กรงขังมลทิน ยินยอมรัก

หลักฐานที่หายไป

ได้รับเงินค่าสมัครสอบมาครอบครองแล้ว แม้ในใจจะหนักอึ้งและมีบางอย่างที่สูญเสียไปอย่างไม่อาจเรียกคืน แต่เมรีก็ไม่ยอมให้เวลาและโอกาสสูญเปล่า เธอใช้ช่วงเวลาพักกลางวันที่ทุกคนกำลังพักผ่อน แอบอาศัยช่องทางลับและรหัสผ่านที่อ้อมเคยเปิดสิทธิ์ไว้ให้เมื่อครั้งก่อนที่จะขอความช่วยเหลือ เพื่อเข้าไปค้นหาแฟ้มเอกสารลับคดีเก่าที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในคลังเอกสารของศาลและฐานข้อมูลกรมสอบสวนคดีพิเศษ สถานที่ที่คนทั่วไปไม่อาจเข้าถึงได้ง่ายๆ เส้นทางที่เธอเดินผ่านเต็มไปด้วยความเสี่ยง แต่ความสงสัยที่ฝังใจมาตลอดเกี่ยวกับคดีเก่าที่พ่อของเธอเคยเกี่ยวข้องผลักดันให้เธอก้าวต่อไป

ห้องเก็บเอกสารลับเงียบสงบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ และเสียงฝีเท้าของเธอที่ดังก้องไปตามทางเดินยาว เมรีรีบค้นหาแฟ้มเอกสารตามรหัสที่จำได้ จนกระทั่งเจอแฟ้มหนาเตอะปกสีน้ำตาลเข้ม ติดฉลากชื่อคดีฆาตกรรมที่มีชื่อเสียงเมื่อหลายปีก่อน เธอนั่งลงที่โต๊ะอ่านเอกสารริมหน้าต่าง เปิดแฟ้มออกมาด้วยมือที่ยังสั่นเทาเล็กน้อย

ข้อมูลช่วงแรกเป็นเพียงบันทึกการรับวัตถุพยานและขั้นตอนการส่งตรวจตามปกติ แต่เมื่อพลิกมาถึงส่วนรายงานการตรวจพิสูจน์ดีเอ็นเอจากวัตถุพยานสำคัญที่เก็บได้ในที่เกิดเหตุ ใบหน้าของเมรีกลับต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความตกใจจนแทบหยุดหายใจ

เอกสารแผ่นที่ 4 ถึง 6 ซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่สุด คือผลสรุปการเปรียบเทียบดีเอ็นเอของผู้ต้องสงสัยที่ตรงกับหลักฐานในที่เกิดเหตุ ถูกฉีกดึงออกไปจากแฟ้ม หรือในทางกลับกัน... สิ่งที่เหลืออยู่คือแผ่นกระดาษเปล่าที่ประทับตราสีแดงชัดเจนว่า ‘ยกเลิกเนื่องจากวัตถุพยานปนเปื้อน ไม่สามารถใช้เป็นหลักฐานได้’ พร้อมลายเซ็นเจ้าหน้าที่และวันที่ระบุไว้อย่างเป็นทางการ

“ปนเปื้อนงั้นเหรอ...” เมรีพึมพำกับตัวเองเสียงต่ำด้วยความสงสัยและความไม่เชื่อ “วัตถุพยานสำคัญขนาดนั้น ที่ถูกเก็บรักษาในตู้ปลอดเชื้อ ปฏิบัติตามมาตรฐานทุกขั้นตอน จะปนเปื้อนพร้อมกันทั้งหมดทั้งสามแผ่นผลตรวจได้อย่างไร... ถ้าไม่มีใครเจตนาทำลาย หรือแทรกแซงเพื่อปลอมแปลงผล!”

ความสงสัยเริ่มกลายเป็นความมั่นใจเมื่อเธอเริ่มสืบลึกลงไปอีก เปิดดูบันทึกการเปลี่ยนแปลงเอกสาร บันทึกการเข้าถึง และรายชื่อผู้เกี่ยวข้องในช่วงเวลานั้น ยิ่งอ่าน ยิ่งเห็นร่องรอยการใช้อิทธิพลแทรกแซงกระบวนการยุติธรรมอย่างแนบเนียนและรอบคอบ ทุกช่องว่าง ทุกขั้นตอนที่ควรจะเป็นหลักประกันความยุติธรรม กลับมีรอยต่อของกลุ่มคนที่มีอำนาจสูงส่งในสังคมปัจจุบัน ทั้งอัยการ ผู้พิพากษา เจ้าหน้าที่สอบสวน และผู้มีอิทธิพลในเมือง

และสิ่งที่ทำให้เมรีหนาวสั่นไปทั้งตัวก็คือ... ชื่อของ ‘อ้อม’ ปรากฏขึ้นมาในทุกจุดเชื่อมโยง ไม่ว่าจะเป็นผู้อนุมัติการส่งตรวจ ผู้พิจารณารายงานผล หรือผู้อนุมัติการยกเลิกหลักฐาน อ้อมเปรียบเสมือนจุดศูนย์กลางที่เชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน เป็นผู้คุมเชือกทุกเส้นของการปกปิดความจริงมาโดยตลอด และสิ่งที่เธอเพิ่งแลกเปลี่ยนศักดิ์ศรีเพื่อขอความช่วยเหลือ... กลับกลายเป็นการเดินเข้าไปอยู่ในอาณัติของคนที่กำลังปกปิดความจริงที่เธอตามหามาตลอดชีวิต

เมรีรีบถ่ายภาพเอกสารทั้งหมดเก็บไว้ในมือถืออย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นแรงรัวเรือราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคดีนี้ถึงต้องจบลงด้วยความไม่ยุติธรรม ทำไมพ่อถึงต้องทนทุกข์อยู่ในเรือนจำ และทำไมอ้อมถึงยินดีให้เงินกับเธอโดยมีเงื่อนไขแปลกประหลาดเช่นนั้น... ไม่ใช่เพราะสงสาร แต่เพราะอยากควบคุมเธอ อยากทำให้เธอเป็นหนี้บุญคุณ และอาจเป็นเพราะเธอใกล้จะค้นพบความจริงที่ถูกฝังกลบไว้