangalan mo? ” mahina niyang tanong.
“Rebecca,” sagot ko.
“Rebecca Sandoval.”
Tumango siya nang bahagya.
“Ako si Doñia Teresa.”
Pinisil niya ang kamay ko.
“Isang buwan kang walang malay.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Isang… buwan? ”
“Oo.”
Pakiramdam ko ay parang may humampas na matigas na bagay sa ulo ko.
Isang buwan.
Ibig sabihin…
Isang buwan akong nawala.
Isang buwan akong hindi nakauwi.
Isang buwan na walang balita sina Mama at Papa kung nasaan ako.
Biglang bumagsak ang mga luha ko.
“Hindi… hindi puwede…”
“Rebecca…”
“Kailangan ko silang makita! ” sigaw ko.
Napahinto si Doñia Teresa.
Nakita ko ang pag-aalala sa mukha niya.
Pero bago pa siya makapagsalita, biglang bumukas ang pinto ng silid.
Isang nurse ang pumasok.
“Ma’am, kailangan na pong palitan ang IV…"
Naputol ang sasabihin niya nang makita akong nakaupo.
“Gising na siya? ”
“Kanina lang,” sagot ni Doñia Teresa.
Lumapit ang nurse sa akin.
“Miss, kailangan po ninyong magpahinga.”
“Hindi ako puwedeng magpahinga,” sagot ko agad.
“Kailangan kong umuwi.”
“Hindi pa kayo puwedeng umalis.”
“Hindi ninyo naiintindihan,” umiiyak kong sabi.
“Naghihintay ang pamilya ko sa akin.”
Tahimik ang nurse sandali.
Pagkatapos ay marahan siyang tumingin kay Doñia Teresa.
Parang may tahimik silang usapan na hindi ko naririnig.
Lalo akong kinabahan.
“Bakit? ” tanong ko.
“Anong ibig sabihin niyan? ”
Walang sumagot.
Mas lalo akong natakot.
“Sabihin ninyo sa akin! ”
Huminga nang malalim si Doñia Teresa.
“Rebecca…”
Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.
“May isang lalaking pumunta dito dalawang linggo na ang nakalipas.”
Napakunot ang noo ko.
“Lalaki?”
“Oo.”
“Tinatanong niya kung may babaeng nakita sa bangin.”
Biglang nanlamig ang katawan ko.
“Bangin…”
Unti-unting bumalik sa isip ko ang huling sandali bago ako nawalan ng malay.
Ang putok ng baril.
Ang pagbagsak ko sa bangin.
Ang malamig na hangin habang nahuhulog ako.
Napahawak ako sa dibdib ko.
“Hinahanap niya ako? ”
“Hindi ka niya kilala,” sabi ni Doñia Teresa.
“Pero may dala siyang larawan.”
“Larawan?”
Tumango siya.
“Larawan mo.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Sinabi niya na may nawawalang babae.”
“Sinabi rin niya na may reward kung may makakapagbigay ng impormasyon.”
Hindi ako nagsalita.
Pakiramdam ko ay parang bumigat ang hangin sa paligid ko.
“Pero hindi ko sinabi na nandito ka,” dagdag ni Doñia Teresa.
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit po? ”
Huminga siya nang malalim.
“Dahil nakita ko ang mga sugat mo.”
Dahan-dahan siyang tumingin sa mga galos sa braso ko.
“At nakita ko ang takot sa mukha mo.”
Tahimik kaming dalawa sandali.
“Pakiramdam ko,” sabi niya, “hindi mabuting tao ang naghahanap sa’yo.”
Biglang bumalik sa isip ko ang mga lalaking kumuha sa amin.
Ang madilim na silid.
Ang duguang katawan ni Ruby.
Ang malamig niyang kamay.
“Ruby…”
Mahina kong bulong.
Napatingin si Doñia Teresa sa akin.
“Sino si Ruby? ”
Biglang bumagsak ulit ang mga luha ko.
“ang kakambal ko…”
“Pinatay nila siya…”
Hindi ko na napigilan ang paghikbi.
“Pinatay nila siya sa harap ko…”
Nanlaki ang mga mata ni Doñia Teresa.
“Diyos ko…”
“Hindi ko siya nailigtas…”
Yumuko ako habang nanginginig ang balikat ko sa pag-iyak.
Pakiramdam ko ay parang may bato na nakadagan sa dibdib ko.
Gusto kong sumigaw.
Gusto kong umiyak hanggang mawalan ng boses.
Pero wala nang babalik.
Patay na si Ruby.
Patay na siya at wala man lang ako nagawa.
“Rebecca,” mahina niyang sabi.
“Tingnan mo ako.”
Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.
“Buhay ka.”
“Pero si Ruby…”
“Hindi mo kasalanan.”
Napailing ako.
“Kung hindi ako pumayag…"
“Rebecca.”
Mas naging matigas ang boses niya.
“Hindi mo kasalanan ang kasamaan ng ibang tao.”
Tahimik akong napaiyak.
Hindi ko alam kung paano tatanggapin ang nangyari.
Hindi ko alam kung paano magsisimula ulit.
Bigla akong napatingin sa bintana ng ospital.
Sa labas, maliwanag ang araw.
Parang normal lang ang mundo.
Parang walang nangyaring masama.
“Gusto ko nang umuwi,” mahina kong sabi.
“Kailangan kong makita sina Mama at Papa.”
Tahimik si Doñia Teresa sandali.
Pagkatapos ay tumango siya.
“Sasamahan kita.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Talaga?”
“Oo.”
“Hindi kita pababayaan.”
Hindi ko alam kung bakit, pero sa sandaling iyon…
Parang may maliit na liwanag na bumukas sa loob ko.
Isang pag-asang hindi ako nag-iisa.
“Salamat po,” mahina kong sabi.
Ngumiti siya nang bahagya.
“Magpahinga ka muna ngayon.”
“Bukas, uuwi tayo.”
Humiga ako ulit sa kama.
Masakit pa rin ang katawan ko.
Pero mas masakit ang puso ko.
Pinikit ko ang mga mata ko habang iniisip ang bahay namin.
Ang maliit naming kubo.
Ang boses ni Mama tuwing umaga.
Ang tahimik na ngiti ni Papa habang nag-aayos ng sirang gamit sa bahay.
Sana…
Sana nandun pa sila.
Sana naghihintay pa sila sa akin.
Pero sa isang lugar na hindi ko alam…
May isang lalaking nakaupo sa loob ng itim na kotse.
Nakatingin sa ospital mula sa malayo.
Hawak niya ang isang larawan.
Larawan ko.
Ngumiti siya nang bahagya.
“Gising na pala siya.”
Sabi niya sa kausap sa telepono.
“Akala natin patay na.”
Tahimik ang boses sa kabilang linya.
“Anong gagawin natin? ”
Sumandal siya sa upuan ng kotse.
Habang nakatitig sa bintana ng ospital.
“Hintayin natin.”
“Mas interesante kapag nabubuhay ang isang taong dapat patay na.”
Pinatay niya ang tawag.
At muling tiningnan ang larawan ko.
“Rebecca…”
Mahina niyang bulong.
“Hindi pa tapos ang kwento mo.”
Sa loob ng ospital…
Hindi ko alam.
Na ang bangungot na akala kong natapos na…
Ay nagsisimula pa lang.
- Writer
